Emigreren naar Libanon: ons leven nog onbeschreven

Gastschrijfster

Gastschrijver

27 maart 2018

Marlous verhuisde vorig jaar met haar jonge gezinnetje naar Libanon. Een groot avontuur natuurlijk. Maar na de eerste euforie, komt nu voor Marlous ook een moment van bezinning. Is het allemaal wel zo ideaal? 

En dan ineens sta ik in een leeg huis. Mijn stem galmt tussen de muren van ons vertrouwde appartement in Amsterdam. Al wat ons lief is zit inmiddels in een container op een boot. Over anderhalve maand staat hij aan wal in de haven van Beiroet.

Het leven vanuit de koffer breekt aan en we weten nog steeds niet waar we onze huisraad gaan uitpakken. Een eerste bezoek een maand voor vertrek leverde geen huis op. Eerst maar eens inchecken in een hotel vlakbij Schiphol, waar we de komende dagen verblijven. Mijn vriend moet nog werken en ik heb twintig afspraken staan met vrienden en collega’s om afscheid te nemen. We emigreren, dus iedereen wil nog een laatste kop koffie, een laatste omhelzing, een cadeautje geven, een laatste ding delen. Afscheid, het blijft als een brok in mijn keel hangen.

Nieuw leven

Toch ben ik opgetogen om weg te gaan naar Libanon. Er breekt een tijd aan van vrijheid, zo voelt het.We zijn teruggeworpen op onszelf. De toekomst is onbekend. We mogen buiten de lijnen tekenen. Vroeger woonde ik in mijn studiejaren al eens in Frankrijk en daarna voor werk in Egypte. Dat waren interessante tijden, maar wel met de nodige eenzaamheid. Nu ben ik ouder en wijzer én moeder van een meisje van twee. Samen met mijn vriend wonen we straks voor vier jaar in Beiroet en bouwen we een nieuw leven op. Vooralsnog zonder vrienden, zonder familie, zonder huis en met al onze eigendommen op een boot, van hier naar daar. Niemand die mij kent. Ik kan nieuwe dingen oppakken. Of helemaal niks doen. Er staat me niets te wachten daar.

We zijn in Libanon als een onbeschreven blad. Maar ergens bekruipt me ook een gevoel van ongemak.

Al die kansen en mogelijkheden, hoe ga ik dat straks dan doen, vanaf nul beginnen? Ik duw het gevoel weg en fantaseer over onze toekomstige tuin, vrienden, uitstapjes en een groter gezin.

Zomaar een dag in de zomer

Het is zomer en Beiroet ademt hitte. Het asfalt stinkt, auto’s toeteren, niemand loopt op straat. O nee wacht, daar loop ik met de inklapbuggy, met boodschappentasjes aan de handels. Het zweet druppelt over mijn rug, mijn hoofd spiegelt in de zon en mijn dochter huilt onbedaarlijk. Ze wil zo graag buiten spelen. Onze hotelkamer lijkt met de dag kleiner. Buiten vinden we geen speeltuintjes of plekjes met gras waar we kunnen zitten. Overal waar ik kijk staan grote woonblokken, kruisen drukke wegen elkaar en rijden auto’s kris kras door de straten. Er is nauwelijks groen te vinden. Alleen privéperkjes, bosjes, begroeide muren en parkeerplaatsen. Bijna worden we van onze sokken gereden door iemand die op de telefoon kijkt tijdens het rijden. Haar kinderen zitten los op de achterbank, vast in een prettig gekoelde auto. Meewarig kijken de mooi gecoiffeerde Libanese vrouwen mij na vanaf het terras van de Starbucks. Hun lippenstift zit gewoon perfect. Zij lijken geen last te hebben van de warmte. Ook niet van hun kind, waar een nanny zich over ontfermt. Naast me stapt weer zo’n strakke dame uit de auto met chauffeur.

Ik voel me zo Nederlands, zo normaal, onhandig, onaantrekkelijk.

Onze dochter op een Libanese crèche

Een crèche is gelukkig gauw gevonden. Eén die behoorlijk Europees aandoet. Met een Montessori achtergrond. Dat blijkt overigens in Beiroet nogal hip en kostbaar te zijn. Maar die van ons heeft een tuin met écht gras, ligt buiten de stad en is betaalbaar! De eerste maand gaat onze dochter wennen en blijf ik een uur bij haar. Mijn ochtenden staan in het teken van de opvang en ik scheur met Ubertaxi’s in het drukke verkeer heen en weer naar de buitenwijk. Ze is bijna twee als we verhuizen. Ze spreekt Nederlands als een vierjarige. Maar nu verstaat ze de juffen en andere kinderen niet. Niemand reageert op wat ze zegt. Er wordt Frans gesproken en gezongen, en Arabisch en Engels. Ik heb met haar te doen. Maar het lijkt haar niet te deren. Ze blijft contact zoeken met de andere kinderen en spelen. Na de wenperiode blijft ze tussen de middag slapen, op een matrasje met vijftien andere kinderen, ook op matrasjes. Gewoon op de vloer waar ze daarvoor speelden. Ik ben trots op onze kleine meid, die lijkt te hebben geaccepteerd dat de hotelkamer haar thuis is, deze crèche haar nieuwe speelplek en dat wij de enigen zijn bij wie ze zich verstaanbaar kan maken.

Van hotel naar huis

Een huis vinden daarentegen blijkt best lastig. We besluiten om buiten het centrum te zoeken, in een buitenwijk vlakbij de crèche. We zoeken een huis met wat groen. Maar in een stad als Beiroet is natuur schaars, en tuinen zijn alleen weggelegd voor de echte rijke Libanezen. Uiteindelijk vinden we een prachtige stek. Samen met mijn ouders die ons bezoeken, bewonderen we het appartement. Even later verhuizen we en pakken de container uit. Ik voel euforie als onze spullen een nieuwe plek krijgen. En dan pas voel ik hoe moe ik eigenlijk ben…

Mashriq

De zomer loopt ten einde. De dagen worden korter en koeler. Ook hier gaat de verwarming aan en trekken er regenbuien over. In de bergen gaan de skipistes open en we zien vanuit de stad sneeuw de bergtoppen kleuren. Libanon, hemelsbreed telt het maar 220 kilometer van noord naar zuid en 70 kilometer van west naar oost. Het heeft bergen en zee, een eeuwenoude cultuur, een Mediterraan klimaat en ongerepte natuur. Dit deel van de wereld wordt ook wel de Levant genoemd. Hier komt de zon op, zoals de Arabische naam Mashriq dat aanduidt. Niet alleen Libanon maakt deel uit van de Levant. Ook Israël en de Palestijnse gebieden, die aan Libanons zuidgrens liggen, Syrië aan de oost- en noordgrens, een deel van Jordanië en het zuidoostelijke deel van Turkije. Dit nieuwe land van ons is prachtig.

Staat het eerste half jaar na onze verhuizing naar Beiroet vooral in het tekenen van regelen, aanpakken, erop uittrekken, niet twijfelen, mensen ontmoeten en doorgaan, de tijd daarna lijkt vooral een periode van bezinning.

Lees er meer over de volgende keer in deel twee.

Over dit Wereldwijf: Gastschrijver

Gastschrijver
De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.