Lezersvraag! Waarover verbazen we ons in het buitenland?

Die eerste tijd als je net naar het buitenland verhuisd, komt er vaak veel op je af. Al je zintuigen gaan open en je proeft, ruikt en ziet de wereld om je heen veel intenser. Om nog maar niet te spreken van het blik emoties dat ongevraagd ineens wordt opengetrokken. Gek genoeg vergeten we die eerste indrukken weer net zo snel als dat we er voor openstonden. 

Daarom vinden we de lezersvraag van Marieke zo leuk! Zij wil wel eens weten waarover mensen die emigreren zich zoal verbazen in het buitenland.

Berlijnse bemoeizucht?

Tijd voor een rondje langs de wereldwijven en hen te vragen (diep?) in hun geheugen te graven over die eerste weken, maanden na hun verhuizing. Wat verbaasde hen op een aangename of juist minder prettige manier? Of waar verbazen ze zich in het buitenland nog altijd over?

Annemieke woont in Berlijn en reageert als eerste: “je zou het misschien niet verwachten van echte stadsmensen (die toch in de regel wat individualistischer ingesteld zijn dan mensen buiten de stad) maar Berliners letten ontzettend op elkaar! Ze wijzen je op alle dingen die niet mogen: door rood licht lopen, op de stoep fietsen, roken in een station waar het niet mag.”

“In het begin vond ik het betuttelend en benauwend, maar inmiddels zie ik het een stuk positiever. Mensen zijn ‘niet onverschillig’ en iemand aanspreken op onjuist gedrag geeft ook een gevoel van ‘zorgen voor’ en ‘deel uitmaken van’ de samenleving en daar verantwoordelijk voor (willen) zijn. Dat kan overigens ook op een vriendelijker manier, maar de Berlijners hebben nou eenmaal een ‘Schnauze’.”

Een helpende hand, urenlange autoritten en zelf groente snijden

Yvonne heeft langere tijd in Libië gewoond en kreeg voor vertrek een waarschuwing van ‘thuis’ mee. Onterecht vindt ze want angst en gevaar heeft ze in Libië nooit gevoeld. Sterker, nergens heeft ze zich zo welkom gevoeld als tot dusver in Libië. “Wat overigens niet wil zeggen dat ik bepaalde plekken of situaties meed,” voegt ze daaraan toe. Terugkijkend herinnert Yvonne zich ook dat ze juist in Nederland vaak de waarschuwing kreeg om vooral haar auto op slot te doen.  Zeker als ze tot laat werkte.

Yvonne: “In Libië schiet iemand je snel te hulp”, en is haar ervaring, “kijken mensen zeker niet weg. Als je vragen hebt, was er altijd wel een helpende hand.”

Saskia woont nu in Californië en daarvoor langere tijd vlakbij Chicago. Ze wist al snel dat ze zonder auto niet ver kwam. “OV is (buiten de grote steden) hopeloos en onregelmatig. Achteraf had dit me helemaal niet moeten verbazen want waarom leren jongeren anders al met hun zestiende autorijden? De uren die ik met mijn drie kinderen in de auto heb doorgebracht en ik hen van hot naar her heb gereden én braaf heb moeten wachten tot ze klaar waren (want te ver om even terug naar huis te rijden), zijn onbetaalbaar. Maar”, vult ze aan, “van de nood een deugd makend heb ik wel de juiste radiostations leren kennen die interessante onderwerpen brengen. En heb ik het geweldige fenomeen van de podcast ontdekt!”

Tot slot Bonny vanuit Oostenrijk die al snel ontdekte dat in de supermarkt op het platteland geen kant-en-klaar groentepakketten voor nasi/spaghetti etc. te verkrijgen waren. Bonny: “Ik leerde dus al snel alles met de hand te snijden. Hahaha! Een gerecht als nasi kan ik hier sowieso niet maken, want de boemboes van Conimex (of iets vergelijkbaars) zijn hier niet te krijgen. Ik was wel verbaasd dat in werkelijk elke supermarkt je wel een kleine texmex-afdeling hebt.”

En missen we nog iets?

Kortom er zijn echt wel dingen waarover we ons verbazen in het buitenland. Maar nu we toch vragen stellen: zijn er ook dingen die deze wereldwijven stiekem het meest missen van Nederland? Jazeker. Bonny mist uiteraard haar nasi, maar ook de Hamka chips en Sultana’s. En Saskia houdt haar voorraad XL vlokken van pure chocolade altijd goed in de gaten, maar haar echte gemis (en guilty pleasure) is kleding. Zodra ze voet op Nederlandse bodem zet, duikt ze haar favoriete boetiekjes in en shopt tot het laatste gaatje van haar koffer gevuld is. En uitsluitend merken van Hollandse bodem. Annemieke mist vooral de zee, het ‘babbelen’ met wildvreemden en de alledaagse vriendelijkheid. 

Maar bovenaan het ik-mis-lijstje van deze wereldwijven staan uiteraard met stipt: familie en vrienden!

Nieuwsgierig naar wat Nederlanders in het buitenland (nog meer) missen? Dit is een leuke top vijf

Meer om je over te verbazen? Luister onze podcast!

Ken je Wereldwijven On Air! al? Met iedere maand een nieuwe aflevering waarin digital nomad en wereldwijf Rianna ergens vanuit Zuid Amerika met ondernemende Nederlandse vrouwen elders in de wereld een leuk gesprek heeft. Over emigreren, vrouw zijn, ondernemen en ambities. Allemaal hebben ze een eigen uniek verhaal dat begon met dromen over iets, naar het serieus doen!

Over dit Wereldwijf: De Wereldwijven

De Wereldwijven vertellen verhalen die inspireren, verbinden en in beweging brengen voor een tolerante, duurzame en gender-gelijke wereld.