Schrijfwedstrijd: op het eilandje Likoma – Saskia Gijsberti Hodenpijl

De sterren vechten speels om mijn aandacht. Ik ben nog klaarwakker. Niet zozeer door de deining of het harde zonnedek waarop ik lig maar omdat ik nog vol zit met kinderlijke opwinding van de afgelopen dagen.

Likoma? Waar ligt dat?

Het is een zondagnacht in augustus. Ik ben een paar dagen eerder met de karakteristieke MS Ilala aangekomen op het eilandje Likoma en vaar nu door naar het zuiden. Het is je vergeven dat er niet meteen een lampje gaat branden. Likoma (18km2) ligt in het meer van Malawi en herbergt dankzij Britse missionarissen één van Afrika’s grootste kerken: Saint Peter’s Cathedral. 

Ik had niet kunnen bedenken hoeveel dierbare herinneringen het impulsieve besluit om mijn first class ticket in te ruilen voor een 6-tal ‘no class’ tickets zouden opleveren.’

Muziek op de kade

Aan de hectische kade van Nkhata Bay speelt het bandje, waarvan ik een dag eerder al heb genoten; zó ritmisch en met zóveel plezier op zelfgemaakte instrumenten. Ik steek mijn duim omhoog als zij mij herkennen en geef wat kleingeld als de pet rond gaat. Ze willen ook de overtocht maken, naar het eilandje waar ze – ja, ja denk ik nog – zijn opgegroeid.

Ik ben normaal niet zo vrijgevig, maar houd wel van een beetje avontuur dus voordat ik het wist roep ik enthousiast ‘Come on, I’ll take you guys there!’

Stoer of naïef?

Als ik bij het boarden niet linksaf de trap omhoog, maar rechtsaf de trap omlaag neem, twijfel ik hevig of mijn actie in plaats van nobel en stoer niet simpelweg dom en naïef is geweest. Ik daal af naar de buik van het schip. Het stinkt naar zweet en naar dieselolie uit de bulderende machinekamer. Het is donker. Héél donker, op het wit van de ogen die mij aanstaren na. Ras verlichten de witte tanden van gulle lachen de ruimte én de spanning.

Hartverwarmend welkom

Bij aankomst op het eiland worden Tommie en zijn vrienden meteen gespot en in no time loopt het hele eiland uit om hun verloren zonen (dus toch) feestelijk te verwelkomen. Hartverwarmend is ook de manier waarop ik in de gemeenschap word opgenomen. Zo vis ik, zonder enig succes, mee in een uitgeholde boomstam, geef ik, eveneens zonder succes, zwemles aan jong en oud en leer ik oma’s nshima recept (pap van maisbloem en water) eigenhandig te maken. Alleen de pure alcohol die vers uit een heuse dampende Willy Wortel-constructie druppelt, wijs ik beleefd doch resoluut af, in de verwachting dat ik die niet zou overleven.

Dansen met drie generaties wereldwijven

Na het ontbijt nemen de 3 generaties vrouwen des huizes mij onverwachts apart. Ik word gedrapeerd in een kleurrijk (hoofd)doek, die ik even later, tijdens het vrouwelijk zondagochtend ritueel van zang, dans en gebed mag dragen.

Wát een ervaring! Met zo’n 40 vrouwen, tussen de 6 en 96 jaar, op een verlaten strandje, in de schaduw van stokoude Baobab bomen, zingen, dansen en bidden met zoveel passie, ritme en plezier.

Wát een wereldwijven!