Schrijfwedstrijd: Dromen van een Wereldreis – Elvira Tibboel

Elvira Tibboel

Elvira Tibboel - Nederland

6 mei 2018

Een Wereldwijf zijn. Dat lijkt me wel wat. Klinkt gaaf en stoer. Maar ik woon gewoon in Nederland. In een mooi huis, dat wel. Met een fijn gezin. Ik heb het dus goed voor elkaar. Waarom dan die onrust? Zou het mijn leeftijd zijn? De overgang die zich in alle hevigheid openbaart? Want ik wil reizen. Heb een enorme drang naar vrijheid. De Globetrotter in mij wil eruit!

Altijd al reislustig

Op mijn elfde verjaardag vertrok ik zonder ouders naar een kinderkamp in Costa Rica. Vijf weken lang. Daar waren kinderen uit de hele wereld. Ik vond het geweldig! Na de middelbare school vertrok ik in mij eentje naar Barcelona om Spaans te leren. Daarna reisde ik nogal impulsief naar de Verenigde Staten. Ik werkte als au-pair, werd verliefd en besloot in Florida te blijven studeren. Financiële middelen hiervoor had ik niet echt. Het werd dan ook geen gemakkelijk “studentenleven”. Naast de studie, werkte ik fulltime. Ik heb er 3 jaar met wisselend plezier gewoond. Maar wat een leerzame tijd! Toen de liefde bekoelde, ging ik terug naar Nederland.

Huisje boompje beestje

Ik kreeg een baan. Ontmoette Herco, die de liefde van mijn leven bleek. Als Yuppen maakten we mooie reizen. Thailand, Indonesië, Nepal, Mexico… We kochten een huis. Ik werd broeds en we kregen twee geweldige dochters. Herco’s carrière ging als een speer. We draaiden volledig mee in de ratrace. Die ons overigens ook veel heeft gebracht. Huisje, boompje, beestje dus. Geen verre reizen meer, wel kochten we een zeilboot. Ik leerde zeilen. We gingen elke zomer iets verder weg. Scandinavië, Engeland, Frankrijk en de Kanaaleilanden. We droomden van een wereldreis met de boot, maar er zijn altijd beren op de weg….

Het compromis

In 2014 kreeg Herco de kans om uit “de gouden kooi” te stappen en nam een sabbatical. Dat was hét moment om er tussenuit te gaan. Die wereldreis te maken. Maar onze meiden waren 14 en 16. We wilden ze niet uit hun sociale omgeving weg halen. Gemiste kans? Misschien wel…. Maar het werd een compromis! De afgelopen vier jaar zijn we in etappes naar de Middellandse zee gevaren. Elk jaar een stukje verder. Overwinterd in La Rochelle, Lagos, Alicante en momenteel in Barcelona. Aankomende zomer gaan we door naar Italië en daarna staat Griekenland op het programma.

En toch de onrust….

Inmiddels zijn we allebei zelfstandig ondernemer en kunnen we (gedeeltelijk) locatie-onafhankelijk werken. Ik ben gemiddeld 14 weken per jaar op de boot of op reis. Werken doe ik onderweg. Best goed geregeld, toch? Dus, waarom nog steeds die onrust? Het zal mijn ambitieuze aard zijn. Het gevoel van “Nu of Nooit”. Ik ben blij met hoe ik nu leef, maar wil graag nog veel meer van de wereld zien. Met de boot de oceaan over. Ook een Wereldwijf worden! Maar niet ten koste van alles. Ik wil niet alles opgeven.

‘Dus, blijf ik dan maar een Wannabe? Of bestaat er ook een polderversie van een Wereldwijf?’

Met een kleinere thuisbasis in Nederland, ergens in Europa een drijvend huis en af en toe kortere, verre reizen met het vliegtuig. Want dan kies ik die!

Over dit Wereldwijf: Elvira Tibboel - Nederland

Elvira Tibboel - Nederland
Hoi! Ik ben Elvira, woon gewoon in Nederland met gezin en beestenboel. Ik werk grotendeels locatie onafhankelijk. Maar nu de dochters binnenkort uitvliegen, kan ik mijn inwendige Globetrotter meer ruimte geven. De laatste jaren zeilden we in etappes door Europa. En nu wil ik langer, meer en verder weg. Hoe pak ik dat aan? Ik schrijf erover voor De Wereldwijven.