Ik vertrek weer, voor de zoveelste keer…

Als je ineens de lamp bij je voordeur gaat fotograferen. Of de stoeltjes achterin de tuin. Of dat winkelpand in je dorp. Of je voetstappen in de sneeuw. Van hoog of juist laag. Schuin. Recht erboven. Dan weet je het: de dag is rauw. De werkelijkheid eng dichterbij. Yup. Nog maar twee weken in mijn huis.

Ik kan er niets aan doen. Waar ik ook ga, ik schiet wortel en hecht me. Hecht mij niet alleen aan mensen maar aan alles om mij heen. De bakstenen van de winkels in ons dorp, de bloemen in mijn tuin en de herten die ze opvreten, het zand op het strand, de bomen en de vogels die erin nesten. En nu laat ik het allemaal weer achter me. Vijf jaar van barre maar prachtige winters en hete heerlijke zomers in Chicago.

Opnieuw beginnen

Samen met mijn lief en onze kinderen vertrek ik naar de andere kant van dit continent: California! Om precies te zijn San Diego. De droomplek van menig Amerikaan. Ideaal klimaat, de Pacific, de San Bernardino bergen, de vele heuvels begroeid met wijnranken en de steenwoestijnen praktisch in je achtertuin. Een nieuw avontuur is het zeker maar het is ook weer van nul af aan beginnen. Zaadjes planten en opnieuw wortel schieten. Je huisarts en tandarts vinden, een kapper, je favoriete snelle ommetjes of juist ellenlange wandelingen met de hond, je supermarkt, fijne lokale winkeltjes en terrasjes. En koffie bij je favoriete barista. Alleen. Want vrienden heb je nog niet. Ze komen wel maar dat heeft tijd nodig.

Verhuizen is een ‘rollercoaster

Verhuizen is voor iedereen een stressvol gebeuren. Of je nu een dorp verderop trekt of naar een compleet ander land. Het is een enorme rollercoaster die geweldig interessante emoties oproept. Van de voorbereiding, het vertrek tot de eerste maanden settelen, het is iedere dag een ander cadeautje dat je uitpakt. De ene dag ben je verrukt om alle nieuwe onbekende ontdekkingen die er gaan zijn, het andere moment diep verdrietig omdat alles wat vertrouwd en zo vanzelfsprekend geworden was er gewoon niet meer is. Weg. Foetsie.

Vooruit kijken, niet achterom

Ik probeer vooral vooruit te kijken. Achterom kijken bewaar ik totdat dat eerste jaar weer voorbij is. Dat helpt. Net als met een dierbare die is overleden, ik kan geen foto neerzetten. Dat is te confronterend, maar denken met de herinneringen aan de persoon in mijn hart, lukt wel. Dat scherp pijnlijke van wat ‘was’ is dan wat dragelijker. Het heeft allemaal een beetje tijd nodig maar dan komt -zo heb ik inmiddels geleerd-, het mooiste geschenk van deze verandering: Ik. Ik ga in San Diego nieuwe kanten van mijzelf ontdekken. Nieuwe kwaliteiten of misschien wel talenten! Maar voor nu eerst het onwezenlijke moment van afscheid nemen, dan wakker worden en opstaan.

Alles komt goed in San Diego

Vandaag lak ik mijn nagels.
Om te vieren
of juist te verbloemen?
Gek. Ik weet het niet.
Wel. Liever niet.

Vandaag stift ik mijn lippen rood.
Om je lief te hebben
of vaarwel te kussen?
Gek. Ik weet het niet.
Wel. Liever niet

Vandaag verf ik mijn haar.
Om als nieuw te voelen
of oud te vergeten?
Gek. Ik weet het niet.
Wel. Liever niet

Vandaag schrijf ik deze woorden.
Om te verwelkomen wat komt
of afscheid te nemen van wat is?
Gek. Ik weet het niet.
Wel. Liever niet

Vandaag breng ik een toast.
Op de toekomst
of toch het verleden?
Gek. Ik weet het niet.
Wel. Liever niet

Ik sluit de deur. Voorgoed.
Zie mijn gebladderde nagels,
mijn kleurloze lippen en
uitgegroeide blonde lokken.
Zie de onbeschreven pagina’s papier,
de lege fles champagne.

G e n o e g !
Vandaag lak ik nagels om te vieren!
Vandaag stift ik lippen om innig lief te hebben!
Vandaag kleur ik haren om nieuw te voelen!
Vandaag schrijf ik deze woorden.
Vandaag toast ik op morgen.
Gek? Ik weet het.
Niet? Toch wel.