Ontmoet wereldwijf Eva. Zij leeft haar leven in la douce France

Eva van Dorst-Smit
door gepubliceerd op 18 september 2018Tags: , , , , ,

Bonjour allemaal, vandaag de honneurs om mijzelf voor te stellen. Dat is best compliqué want waar te commencer? Alors, dan maar gewoon even alles op een rij: Eva van Dorst-Smit, 42 jaar, moeder van Phileine (12) en Berend (9) en getrouwd met Maarten. Sinds 7 jaar wonen wij in hartje Frankrijk in een wijnboerderij. Voilà !

De ren-je-rot-formule

We emigreerden in 2011 na een jachtig leven te hebben geleid in Amsterdam. Je kent de formule vast wel: rennen, twee banen, twee verschillende kinderopvang locaties, files, deadlines, snel wat kant en klare aardappeltjes opbakken omdat je geen tijd hebt om echt te koken…De tropenjaren van een jong gezin. Op zich niks mis mee, hoor. Maar destijds dacht ik daar anders over.

Stel niks uit

Na het plots overlijden van mijn moeder in de kraamtijd van mijn jongste, stond de wereld even op zijn kop. Ik had meegemaakt dat ik mijn overvolle borsten moest afkolven op de kraamafdeling terwijl mijn moeder aan de beademing lag op de Intensive Care, hersendood. Die twee uitersten, en dan het besef dat ze slechts 66 was, deden mij tot in mijn haarvaten beseffen: stel je dromen niet uit. Blijf niet hangen in een gouden kooi van veiligheid, salaris en pensioen. Er is méér dan alleen deze ratrace…

Concrete vormen

Maarten stond om andere redenen positief tegenover deze emigratie naar Frankrijk. Hij is een geboren workaholic, en zei: ‘Als ik mijzelf toch nooit een halt kan toeroepen in hard werken, dan maar voor mijzélf!’ Zelfstandig ondernemen, handel drijven, dat lag en ligt hem enorm. Doordat wij beiden een band hadden met Frankrijk en passie voelden voor brocante en tweede hands design en interieur, kreeg onze droom concrete vormen.

Ouwe meuk

Sowieso knapten we al jaren oude Franse spulletjes op in onze Amsterdamse garage. Na weer een bezoek aan onze ouders in Frankrijk (ook die van Maarten woonden destijds in la douce France) reden we volgeladen terug naar Nederland. Een aanhanger met meuk. Eenmaal opgeknapt zetten we de items online en was het snel verkocht. Deze hobby werd onbewust de basis voor een grote internationale ommezwaai. Familie van Dorst ging naar Frankrijk.

Hans en Grietje

Op een domein van mijn tante konden we neerstrijken in een soort Hans en Grietje huisje. Een bizarre én magnifieke plaats: twee meren voor ons neus, omringd door blond kleurige rotsgevels van ‘tuffeausteen’, waar diepe wijngrotten in waren uitgehouwen. Wel vijftig meter diepe tunnels met wijnreservoires en industriële haken en systemen, echt heel cool. Dit werd ons toekomstig meubelatelier. Ruimte zat, alleen een beetje vochtig af en toe.

Hakjes werden kaplaarzen

Zonder mobiel bereik en internet leefden we hier zes maanden in een rare ‘middeleeuwse’ cocon, waar uilen met hun oehoe oehoe ‘s avonds onze kinderen lieten staren naar de sterrenhemel. Waar herten en beverratten de bezoekers waren van onze ‘voortuin’. Daar waar ik mijn hakjes inruilde voor kaplaarzen. Er ontstond zowaar een moestuin van groot formaat onder mijn vingers. Hier werd mijn eerste boek geboren: Croissantje Pindakaas, een Nederlands gezin in Frankrijk. Al die indrukken van een stadsmeid als ik op het stille platteland, dat moest opgeschreven worden. En trouwens, zonder tv en radio, zijn de avonden lang en stil…

De basis werd gelegd

Deze 2,5 jaar in Chateauvieux legde de basis voor onze Franse toekomst. De kinderen werden doofstom in een Franse school achtergelaten, maar kwamen na enkele weken weer bovendrijven uit deze sprong in het diepe. Ze spreken nu Frans zoals alle andere kinderen hier. Ons meubelbedrijf, De Decorage, groeide uit tot volwassenheid. Transporten rijden sindsdien af en aan naar Nederland. Maar ook Zweden, Duitsland, Spanje en Italie komen steeds vaker in beeld. En onverwacht, maar o zo welkom, bleven onze werkgevers uit Nederland ons bevragen.

Onvoorspelbare uitkomsten

Zo kon Maarten, toen eenmaal het internet en de verbinding (eindelijk) op orde was, vanuit deze locatie gewoon radiocommercials dirrigeren, marketing plannen schrijven en Nederlandse klanten bedienen. En voor mij ging door mijn debuutboek  – dat ik trouwens nooit van plan was geweest te schrijven – een wereld open naar de tijdschriftenwereld. Als eindredacteur en communicatieadviseur voor de Nationale Recherche had ik al een ervaren pen. Maar nu kon ik als journalist en freelance schrijver een hele andere doelgroep bereiken. Dit zijn de onverwachte wendingen die ik echt bij onze sprong in het diepe vind horen. We rukten ons los uit de mallemolen, en de uitkomst daarvan is zo ontzettend onvoorspelbaar en verrassend.

Vreselijke spagaat

Helaas overleed in die eerste 2,5 jaar in Frankrijk ook mijn vader veel te vroeg. Hij was nét 67 jaar. Ik denk dat hij de shock om opeens alleen te zijn niet heeft kunnen verwerken en dat dit zijn ziekte triggerde. Hij had uitgezaaide kanker, en ik heb zeven maanden af en aan gereisd om hem en mijn zus bij te staan. Als je dan zo ver weg woont, is geëmigreerd zijn alles behalve je een ‘wereldwijf’ voelen. Ik ervoer een vreselijke spagaat tussen mijn gezin met kleine hummels en twee prille ondernemingen die aandacht vroegen en het bijstaan van papa bij zijn chemo’s. Als je in de lift je vader uitzwaait om weer naar Frankrijk te gaan en je weet dat dit wel eens de laatste blik kan zijn die je met elkaar deelt, en je ziet dat ook in zijn blik, dan is zo ver weg wonen een enorme negatieve keerzijde.

Afwisselende hoofdstukken

Toch hebben deze ervaringen, het te vroeg verliezen van dierbaren, mij gesterkt in het motto:

‘Ik wil kunnen terugkijken op een afwisselend en intens leven als ik eenmaal oud en versleten ben’.

Een emigratie naar een ander land is daar een ultiem voorbeeld van. Want door uit je vertrouwde omgeving te stappen, leer je weer hele nieuwe dingen. Dat kan cultureel zijn of juist dingen over jezelf. Een ander perspectief krijgen op zaken doe je door de horizon van een andere kant te zien. Ik zeg niet dat dat altijd makkelijk is, want door andere perspectieven te leren kennen, kun je vergelijken en iets missen. En niets is perfect.

Frankrijk versus Nederland

Zo mis ik in Frankrijk enorm de Nederlandse openheid en spontane ‘gezellige’ houding. De directheid om gewoon boompats op de man af te stappen en in gesprek te raken. Maar mis ik in Nederland weer de ruimte, de nog ruigheid van de natuur en culturele diepgang. Hier kan men helemaal opgaan in cultureel erfgoed, muziek, poësie, l’art de vivre, gastronomie. Hier in Frankrijk is er ook nog armoede, wanorde, op jezelf moeten bouwen, open haarden aansteken. De electra hangt nog door de straten, de olie om te stoken wordt met een slurf je tank in gespoten. In Frankrijk leef je met de elementen, de natuur, sta je soms in een weiland waar nergens en niemand iemand te bekennen is. In Nederland is elk straatje geplaveid en elk hekje geschilderd. Is alles uber georganiseerd, het is bijna – pardon- te truttig voor woorden. Op elke hoek een ‘gezellig’ café waar fietsende passanten een ijsje kunnen likken. Met de Jumbo tassen aan het stuur. Maar o o o, wat vervloek ik soms ook die Franse slag dat niks van de grond komt en afspraak helemaal géén afspraak is. En je kids eens spontaan uitgenodigd worden om te komen spelen? HO MAAR! Om ook gek van te worden.

Combi creëren

Je merkt het al. Emigreren is voor mij verrijkend en verwarrend tegelijk. Want soms wil ik hier weg en soms voel ik mij niet meer thuis in Nederland. We zijn dus echt  ‘Croissantjes met Pindakaas’ gebleven en verworden, wij alle vier. Misschien gaan we een combi creëren volgend jaar: wonen in Nederland en deze wijnboerderij aanhouden. De plannen om naast ons vakantiehuisje nog drie gebouwen te verbouwen tot vakantiehuisjes liggen al op tafel. En dan kan in onze schuur het meubelatelier gewoon blijven draaien. Alleen rijden we dan iets vaker van Nederland naar Frankrijk, dan andersom.

De Wereldwijven

Gelukkig is het combineren of best worlds dus een optie. Frankrijk & Nederland als combi-formule. Maar eigenlijk is de wereld voor mij veel groter geworden sinds de komst van ons prachtige netwerk van De Wereldwijven. Hoe blij ik ben dat Ingeborg destijds het initiatief nam om een gezamenlijke bundel uit te brengen? Très très contente. Want het legde de basis voor nog veel meer: ons platform dat sinds maart 2018 live is. En er staat nog zoveel te gebeuren. Elke maandag houden we een google hangout met de redactie. Colombia, USA, België en Frankrijk, we hangen allemaal aan de lijn. De inspirerende verhalen en synergie die dit teweeg brengt, doet het eigenlijk helemaal niet meer uitmaken waar ik woon. De wereld ligt aan onze voeten dames.

Dus voor nu: Au revoir en Tot ziens! En hopelijk zie ik je op het eerste Symposium op 5 oktober in Amsterdam!

ONTMOET OOK ONZE ANDERE WERELDWIJVEN

Over dit Wereldwijf: Eva van Dorst-Smit - Nederland

Eva van Dorst-Smit - Nederland
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!