Partir c’est mourir un peu: hoe vertel je dat je lang op reis gaat?

door gepubliceerd op 27 juli 2018Tags: , , , ,

And the tears come streaming down your face...” Ik hoor Coldplay op de achtergrond terwijl de tranen over mijn wangen rollen. We rijden de grens met Duitsland over. Allebei verzonken in onze eigen gedachten met af en toe het ‘gekraak’ van de Landrover erdoorheen. We hebben net voor onbepaalde tijd afscheid genomen van onze familie en vrienden. Nu is het echt.

We zullen steeds verder van ze vandaan rijden. Droevigheid en blijdschap wisselen elkaar in een kort tempo af. Ik heb letterlijk mixed feelings terwijl de afgelopen periode in gedachten aan mij voorbij flitst. Wat was het hectisch! Want  hoe bereid je je voor op zo´n lange reis? En hoe vertel je aan je familie en vrienden dat je plannen hebt om langere tijd van huis te gaan?

Was ik egoïstisch?

Dat je zelf besluit om een lange reis te gaan maken, alles opgeeft, je boeltje pakt, Nederland voor onbepaalde tijd achter je laat en je hart volgt was stap één. Maar hoe enthousiast ik zelf ook was, ik vond het lastig om mijn vreugde te delen met mijn naasten. Ik besefte dat zij waarschijnlijk minder blij met mijn beslissing zouden zijn. Was ik egoïstisch? Nee, dit is mijn leven, mijn reis en iets wat ik moest doen nu ik de kans had. Maar het hield mij evengoed aardig bezig, deze emotionele rollercoaster. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet heb zien aankomen dat dit mij zo zwaar viel.

Uiteenlopende reacties

Waar de één enthousiast op onze plannen reageerde, veranderde de ander snel het onderwerp van gesprek. Ik vond het lastig om mijn enthousiasme te delen met de mensen die er moeite mee hadden. Aan de ene kant wil je ze beschermen door het er maar niet over te hebben en aan de andere kant wil je juist delen wat op dat moment in jouw leven speelt. Ik stortte mij dus maar op mijn werk en de praktische kant van de voorbereiding van onze reis. Het opzeggen van mijn baan, ons huurhuis, verzekeringswerk, het opzeggen van alle abonnementen en ga zo maar door. We klusten veel aan de Landrover en onze spullen verkochten we op Marktplaats en lokale rommelmarktjes. Ons huis werd steeds leger. Wat een heerlijk gevoel! Weg, weg, weg. Ontspullen, we werden er steeds makkelijker in.

LEES HIER MEER OVER LANGE REIZEN VAN DE WERELDWIJVEN

Een mooie project voor onderweg

Ook vonden we het belangrijk om tijdens onze reis wat voor de medemens te doen. We kwamen in contact met Anne Legeland, oprichtster van Friends Indeed een kleinschalige NGO. We gingen bij haar op de koffie en vertelden haar ons plan en dat we naast geld ophalen ook graag het project zelf wilden bezoeken om ons ter plekke nuttig te maken. En zodat we ook met eigen ogen konden zien wat er met ons geld werd gedaan. Dit begreep zij, in tegenstelling tot de grotere charity projecten, maar al te goed. Ze was daar zelfs erg enthousiast over. En zo haalden we met de verkoop van flessen wijn  €7000 op voor Campus Challenge, één van de initiatieven van Friends Indeed. Dit bedrag werd door Impulsis verdubbeld en met dit geld zouden we samen met Anne een auto kopen voor de ambulante zorg in de kleinere dorpen rond Vishakapatnam in India.

De maand voor vertrek

De laatste maand besloten we bij mijn moeder te verblijven en inmiddels hadden we ook afscheid genomen op ons werk. We konden ons nu focussen op onze reis en het klaar maken van onze Landrover. Tussen de werkzaamheden door hadden we ook nog wat interviews met lokale kranten gepland staan. Als ik nu terugdenk dan ben ik ergens blij dat Social Media toen nog niet zo groot was. Er is nu zo veel informatie voor handen waardoor het je kan je gaan duizelen. Maar gelukkig was dat toen minder het geval. We kenden maar een paar mensen die ook een overland reis hadden gemaakt en die hebben we persoonlijk benaderd. Qua research was het voornamelijk gewoon zelf uitzoeken en doen. En dus prikten we een datum voor vertrek.

De dag van vertrek

En toen was zover. De dag waar we zo naar uitgekeken hadden. Ik weet het nog goed: zondag 31 augustus 2008. We liepen wat achter met inpakken en moesten alles op alles zetten om op tijd weg te kunnen. Maar we wilden ons vertrek niet uitstellen en dus propten we op het laatste moment alles maar in de auto met de gedachte: ‘dat zoeken we onderweg wel uit.’ We werden uitgezwaaid door een kleine groep vrienden en familie en weg waren we. Onze eerste stop was de ADAC (Duitse ANWB) om onze Carnet de Passage voor de auto op te halen. Op die manier konden we  zonder problemen de auto meenemen bij al die grensovergangen die we in de maanden daarna over zouden gaan.


Jennifer deed mee aan onze schijfwedstrijd en werd een van onze wereldwijven. Klik hier om meer van haar te lezen.

Over dit Wereldwijf: Jennifer Joedo - Nederland

Hi! Ik ben Jennifer Joedo. In 2008 reden mijn vriend en ik in onze eigen Landrover Defender overland naar Australië en weer terug naar Nederland via de oostkust van Afrika. Vervolgens hebben we op meerdere plekken op de wereld gewoond (Kuala Lumpur, Sydney en Corfu) en zijn we in 2015 weer naar Nederland teruggekeerd. In 2020 wilden we met ons gezin in een tot expeditietruck omgebouwde brandweerwagen overland naar Japan rijden. Door corona ligt dit plan nu in de koelkast. Maar ik inspireer graag nog reislustige gezinnen op mijn platform Travelguppies. Verder interview ik voor de Wereldwijven graag over vrouwen die mij inspireren en iets moois bijdragen aan deze wereld.