De USA kleurt rood, wit, blauw op Independence Day

Karin Swiers

Na Thanksgiving en Memorial Day is ‘Independence Day’ de derde oer-traditionele nationale feestdag die we meemaken sinds we in Amerika wonen. En het is de meest zichtbare van de drie, die uitbundig en voornamelijk buiten wordt gevierd en stevig patriotisme niet wordt geschuwd. Op Independence Day wordt de 4de juli in 1776 herdacht, vandaar dat deze feestdag ook wel wordt aangeduid als 4th of July. Op die datum maakten de toen bestaande dertien Amerikaanse koloniën zich los van Groot-Brittannië en gingen onafhankelijk verder als de Verenigde Staten. 

Deze dag, Independence Day (liefkozend The Fourth of July) wordt anno 2024 dus nog steeds gevierd.

Dagje Zandvoort is er niets bij

Huizen, tuinen, kinderen en huisdieren zijn gehuld in de nationale clubkleuren en vlaggen wapperen fier aan hun stok. Ons dorp Kailua, een badplaats op het Hawaiiaanse eiland Oahu is gedurende de hele dag gehuld in barbecue-walmen. Het strand aan het einde van onze straat is meestal rustig en soms zelfs zo goed als verlaten, maar vandaag lijkt het wel Zandvoort op de heetste dag van het jaar. Het wemelt van de partytenten, strandstoelen, barbecues, surfers, zwemmers en groepen mensen die zich te goed doen aan de inhoud van flink gevulde koelboxen.

We beginnen de dag met het hijsen van de vlag. Vraag me niet waarom we een Amerikaanse vlag hebben maar het is zo. Ik sleep ‘m al zeker tien jaar elke verhuizing mee en meestal blijft ‘ie in opgerolde toestand in de garage liggen. Niet vandaag en de vlag wappert trots in volle glorie aan onze voorgevel. Na al die jaren niet verkleurd of gescheurd en hij lijkt zichtbaar te genieten van het vrije wapperen in de buitenlucht. Aan het einde van de vlaggenstok siert zelfs een kleine zilverkleurige ‘american eagle’.  

Hollandse nuchterheid op Independence Day

Je zou bijna denken dat wij pro-Amerikaans zijn, maar dat gaat toch echt wat te ver. Sterker, ik ervaar nog bijna dagelijks de wezenlijke cultuurverschillen met Nederland. Van ‘doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg’ hebben ze hier in elk geval geen kaas gegeten. Alle vooroordelen over de Amerikaanse cultuur zijn waar en voor topografie krijgen ze een nul op het rapport. Hoe vaak ik al gehoord heb dat ik een Duitse, Zweedse, of Deense ben als ik vertel dat ik Dutch ben, of uit The Netherlands kom…. Begin beter helemaal niet over Holland. Dat maakt de boel alleen maar extra verwarrend en het is niet uit te leggen dat het om één en hetzelfde land gaat.  

Ook is alles hier big bigger biggest. Er is een eeuwige concurrentiestrijd met iedereen in je kennissenkring, werkkring of woonwijk. Wie heeft het grootste huis? De grootste auto? Wie maakt de verste reizen? Ook porties zijn gigantisch. Zowel maaltijden als drankjes komen in XXL formaat. Het is me onlangs echt overkomen dat ik bijna m’n hele gezicht in de cappuccino kop (formaat soepkom) kon steken. Ook in de persoonlijke omgang gaat het allemaal over de top. Van een simpele, korte begroeting of een klein complimentje is hier geen sprake. Men gebruikt superlatieven als great!, amazing! , the best! en fabulous! of fantastic!

Independence Day: Amerika gaat helemaal los!

Op deze oer-Amerikaanse feestdag gaat iedereen dan ook all-out en worden verschillende tradities in ere gehouden. In de meeste kleinere plaatsen in Amerika, zo ook in Kailua, begint de dag met een feestelijke parade. Dat is een bonte stoet van sportverenigingen, politieke partijen, scholen, clubs en auto-eigenaren die deze kans aangrijpen om hun klassieke auto af te stoffen en een rondje te rijden. De parade in ons dorp lopen ook een paar dieren mee: paarden en vooral veel verklede honden (en dat met 30 graden).

Wij besluiten op de fiets naar de route van de parade te gaan, maar rijden ons al snel vast in massa’s mensen en paradeverkeer. Mensen installeren zich langs de route met klapstoelen en soms hele opblaas zwembaden. Na een uur is de parade voorbij en vertrekt iedereen richting het strand of hun achtertuin. Mits er een barbecue staat te roken ener iets van water of andere verkoeling in de buurt is. Wij sluiten ons aan bij vrienden op het strand.

Ik had me laten vertellen dat het een traditie is om appeltaart te eten (naast hamburgers en hotdogs van de barbecue), en kom dus aanzetten met een versgebakken appeltaart. Nog warm, want net uit de oven geplukt. Ik word als een heuse heldin onthaald. Vol ongeloof en bewondering reageert men op mijn zelf gebakken taart, die ik zelf niet bijzonder goed gelukt vind. Bovendien had ik die in de haast zo snel uit de oven getrokken dat ‘ie bij het aansnijden meteen uit elkaar valt. Het mag de pret niet drukken. Zeker niet als ik zeg dat ik op de fiets ben gekomen met de warme taart, twee klapstoelen en een kleine koeler met zes biertjes. Mijn heldinnen-status staat de hele dag in steen gebeiteld. Ik moet er erg hard om lachen en denk aan alle fietsers hier met hun surfplanken. Dát is pas stoer, maar goed. 

Veel eten, drinken en gezelligheid!

De barbecue staat centraal op het terras en op het strand een gigantische partytent vol met strak getrainde mariniers, jonge blondines en surfgoden. Die zijn hier via de dochter des huizes van onze gastheer en gastvrouw gekomen. De groep frisse twintigers houdt zich angstvallig ver van de oude garde op het terras en komt af en toe alleen om een hotdog van de grill snaaien. Naast de barbecue en appeltaart zijn er ook schijven watermeloen (ook traditioneel voor de dag) en de nodige drankjes. 

Tegen acht uur ’s avonds is het tijd voor het langverwachte vuurwerk. Dit wordt vanaf een drijvende vlonder in zee afgestoken en verlicht de hele kustlijn. Op het strand bewonderen duizenden mensen de vuurwerkshow. Dit is, zeg maar, hun ‘oudejaarsavond’. Tijdens de jaarwisseling wordt hier amper vuurwerk afgestoken, maar op The Fourth of July des te meer. Er zijn grote shows over het hele eiland en we zien foto’s van vuurwerk in Waikiki en Ala Moana Beach Park. Ook die zijn schitterend! Independence Day, het was me het dagje wel…. 

Over dit Wereldwijf: Karin Swiers - Hawaii (VS)

Kaaloha! Reizen zit in mijn bloed en ik heb een passie voor hotels en gastronomie. Tussen 2004-2018 heb ik in de Caribbean gewoond en heb nog altijd zeer nauwe banden met de eilanden Aruba en Bonaire. Sinds 2018 woon ik op het eiland Oahu in de staat Hawaii. Voor de Wereldwijven zal ik af en toe schrijven over deze exotische eilandengroep in de Stille Oceaan, het meest verafgelegen bevolkte gebied ter wereld.