Ik dans dus ik ben een rijk mens!

Tijdens mijn dansopleiding heb ik veelvuldig vragen gekregen als: ‘Ballerina? Kun je daar een knap salaris mee verdienen?’ Vanuit mijn opvoeding kreeg ik mee dat de rijkdom van een baan niet in het salaris zit, maar uit de vreugde die je uit je beroep haalt. In mijn tweede jaar als professioneel danseres ben ik nog altijd blij dat ik met hart heb kunnen en mogen volgen en iedere dag doe wat ik het liefste doe: dansen! Ik dans dus ik ben een rijk mens!

Malta komt, als het gaat om succesvol Corona-vaccinatiebeleid, veelvuldig als één van de koplopers in het nieuws. En vanuit mijn directe omgeving weet ik ook dat het als een zonnetje verloopt. Wie denkt dat dit beleid gelinkt kan worden aan de welvarendheid van het land komt bedrogen uit.

Meer geld, betere artsen

Om even bij het zorgsysteem te blijven: Als werkende draag je periodiek een bedrag af voor sociale voorzieningen, waaronder zorg. Op het moment dat ik als danseres iets heb, laat ik de reguliere zorg waar ik voor betaal voor wat het is en kies voor particuliere duurdere zorg. Waarom? Dan heb je net iets betere artsen, betere medicatie als dat nodig is en geen wachtrijen.

Helaas is mijn inkomen niet van een dusdanig niveau dat ik de keuze voor particuliere zorg altijd kan nemen. Bij de jaarlijkse tandartscontrole heb ik gekozen voor de reguliere zorg en sta nu dus op een wachtlijst. Over zo’n vier maanden ben ik waarschijnlijk aan de beurt. Ik weet nog dat ik naar Malta verhuisde en dacht: ‘Een voormalig Britse kolonie, lid van de Europese Unie dus: kat in het bakkie!’ Maar qua gezondheidszorg gaat het dus om doekoes, iets dat ik vanuit het Nederlandse systeem niet heb meegekregen.

Geld maakt (niet) gelukkig
Foto’s: Amber van Veen

Armoede achter de voordeur

Op dit Mediterraanse eiland zie je ontelbaar prachtige oude gebouwen; soms zijn de Maltese erkers slecht onderhouden, wat ik altijd wijdde dat aan de weersomstandigheden. De vele straatkatten krijgen liefdevol gevulde etensbakjes en slaaphokjes op straat aangeboden. Het zijn dus luxe straatkatten. Maar zo luxe als de straatkatten het hebben, zoveel armoede blijkt er achter de voordeuren schuil te gaan. Zo’n 16% van de bevolking leeft onder de armoedegrens. Wie een baan in de horeca weet te bemachtigen (toen er nog geen Covid was), zal er een baan bij moeten zoeken of een partner met een goede baan, want de horeca betaalt ronduit slecht.

Het minimumloon op Malta ligt rond de € 750 per maand. Als je weet dat mijn huisgenoot en ik al een huur van bijna € 700 per maand moeten betalen, weet je dus meteen waarom de Maltese jeugd en jongvolwassenen zo lang thuis blijven wonen. Thuis wonen is natuurlijk geen armoede, maar op je vijfentwintigste niet financieel onafhankelijk kunnen zijn in een Westers land, zou voor mij onacceptabel zijn.

Tijdens de eerste Covid-lockdown kregen alle Maltese inwoners waardecheques van in totaal € 100 toegestuurd. Deze cheques konden in supermarkten, restaurants en kledingzaken worden besteed. Dit had de regering gedaan om de bewoners én de bedrijven een hart onder de riem te steken. Voor mij was deze € 100 een welkome aanvulling op mijn freelancesalaris dat voor 10 maanden lang gegarandeerd was, omdat ik bij de nationale danscompagnie werk. Inkomstengarantie én een extraatje, dat was pure rijkdom voor mij. De mensen die onder de armoedegrens leven zullen er ultiem van hebben gesmuld, maar zullen zich ook afvragen of zij niet structureel geholpen kunnen worden.

Geld maakt (niet) gelukkig

Ik ben een bevoorrecht mens

Zwalkend door de historische straten van Malta, dansend op ultieme plekken zoals een steengroeve en het Manoel Theater dat al in 1731 in Valletta werd gebouwd dompel ik mijzelf soms onder in heimwee naar mijn ouders, mijn broer en het vertrouwde Nederland waar ik het systeem zo goed snap en waardeer. Daarentegen voel ik ook rijkdom om te werken met een diversiteit aan mensen, choreografen vol prikkelende fantasieën en in een prachtige, soms onvoorspelbare omgeving.

Ik voel mij bevoorrecht als ik denk aan de armere Maltese bevolking die ieder dubbeltje moeten omdraaien terwijl ik een heerlijke salade bestel, Belgische friet met een frikadel weghap, mijn huur betaal en als ik redelijk zuinig leef voldoende kan sparen om twee tot drie keer per jaar een bezoekje aan Nederland te brengen.

Om armoede te zien moet je soms een laag dieper kijken.

Toerisme is een belangrijke inkomstenbron voor Malta. De toeristen die zwalkend door de historische straten van deze Zuid-Europese dwergstaat genieten van een luxe vakantie, zien de gastvrije bevolking, kijken naar de Maltese erkers terwijl de zon op hun bolletje brand. Tja, dat die erkers zo verweerd zijn komt natuurlijk door die brandende zon… maar wie weet wat er nog meer achter de voordeur met de prachtige versierde koperen klink schuilgaat. Om armoede te zien, moet je soms een laag dieper kunnen kijken.

Over dit Wereldwijf: Amber van Veen - Malta

Hi, mijn naam is Amber van Veen, geboren in 1999 te Amsterdam. Toen ik 12 jaar oud was vertrok ik naar een Belgisch internaat voor een 6-jarige balletopleiding. Op mijn 18e trok ik per bus, trein, vliegtuig en Blablacar in mijn eentje door Europa om balletaudities te doen. Vanaf september 2019 woon ik in Malta en ben ik professioneel danseres bij het gezelschap ZfinMalta. Toen ik met mijn academische dansopleiding op mijn 8e begon, kreeg ik te horen: “Realiseer je dat 2, hooguit 3 leerlingen van deze klas de eindstreep zullen halen.” Mijn pad naar de eindstreep was alles behalve gepolijst, maar... nu leef ik mijn dansdroom!