Mirjam uit Portugal: “De verhalen achter de maskers intrigeren mij.”

Mirjam Collens Portugal

Wij mensen zijn goed in het dragen van maskers, om je gevoel niet altijd te hoeven tonen. Maar toch, met een tastbaar masker op mis je een mimiek, een uitdrukking. De mondkapjes verbergen daarom niet alleen gedeeltelijk bacillen, een snotje of een kuchje. Ze verbergen datgeen wat mensen uniek maakt. Soms vertelt een blik een heel verhaal. Ken je dat? Wat vertellen deze gezichten van ouderen op straat in Portugal? Wat zegt het over hoe zij dit jaar door het leven gaan? Met een eigen draai geef ik een indruk over deze locals in Portugal die ik de afgelopen maanden spotte.

Masker op, masker af, dragen in je elleboog waar je eigenlijk hoort te niezen of het lekker onder je neus laten bengelen: we hebben er allemaal onze mening over. Laten we het daar nu maar eens niet over hebben. Wel zegt het vast wat over wie je bent en wat je vindt; hoe je je voelt en waar je behoeften liggen. Kijk eens naar deze dames bijvoorbeeld. 

Portugal Corona

Wachten op de bus

Een lange bank zit vol met locals in Póvoa de Varzim, een gezellig stadje niet ver van Porto.
Vlak bij het strand op een zonnige namiddag aan het einde van de zomer strijken ze er neer. Deze vrouwen wachten op de bus naar huis. Ze waren eindelijk een dagje weg van huis.
De één geniet van het opsnuiven van de frisse zeelucht en houdt dat gevoel nog even vast tot ze de bus in moet. De ander slaat van binnen een kruisje van verlichting dat ze er tussenuit is en bidt voor haar gezondheid vanwege haar buurvrouw zonder mondkapje. Maar het is het haar allemaal waard. God vergeve haar.

Met haar mondkapje onder haar kin, blijft de lach van de krullenbol niet onopgevallen. Ze heeft intens genoten en pakt elk moment mee. Haar krijg je niet gek en ze heeft het nodig, nodig om weer te voelen dat ze leeft. “Even dat rotding van mijn mond en weer even écht ademhalen”, zal ze gezegd hebben.
De serieuze blik van de vrouw naast haar, lijkt op het eerste gezicht wat bozig en opstandig. Toch zie ik een vrouw die het niet makkelijk heeft, haar leven overpeinst en zich realiseert wat belangrijk voor haar is na een dagje als deze. Dan is er nog de dame die structureel haar mondkapje ophoudt, gewoon omdat ze het gewend is en minder houdt van risico´s in het leven. Eén ding hebben ze gemeen: deze ouderen waren onder de mensen en vonden het samenzijn en quality time fijn. De afstand? Die zijn ze hierdoor een beetje vergeten.    

Hangouderen op een bankje

In goede of slechte (crisis)tijden: vrienden zijn onafscheidelijk. Of de straten nou leeg zijn of niet, deze ´hangouderen´ gaan toch ouderwets gezellig chillen op een muurtje. Weg van hun zeurende vrouwen met wie ze teveel tijd doorbrengen de laatste maanden. Krukken mee en mondkapjes hangen op half zes. Maar deze vrienden zijn zulke dikke mik, dat het ze niks kan schelen. Iets in de geest van: “Jij ziek, ik ziek”. Waarschijnlijk zijn ze van mening dat het samenzijn veel meer goeds voor hun gezondheid doet, dan een mondkapje of sociale isolatie. Daarnaast kunnen ze hun gevleugelde vrienden niet missen. Sommigen gaan als een kat op schoot zitten. Deze samenscholing mag nog nét: het maximaal aantal personen in de groep is nog niet bereikt.

Hij lijkt de strijd een beetje moe. Althans, dat is wat de foto zegt over deze man. De tekst op het bankje bevestigt het nog even. ´Lutares´ betekent strijd en uitgerekent op dit bankje in Porto moet hij ervan bijkomen. Hij overdenkt zijn zonden en is voorlopig niet van plan om van dit bankje af te gaan. Met zijn been in de lucht laat hij voorbijgaande bekenden merken dat hij uitsluitend gediend is van zijn eigen gezelschap. Een praatje pot vindt hij prima, maar daarna mogen ze ook weer gaan. Me-time blijft ook een heilig iets. 

Kastanjes en kattevoer

De temperaturen zijn aan het afnemen dus dat betekent dat je weer warme kastanjes kunt scoren op elke hoek van Porto. Voor deze vrouw betekent dat ook weer wat inkomsten. Mouwen opgestroopt, pet op, masker om en verkopen maar. In de bekende winkelstraat ´Rua de Santa Catarina´ is het ondanks minder toeristen, toch wel levendig. Begin dit jaar was het er uitgestorven, iets wat ik veel locals niet opnieuw toewens. Voor deze strijdster hoop ik dat het geld net zo hard mag rollen als deze heerlijke kastanjes. Als ze zou weten wat ´niet lullen, maar poetsen´ betekent, zou dat haar quote zijn. 

Mijn hart breekt een beetje bij dit soort schouwspellen. Dit zou zomaar een gevolg kunnen zijn van de crisis. Man heeft zijn werk verloren, kon de hoge huur in Porto niet meer betalen en probeert te zoeken naar een oplossing. Zoiets. De kat is zijn alles. Het doet mij denken aan ´A Street Cat Named Bob´. Het waargebeurde verhaal over de vriendschap tussen straatmuzikant James en straatkat Bob. Zij werden onafscheidelijk; Waar James was, was Bob. In moeilijke tijden kan een dier een beste kameraad zijn en tegelijkertijd een houvast. Kom niet aan zijn kat, misschien wel het laatste wat hij heeft. Hij probeert zijn Bob tegen de kou te beschermen met wat babykleding. Als ik op een later moment terug kom met wat kattenvoer, heeft deze meneer plaats gemaakt voor een vrouw. 

Volgens mijn vriend zal men generaties later met verbazing terugkijken naar de foto´s in de geschiedenisboeken van dit jaar: “Kijk nou, al die mensen met mondkapjes om!”

Laten we het hopen. Want we willen toch liever niet dat de foto´s die we tot begin dit jaar maakten in de geschiedenisboeken komen met: “Kijk nou, al die mensen zónder mondkapjes op!”

Over dit Wereldwijf: Mirjam Collens - Portugal

Mirjam Collens - Portugal
Ola! Ik ben Mirjam, een Rotterdammer die vanwege de liefde in 2018 haar stad inruilde voor een plaatsje vlakbij Porto. Met mijn artikelen wil ik de lezer informeren, inspireren en motiveren. Van locals met een bijzonder verhaal tot aan mooie plekjes en levenswijzen. Goede initiatieven die een betere wereld & het welzijn van mens en dier bevorderen hebben mijn aandacht.