Geen droom te ver: sleehonden verzorgen in Alaska

door gepubliceerd op 19 april 2018Tags: , , , ,

Paulien Becker en ik kennen elkaar al een tijdje. Ze is de vriendin van een goede vriend, en inmiddels voor mij veel meer dan ´de vriendin van´. Paulien gaat vaak en ver weg. Een globetrotter pur sang. Ze vertelt mij weer eens over haar laatste verre koude projecten.

Honkvast

Ze groeide op in het boerendorp Creil in Noordoostpolder. Dit dorp is haar eerste liefde.

Creil is er wel aan gewend dat ik af en toe weer weg ga, Creil weet dat ik altijd terug kom.

En daar is niks aan gelogen. Op haar achtentwintigste heeft Paulien al meer avonturen op haar naam staan, en meer landen bezocht dan menig ander in een heel leven. Ze studeerde in Parijs en Zuid-Afrika, liep te voet naar een verloren stad in Colombia en werkte in Brazilië. Ze trainde ook een paar maanden sleehonden in Alaska. Zoveel verhalen, en bevlogen avonturen. Waar te beginnen om een avonturier als Paulien te interviewen? Die sleehonden, ja, die intrigeren mij.

Hoe kwam je in Alaska terecht?

Het begon eigenlijk in Noorwegen. Ik had besloten dat ik sowieso naar een pool wilde, het maakte me niet eens uit, Noordpool of Zuidpool. Het was puur hang naar avontuur, en kou. Waar anderen graag teenslippers aantrekken en palmbomen zien, wilde ik juist kou, outdoor en het onbekende. Maar de Zuidpool viel al snel af, want daar is eigenlijk niks. Daarom ging ik studeren op the Artic University of Norway. Dat is de meest Noordelijk gelegen universiteit ter wereld. Tijdens m’n studie dichter bij de Noordpool komen leek onmogelijk. Ik startte als uitwisselingsstudent, maar deed er uiteindelijk ook mijn Master Tourism, om mij zo nog verder te verbreden. Gedurende deze uitwisseling raakte ik geïnspireerd, nee geïntrigeerd, door de langste sleehonden race van Europa die daar wordt georganiseerd. Mijn fascinatie voor deze race had verregaande gevolgen. Zo kwam ik namelijk in Alaska terecht, want daar vindt namelijk de langste sleehondenrace ter wéreld plaats, de ‘Iditarod’. Daar moest ik zijn!

Dus toen ging je echt naar Alaska?

Ik kreeg de kans om met een PhD onderzoeksteam naar Alaska te gaan, en die greep ik met twee handen aan. Zij onderzochten toerisme in het Noordpoolgebied, en ik droeg vanuit mijn Master ook mijn steentje bij. Onderzoek leek me eerlijk gezegd heel saai, maar al op dag één werd duidelijk dat het echt niet suf zou worden. Ik heb uiteindelijk nauwelijks een dag op kantoor gezeten en alles verzameld over toerisme in Alaska. Ik werkte vanuit Anchorange – met nog geen 300 duizend inwoners toch de grootste stad van Alaska, en kwam via via in contact met Gus. Gus had een hele roedel sleehonden, en werkte als gids bij helikoptertochten. Echt zo’n ruige vent met van dat halflange blonde haar. Ik dacht dat het goed zo zijn om hem een keer te interviewen voor mijn onderzoek.

Mijn doel was om sowieso de stad uit te gaan om mijn verslag af te schrijven en Gus had daar bij de eerste kennismaking al wel mogelijkheden voor. Hij paste op dat moment op een huis van vrienden die een jaar in Italië waren. Het lag werkelijk midden in de wildernis. Omdat hij zelf ´s zomers op de gletsjers werkte moest hij drie maanden lang weg.

Hij vroeg of ik op het huis kon passen en ik twijfelde geen moment. Hier was ik voor naar Alaska gekomen!

Ik reed er heen om het huis te bekijken en bij het uitstappen was het zo’n oorverdovend kabaal. Gus was vergeten te vertellen dat er ook dertig Husky’s waren, waar ik op moest passen. Ik was op slag verliefd op het huis, de plek – zo vrij- en die honden maakten het alleen maar beter. Dit kon zeker van m’n bucket list af.

Een maand later reed ik opnieuw naar Kasilof – in the middle of nowhere. In twee weken leerde ik alles over de honden. Dat was echt heel intensief, heel hard werken, niet gezellig. Maar het was ook noodzakelijk, die honden zijn voor die mensen hun alles, het zijn hun kinderen. Een gigantische verantwoordelijkheid, maar zo geweldig. Toen Gus vertrok, zat ik met dertig honden en twee paarden.

Er was ook een buurman, waar ik altijd binnen kon lopen. Letterlijk. Want in dit deel van Alaska is het verplicht je deuren open te laten, zodat je snel kunt vluchten als er een beer komt.

Hoe was het om daar te wonen als jonge vrouw?

Zo tof. Iedereen is er 100% equal, je bent echt one of the guys. Houthakken, hout verslepen, zalm vissen. Die zalm was ook voor de honden. Ik kreeg gewoon een bijl in m’n handen geduwd met een korte instructie hoe de kop eraf moest en hoe ik moest fileren. Of ‘Paulien, het hout moet van A naar B, hier is de truck, succes’. Vuur aanmaken, vieze handen krijgen. Andersom pakken mannen ook taken op die traditioneel vaak door vrouwen uitgevoerd worden, zoals koken of schoonmaken.

Overigens, dat ik vrouw was maakte niets uit, maar ik liep daar in m’n strakke spijkerbroek en vond mezelf er heel stoer uitzien. De originele inwoners konden echter vanaf een kilometer afstand al zien dat ik Europees ben. Het was geen punt, maar daar kom je nooit vanaf, ze zagen het aan alles. Mijn houding, mimiek en gezicht. Zelfs als ik helemaal ingepakt op een quadbike zat met zes honden aangespannen alsof het een slee was.¨

Hebben vrouwen traditioneel wel een andere rol?

Ik heb vooral gezien dat vrouwen precies dezelfde dingen doen als mannen. Ze zijn piloot op de vele korte vluchtjes, ze skiën, hiken, vissen naar zalm. Je hoeft ook niet te verwachten dat een man er een deur voor je openhoudt. Maar tegelijkertijd let iedereen op iedereen. Het is er zo ruig, je hebt elkaar echt nodig en het is onmogelijk om prinsessengedrag te vertonen. Mensen die er niet tegen kunnen, zowel mannen als vrouwen, verhuizen naar de stad of naar de lower 48, de 48 staten ten zuiden van Canada.

Als ik het interview wil afronden, zegt Paulien nog dat ze zich zo vereerd voelt dat haar verhaal op De Wereldwijven komt. Het is voor haar zo’n privéverhaal, maar ze is er tegelijk zo trots op. Een beetje spannend ook wel om dat de wijde wereld in te brengen. Ik bedenk me nog een laatste vraag.

Beïnvloedt deze ervaring je nog altijd?

Ja, zegt ze volmondig! En daarna…

Ik kom veel mensen tegen die nog jonger zijn dan ik. Zij horen vaak dat ze moeten oppassen voor een gat op hun cv of zijn in de veronderstelling dat het enorm risicovol is om van het gebaande pad af te wijken. Ze zoeken daarom direct na studeren een eerste baan en laten hun dromen voor wat het is. Maar je moet niet bang zijn om uit te spreken wat je wil, doe het gewoon, GA!

Over dit Wereldwijf: Floor Veer - Colombia

Hola! Ik ben Floor Veer en woon sinds 2011 in Colombia. Samen met mijn man heb ik een exportbedrijf van biologisch fruit. Daarnaast ben ik lokale vertegenwoordiger voor PUM. Colombia is een heel mooi, maar vaak ook spannend land, met behoorlijk wat corruptie en inkomensongelijkheid. Welke impact dat heeft op vrouwen en meisjes, zet ik graag voor de Wereldwijven op papier!