Advocaat tussen de vluchtelingen: Een bibberig hartje

Wereldwijf Willemijn (47) is advocaat en doet verslag van haar reizen in 2015 en 2016 naar Lesbos en Idomeni aan de Grieks-Macedonische grens. Ze wilde met eigen ogen zien hoe het de vluchtelingen verging en zo veel mogelijk hulp bieden. Op Lesbos verleende zij humanitaire en in Idomeni juridische hulp.

Thuis bij mijn eigen kinderen

Ik ben thuis. We kijken naar een uitzending van Lauren! op NPO3. Lauren Verster was tegelijk met mij op Lesbos. Heel even ben ik in beeld. 

Ik vertel mijn kinderen over mijn ervaringen. Mijn dochter is verdrietig als ik zeg dat ik heel weinig meisjes van haar leeftijd heb gezien en waarom dat zo zou kunnen zijn. Mijn oudste zoon is verbijsterd als ik hem vertel dat jongens van zijn leeftijd vaak ook alleen de barre tocht ondernemen. Zelfs een voetbalelftal. Ze komen van de boot en hebben het geluk dat hun voetbalshirts nog droog zijn. Allemaal hetzelfde groen geel gestreepte shirt met een nummer. Mijn jongste is trots als ik hem vertel dat zijn leeftijdsgenootjes dapper zijn en vaak zorgen voor hun kleinere broertjes of zusjes.

Een bibberig hartje

Ik vertel over een meisje van een jaar of 6 dat mij voorzichtig op mijn rug tikt en mij een knuffel en een tekening geeft, een bibberig hartje met een pijl op een post-it. Ik vertel over een onderkoelde baby van een week oud, waarschijnlijk geboren in de bossen van Turkije, en over kinderen die slapen op een vuilniszak onder een vochtige deken. En over Abdullati van 16 die hand in hand met zijn broertje van een jaar of 14 met het syndroom van down alleen op weg is naar Zweden en mij vertelt dat zijn vader is vermoord en dat zijn moeder en grootouders nog in Afghanistan zijn. Hij huilt en ik vraag hem op zijn reis vaak terug te denken aan ons blije momentje samen op het kiezelstrand.

De hel van Moria

Ook vertel ik dat ik om vier uur ’s nachts een groep van vijftien mensen alleen moest achter laten op een onverharde weg omdat de benzine van onze bus op was. En over Oxy, een zogenaamd transitkamp. Het wordt gerund door geweldige Nederlandse vrijwilligers. De mensen wachten er op de bus naar de hel van Moria. Daar worden de Syriërs gescheiden van de niet-Syriërs. Het smerige kamp is omheind door hoge hekken met prikkeldraad en doet mij denken aan de holocaust. De Syriërs krijgen voorrang en worden naar een kamp voor Syriërs, gebracht. Ze zitten relatief snel op de boot naar Athene. De niet-Syriërs staan, zitten en slapen vaak dagen – in eigen ontlasting hutje mutje op elkaar – in de rij, bewaakt door Griekse militairen met geweren, wachtend op een kaartje voor diezelfde boot naar Athene. Gek hè dat velen net doen alsof ze Syriër zijn en de sfeer gevaarlijk en gespannen is? En dan wordt het alleen nog maar erger.

Lichtpuntje

Het voelt zo goed om even een lichtpuntje te zijn voor wanhopige mensen. Mensen zoals jij en ik, met kinderen net als die van jou en mij. Voor mensen die geen idee hebben dat het nog veel erger, natter en kouder wordt. En voor mensen die dat wel weten maar geen andere keuze hebben dan alles te doorstaan. Dat lichtpuntje heb ik vooral ook kunnen zijn door mijn sponsoren. Door hun fantastische giften heb ik vanuit Nederland tientallen emergency blankets en Ikea fleece dekens mee kunnen nemen, de achterbak van de bus dagelijks kunnen vullen met water en fruit, heb ik joggingpakken en sokken in alle maten en rugzakken kunnen kopen en de bus een paar keer kunnen voltanken. Voor mij is het nog lang niet klaar. A life changing experience, dat was en blijft het!

Willemijn van Noortwijk