Van Breda naar Sierra Leone. Waar begin je aan?

Geloof me, vanuit Sierra Leone kan ik eindeloos bloggen over vrouwenzaken die de aandacht verdienen; van onnodige moedersterfte, tot kindbruiden en van vrouwen discriminatie tot meisjes besnijdenis. Ze zullen de revue gaan passeren. Maar mijn eerste blog kan niet anders gaan dan over mijn gezin. Mijn liefsten, die zomaar uit hun vertrouwde omgeving zijn weggerukt om mijn ambitie te volgen.

Mijn man, Bob, en ik hebben allebei voordat we een relatie kregen een groot deel van ons volwassen leven buiten Nederland doorgebracht. Maar als gezin met kleine kinderen begon zeven maanden geleden ons eerste gezamenlijk expat avontuur. We hebben onze zoon Gijs van vier en dochter Mimosa van tweeënhalf vanuit Nederland meegesleept naar Sierra Leone, waar ik als verloskundige voor een NGO werk.

You will cry

Salone, zoals het land liefkozend door de bewoners wordt genoemd, is één van de armste landen in Afrika. Het is recent vooral in het nieuws geweest door de Ebola epidemie en modderstromen, waarbij duizenden hun leven verloren. Familie en vrienden vroegen ons: ‘Waar begin je aan?!’ Natuurlijk hebben we dit onszelf ook heus afgevraagd. Is het wel veilig genoeg? En hoe zit het met allerlei ziekten, vooral Malaria? Zijn er goede scholen voor de kinderen? Zaken waar we als kinderloos stel nooit echt bij stil stonden, werden ineens belangrijk. Eerlijk gezegd stond Sierra Leone op mijn ‘landen-waar-ik-niet-naar-toe-ga-met-mijn-gezin-lijstje’. Maar life is what happens when you’re busy making other plans.

Na zeven maanden in dit land snappen we eindelijk wat de vrouw die we bij aankomst op het vliegveld tegen kwamen, bedoelde. We stonden er wat ontredderd bij, in de klamme hitte, moe van een lange vliegreis met twee kleine kinderen, en midden in de chaos van porters, koffers, douanebeambten en andere mensen met een onduidelijke functie. Zij liep zelfverzekerd rond en de blik in mijn ogen zal haar niet ontgaan zijn, ze zei tegen me: ‘You will cry when you arrive in Sierra Leone, but you will also cry when you have to leave.’  Bemoedigende woorden die me goed deden. Ik klampte me letterlijk aan haar en haar uitspraak vast. En ze had uiteindelijk gelijk!

Ontheemd

De keren dat ik, tijdens de eerste maanden, het eerste het beste vliegtuig terug naar Nederland heb willen pakken, zijn al lang niet meer op twee handen te tellen. Gijs en Mimosa misten hun eigen kamertjes, vriendjes, neefjes en opa en oma’s, de hond en de kat verschrikkelijk. We arriveerden midden in het regenseizoen, waardoor er maar weinig momenten waren dat we echt met ze op pad konden. We hadden nog geen eigen huis en Bob en de kinderen zaten, terwijl ik probeerde de weg te vinden in mijn nieuwe baan, opgesloten in een hotelkamertje van een nogal sjofel hotel.
De ontheemdheid in de ogen van je kinderen te zien, en de ontreddering van Bob bij weer een bezichtigd huis dat eerder gesloopt dan verhuurd kon worden, maakten dat ik me soms zo ontzettend schuldig voelde. Schuldig, omdat we dit doen voor mijn werk, mijn carrière. We bedekken het onder de mantel van leerzaam voor de kinderen en avontuur voor ons gezin, maar is dat het wel waard?

Met lood in mijn schoenen bracht ik binnen een paar weken de kinderen voor het eerst naar (pre)school, want: goed voor de sociale contacten en hun Engels! En wat was het de eerste tijd een nachtmerrie voor ze. Ze begrepen niet wat de juffen zeiden, en konden zichzelf niet verstaanbaar maken (Ik moet plaaaasssseeeennnn!!!!). Kijkend naar hun verdrietige gezichtjes, dacht ik alleen maar: ”We hadden nooit moeten vertrekken!”

Sweet Salone

En toch blijven we hier. We wonen inmiddels in een heerlijk huis met grote tuin en uitzicht op de oceaan. Gijs en Mimosa, ze hebben nieuwe vriendjes gemaakt, gaan naar muziekles of voetbaltraining, en ze spreken inmiddels Engels. Ik barst uit elkaar van trots elke keer als ik mijn Hollandse kaaskopjes Engels hoor spreken en zingen! We hebben vriendschap gesloten met Nederlandse, Sierra Leoonse, Ethiopische, Ghanese, en Amerikaanse gezinnen, en leren elke week weer nieuwe gewoontes en gebruiken. Daarnaast gaan we bijna elk weekend ‘op avontuur’: naar een verlaten strandje, het Chimpansee-bos, het zwembad, of de jungle . We facetimen met Nederland, en houden Nederlandse tradities en gewoonten in ere door Sinterklaas te vieren en boterhammen met hagelslag te eten.

Maar de allerbelangrijkste reden om hier voorlopig te blijven? Wijzelf, Team Titulaer. Door het wegvallen van alle sociale verplichtingen, zelfopgelegd of niet, en het gezamenlijke ontheemde gevoel zijn we veel meer op elkaar aangewezen en enorm naar elkaar toe gegroeid. We zijn gelukkig! Team Titulaer doet het goed en geniet elke dag van Sweet Salone.

We zullen huilen als we op een dag Sweet Salone weer zullen verlaten.