Van straathond naar een gouden mandje in Frankrijk

Een mooie manier om in het buitenland nieuwe mensen te leren kennen is het doen van vrijwilligerswerk. Toen ik naar Frankrijk verhuisde leek mij dat een goede manier om mijn sociale leven uit te breiden. Aangezien ik altijd al een zwak heb gehad voor dieren besloot ik een tijdje voor een katten opvang in Grasse te werken. Op een gegeven moment wilde ik een hond adopteren en kwam in aanraking met ‘un brin de chance’. Deze organisatie haalt straathonden vanaf de eilanden Île de Réunion en Île de Maurice naar het Franse vasteland voor adoptie.

In Frankrijk vinden deze hondjes (vaak zijn het nog puppy’s) een gouden mandje bij hun nieuwe familie. Er komt een hoop organisatie bij kijken om dit alles voor elkaar te krijgen en het is niet van de één op de andere dag geregeld.

Het leven van een straathond is hard

Op bovengenoemde eilanden leven veel honden op straat en het straatleven is hard. Naast voedseltekort, komt mishandeling veel voor en de puppy’s worden regelmatig gebruikt als prooi voor het vangen van haaien. Dat is inmiddels officieel verboden, maar de realiteit is helaas nog anders. 

Verschillende organisaties zetten zich in om deze hondjes naar Frankrijk te halen. Dit is relatief makkelijk omdat de eilanden al Frans grondgebied zijn en er daardoor geen verplichte hondsdolheidsvaccinatie geldt (die pas bij 12 weken gegeven mag worden en dan nog een wachttijd van 21 dagen heeft). Hierdoor kunnen ze snel naar Frankrijk overgebracht worden. De organisatie waar ik vrijwilliger ben heet ‘un brin de chance’, wat ik zou vertalen met ‘een sprankje hoop’ of ‘een beetje geluk’. 

Hoe gaat de redding precies in zijn werk? 

Vaak zijn het zwangere teefjes of moeders met puppy’s die op straat worden gevonden. Men brengt ze onder bij een lokale gastfamilie (famille d’accueil) die hen tijdelijk opvangt. Daar zijn ze in ieder geval veilig, krijgen te eten en worden onderzocht door een dierenarts die de eerste vaccinaties geeft en een dierenpaspoort voor ze uitgeeft.

Dan gaat de organisatie op zoek naar een vlucht en een passagier om de puppy’s naar Frankrijk te vervoeren. De organisatie regelt verder alle logistiek, maar heeft wel een passagier op de vlucht nodig om de puppy’s te registreren. De meeste vluchten gaan naar Parijs, waar een nieuwe opvang-familie klaar staat. De hondjes blijven meestal maar een paar dagen in Parijs voor de reis verder gaat met de trein naar Nice (waar de organisatie waar ik voor werk zich bevindt). In de trein worden de puppy’s ook ‘gekoppeld’ aan een reiziger die ze meeneemt. Eenmaal in Nice gaan de puppy’s naar vrijwilligers waar ze blijven totdat ze geadopteerd worden. Dit duurt gemiddeld zo’n twee tot acht weken.

Hoe verloopt een adoptie van een straathond? 

Bij aankomst worden de eerste foto’s gemaakt om potentiële baasjes aan te trekken. In de huidige tijd van sociaal media zijn goede foto’s erg belangrijk, wat niet altijd eenvoudig is met jonge beweeglijke hondjes 😉. Via sociaal media wordt er bekendheid gegeven aan de hondjes die te adopteren zijn. De organisatie gaat daarbij zeer zorgvuldig te werk. Je komt niet ‘zomaar’ in aanmerking als adoptiegezin en moet aan best een aantal eisen voldoen.

Geïnteresseerden dienen een vragenlijst in te vullen. Denk hierbij aan vragen zoals: hoe ziet de gezinssamenstelling eruit? Zijn er andere huisdieren aanwezig? Is er een tuin aanwezig? Eén van de belangrijkste criteria is dat de hond niet meer dan vier uur per dag alleen thuis is. Sommige adoptanten zijn niet altijd blij met alle vragen en de voorwaarden waar ze aan moeten voldoen, maar de oprichtster is hier heel strikt in omdat zij het belangrijk vindt dat de honden goed terecht komen. 

Straathond en toekomstig baasje: is er een klik? 

Als de vragenlijst goedgekeurd is, neemt de mogelijke adoptant contact op met de vrijwilliger waar de hond zich bevindt om hem te bezoeken. De klik tussen hen en de puppy is heel belangrijk en dus ook dat het hele gezin meekomt om te kijken. Indien er al een hond  aanwezig is in het gezin worden ook de honden op neutraal terrein aan elkaar voorgesteld om te kijken of dat goed verloopt. 

Het is niet de bedoeling dat de puppy meteen wordt opgepakt, maar dat deze uit zichzelf naar de mensen toegaat. Wat ik zelf meestal doe is het bezoek aan een tafel zetten en dan breng ik de puppy in de kamer. Ik zet hem neer op een meter of twee en kijk dan wat er gebeurt. Meestal is het hondje nieuwsgierig genoeg om naar de mensen toe te lopen. Dat is een goed teken, maar ik heb ook wel eens gehad dat een hondje alleen maar probeerde weg te lopen. Die adoptie ging toen niet door. 

Huisbezoek

Tijdens het ‘kijken’ kunnen de mogelijke nieuwe baasjes vragen stellen. Als ze na het bezoek nog enthousiast zijn, komt er een bezoek bij hen aan huis om te zien of de toekomstige woning geschikt is. Daarbij wordt gekeken of er geen gevaarlijke situaties zijn zoals een balkon zonder goede afscherming, of een niet goed afgesloten tuin waardoor de hond zou kunnen ontsnappen. 

Na goedkeuring van de woning kunnen de juiste accessoires worden aangeschaft en is alles in orde om de puppy op te halen en het adoptiecontract te ondertekenen. Hierin is onder andere opgenomen dat sterilisatie bij 6 maanden verplicht is. Als alles is getekend en de adoptie fee is betaald kan de hond mee met zijn nieuwe baasjes: op naar zijn gouden mandje!

Werkelijk een hele onderneming

Er komt een hele hoop geregel bij kijken van begin tot het einde en de gehele organisatie draait op vrijwilligers en donaties van mensen. Er gaat enorm veel organisatie, energie, geld en tijd in zitten om deze honden naar Frankrijk te krijgen. Maar als je dan die blije bekkies ziet in hun nieuwe familie is dat meer dan de moeite waard.