Internationale Vrouwendag: de Women’s March 2022 Amsterdam

Het is 5 maart 2022, een paar dagen voor de jaarlijkse Internationale Vrouwendag. Ik sta op de Dam in Amsterdam. Om mij heen verzamelen zich duizenden mensen, met name vrouwen, met spandoeken en protestborden. Vandaag is de Women’s March: een protestmars voor gelijke rechten voor vrouwen, ongeacht afkomst, achtergrond of geaardheid. Ik ben erbij. Zonder protestbord, maar met fotocamera.

De Dam staat flink vol. Ik kijk met verbazing om mij heen. Zo’n grote opkomst had ik niet verwacht.

Warming up voor de start

Er zijn de laatste tijd al zoveel demonstraties in Amsterdam geweest. Voor en tegen de covid-19 maatregelen, over klimaatverandering, woningnood, oorlog tussen Rusland en de Oekraïne, boerenprotesten… Ik had een soort demonstratie-vermoeidheid verwacht. Niets blijkt minder waar. 

Jaarlijks trekt de Women’s March Nederland tussen de 10.000 en 15.000 mensen.

Er is nogal wat om voor te demonstreren. Kwesties waar de Women’s March aandacht voor vraagt zijn: geweld tegen vrouwen, economische ongelijkheid, seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, LHBTQ+ rechten, rechten voor vrouwen met een beperking, een ongelijkwaardig onderwijssysteem en ongelijke vertegenwoordiging in de media en de politiek.

De dag begint met presentaties op een podium. De deelnemers worden opgezweept door sprekers met rake uitspraken. Ondertussen doe ik mijn eigen warming up met mijn fotocamera. Ik bekijk welke camera-instellingen het beste zullen werken en bedenk vanaf welke kant ik de stoet zal fotograferen in verband met het zon(tegen)licht.

Dan is het zover en iedereen gaat lopen. De mars begint en gaat van de Dam naar het Museumplein. Een route van ruim twee kilometer waar je normaal ongeveer een half uur over loopt. 

Een traantje wegpinken

Toeristen stoppen en kijken met een mengeling van verbazing en interesse toe. De demonstranten schreeuwen leuzen: “This is what a feminist looks like!” en ‘My body, my choice”. 

De sfeer zit er goed in. Het weer zit mee; de zon schijnt. Halverwege de optocht rijdt een muziekwagen mee. Daar wordt uitbundig gedanst. Even krijg ik een flash-back naar de Gay Pride. Het lijkt soms meer op een rave party dan op een protestmars.

Deze positieve krachtige groepsenergie laat mij niet onberoerd. Tranen prikken achter mijn ogen. Zo mooi dit. En tegelijkertijd zo droevig dat een dergelijke mars anno 2022 nog nodig is. 

Aan welke kant sta jij?

Een protestmars fotograferen is enerzijds een feestje. Er is volop emotie en mensen zijn er om zich te laten horen en zien en gaan daarom graag op de foto. Anderzijds is het uitdagend want mensen zijn in beweging, lopen voor mijn lens en door elkaar. Er gebeurt veel tegelijkertijd en ik heb maar een split second om een foto te maken.

En ik ben niet de enige die verslag doet. Er zijn cameramensen van televisiezenders en fotografen van organisaties zoals Amnesty International, ActionAid, Mama Cash en politieke partijen zoals Volt, Bij1 en GroenLinks. Ik ben ietwat kribbig jegens een mannelijke fotograaf die een paar keer pal voor mijn lens springt. “Hallóóó, is dit niet precies waar deze mars over gaat?!” Maar natuurlijk wil hij net zo goed als ik een mooi plaatje maken.

Het perfecte plaatje

Overigens, over mannen gesproken tijdens deze dag… Als fotograaf zoek ik continue naar dat wat onderscheidt. Bijvoorbeeld een bijzondere blik of een opvallend uiterlijk. Logisch dat het merendeel van de deelnemers aan deze protestmars vrouw is, maar ik had meer mannen verwacht. En daarnaast gehoopt op meer diversiteit wat betreft culturele achtergrond en leeftijd. 

Terwijl ik door mijn lens kijk, maak ik razendsnel keuzes. Wat vind ik het meest foto-waardig? Het meest interessant? Wie er uitspringen zijn minderheden binnen de protestgroep: een man, een kind, een dame met een hoofddoekje, een jonge meid of juist een oudere dame.

Kleur bekennen

Het is dubbel omdat juist zij die in de minderheid zijn, een podium verdienen. Ineens ben ik mij dan ook extra bewust van mijn eigen rol in de beeldvorming. Hoe bescheiden mijn bijdrage ook is, het is door de keuzes die ik maak tijdens het fotograferen dat ik selecteer en mijn gekleurde input doorgeef.

.

Eindpunt. En toch zijn we er nog lang niet

We arriveren op het Museumplein. Het eindpunt van de mars. We worden onthaald door een swingende drumband. Ik zie mensen dansen, maar al gauw laten groepjes zich in het zonnetje op het gras zakken. Moe van de wandeling. Moe van het schreeuwen van protestleuzen. 

Het was het meer dan waard. Het was krachtig en mooi. Maar het zou nog mooier zijn, als deze mars niet meer nodig was. Als niet iedereen gelijk, maar wel gelijkwaardig is.

Nieuwsgierig naar meer foto’s van Marijke Hoebee en haar werk als fotografe? Check dan echt even haar Instagram-account en/of LinkedIn.