Aletta uit Israël: ‘Ik had 90 seconden om mijn kinderen in veiligheid te brengen.’

door gepubliceerd op 11 mei 2021Tags: , , , ,

Mijn man waarschuwde mij eerder vandaag al, dat het zou kunnen dat er vandaag sirenes zouden klinken. Ik dacht er nog niet teveel van. Wij Nederlanders zijn er natuurlijk aan gewend iedere eerste maandag van de maand. Dus dat loeigeluid jaagt mij toch geen schrik aan...

Voor de zekerheid vraag ik nog even wat hij wil dat ik doe. Ons pand is in volledige verbouwing met gaten en half aangebouwde delen rondom het complex, dus wellicht is de handeling nu anders. Ook de gezamenlijke safe-room is nu niet beschikbaar omdat er een gat voor de deur gegraven is waar de nieuwe lift daar moet komen. En de safe-room van ons appartement is nog in aanbouw. De muren staan maar de deur en de ramen zitten er nog niet in…

Rustig blijven?

Zijn antwoord: ‘Rustig blijven en de meiden meenemen naar de trappen.’ De dag vordert en er lijkt niets aan de hand. Ons buurmeisje van acht komt langs en mijn dochtertje Amelia wil graag met haar naar de speeltuin. Ik vind het prima en pak een tas. Mijn jongste dochtertje Elliana zet ik in haar wagentje. Als we goed en wel voor het pand buiten staan, klinken ineens de sirenes. En daar sta ik dan met een baby, een peuter en een kind dat mijn taal niet spreekt.

In gebrekkig Hebreeuws vertel ik hen weer naar binnen te gaan. Het buurmeisje stopt en kijkt mij aan: ‘Waarom?’ ‘Gewoon, we gaan weer even naar binnen. Papa wacht daar.’ Amelia stopt en kijkt mij nu aan. ‘Waarom wacht papa daar?’ ‘Niets, gewoon even doorlopen.’  Beide stoppen en kijken mij aan. ‘Maar waarom dan?’ Mijn eerste hartklopping… Ik heb hoogstens 90 seconden om iedereen in kalmte in veiligheid te brengen. ‘Ga gewoon naar binnen, please?!’, denk ik in mijzelf. ‘Luister gewoon, lopen, lopen, lopen, zie je niet dat ik al met een baby in mijn handen sta?’

 Drie klappen, drie raketten

Op dat moment komt inderdaad ‘papa’ gelukkig naar buiten lopen en tilt meteen Amelia op. Ik zie aan hem dat hij opgelucht is dat we nog niet weg waren. We weten dat andere buurkinderen alleen thuis zijn, dus riepen ook hen even het trapgat in. Daar zitten we dan, mijn man en ik met vijf kinderen. Buiten horen we de sirene nog. Vervolgens klinkt er gedonder. Het klinkt als een combinatie van donderslag en een lege vrachtwagen die over een hobbel heenrijdt. Het zijn drie klappen, drie raketten dus. De Sirene gaat uit, maar dat betekent nog niet dat we onze schuilplek kunnen verlaten. We moeten wachten tot het nieuws aangeeft dat het weer veilig is de schuilplekken te verlaten. Wat uiteraard na een paar minuten gebeurt. 

We nodigden alle kinderen bij ons binnen uit voor een ijsfeestje. Zo weten wij tenminste dat we snel en effectief iedereen in veiligheid kunnen brengen. Elliana moet slapen. Die leggen we in de ‘tub’ van de kinderwagen. Daar is ze allang uitgegroeid, maar we kunnen haar zo in ieder geval makkelijk meepakken zonder haar wakker te maken. Ik zet een tasje speelgoed klaar en leid ondertussen de kinderen af met wat televisie. Verder doe ik alsof alles leuk en normaal is… 

Even ga ik naast mijn man zitten met mijn ijsje.

Congratulations Aletta, zegt hij. Your first intifada, Welcome to Israel, you’re Israeli now.

Over dit Wereldwijf: Aletta Fris - Israël

Hallo! Ik ben Aletta, 27 jaar, mama van twee lieve dochters en eigenaar van AlettaDesign, mijn mini-business waar ik keramiek en macramé maak. Ik woon sinds drie jaar met man en kinderen in Jeruzalem, dichtbij zijn familie maar ver weg van de mijne.