Uit ons Archief! Verhalen over Vrijheid – Thee met een Tibetaanse vluchteling
Vandaag is het 5 mei en vieren we onze bevrijding van de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog, maar vrijheid zoals we dat in het Westen kennen, is nog altijd niet vanzelfsprekend in zoveel andere landen. Vandaag publiceren we een aantal blogs waar wereldwijven schrijven over 'vrijheid' Dit is het eerste blog, geschreven door wereldwijf Jasmijn over haar bezoek in Nepal aan Tibetaanse vluchtelingen in 2019.
War is not a woman’s game (4) – Rauwe werkelijkheid
Wereldwijf Désirée is samen met haar man Bert naar het Griekse Lesbos vertrokken om niet alleen de handen uit de mouwen te steken maar ook letterlijk een hand uit te reiken aan de mensen in het vluchtelingenkamp. Voor de Wereldwijven kroop ze in de pen en schreef eerder al drie blogs over hun werkweek als vrijwilliger. In dit laatste blog worden Désirée en Bert wakker in de rauwe werkelijkheid.
War is not a woman’s game (3) – We Are Wanderlust
Wereldwijf Désirée is samen met haar man Bert naar het Griekse Lesbos vertrokken om niet alleen de handen uit de mouwen te steken maar ook letterlijk een hand uit te reiken. Aan de vele vluchtelingen die daar strandden. Voor de Wereldwijven schrijft ze over haar ervaringen in het vluchtelingenkamp In dit derde blog vertelt ze over haar eigen ambitie: We Are Wanderlust.
War is not a woman’s game (2) – Het vluchtelingenkamp
Wereldwijf Désirée vertrok als vrijwilliger voor de organisatie Beacause We Carry om te helpen in een vluchtelingenkamp op Lesbos. In dit blog beschrijft Desiree het leven in het vluchtelingenkamp en de werkzaamheden als vrijwilliger.
War is not a woman’s game (1) – Because We Carry
Wereldwijf Désirée vertrok als vrijwilliger voor de organisatie Beacause We Carry om te helpen in de vluchtelingenkampen op Lesbos. Voor de Wereldwijven schreef ze over die week in een aantal blogs. Over de wanhoop en hoop van moeders in deze humanitaire crisis.
Sterke vrouwen gedwongen op de vlucht
Als 'flying doctor' komt Rosanne op uiteenlopende plekken. Waar ze kan, staat ze vrouwen bij, maar maakt ze ook hun stil leed van dichtbij mee. Ze schreef een eerbetoon aan sterke krachtige vrouwen, moeders, die door omstandigheden vluchteling zijn geworden.
Thuis draag ik bij me
Toen schrijfster en wereldwijf Cecile Korevaar, in 2015 de televisiebeelden van de stromen vluchtelingen zag, wist ze meteen dat ze hierover een boek wilde schrijven.Cecile sprak met drie Syrische jonge vluchtelingen, Christine, Michel en Hassan, deed veel research en volgde zelf de vluchtroute van Turkije naar Oostenrijk. Nu, vijf jaar later, is haar nieuwe boek "Thuis draag ik bij me" gepubliceerd.
Are you Dutch?
Wereldwijf Mirjam is vrijwilliger voor het Rode Kruis in Washington DC. Ze beschrijft de aankomst en opvang van de eerste Afghaanse vluchtelingen in de VS.
‘Doei Merel!’, zegt mijn tolk alsof hij hier al jaren woont
Merel begeleidt vluchtelingen bij hun inburgering in Nederland. Corona werpt extra drempels op maar via haar scherm komt ze toch veel te weten over de gemoedstoestand van haar cliënten.
