Ontmoet Wereldwijf Assia. Over Afrika, een roadtrip, de liefde en haar zonen

Half vier in de nog donkere ochtend. Geen idee waarom ik wakker ben, normaal gesproken zou een knuppel niet volstaan om mij te doen ontwaken op een tijdstip als dit. De nog opengeslagen laptop op de plek naast mij in bed bevindt zich in een diepe slaap. Ik moet wederom zijn weggedommeld tijdens het bekijken van een nu nog altijd gemist programma. Een veel voorkomend verschijnsel wat mij ook gebeurt op de bank voor de TV en zelfs in de bioscoop.

De door de laptop ingenomen plek is het slaapdomein van de afwezige James. Nee, geen spannend drama, drama daar doen wij niet aan. In dit geval gaat het om een cultuur dingetje. Enkele jaren geleden heeft zijn tante bij haar overlijden enkele koeien nagelaten. Ieder jaar wordt in haar nagedachtenis een koe geslacht en het vlees verdeeld over de familie. De avond en nacht voorafgaande, komt de familie bijeen voor een wake. Als hoofd van de familie is het James zijn plicht om daarbij aanwezig te zijn. Dat ik schitter door afwezigheid begrijpt men volkomen en vormt geen enkel probleem.

Respect voor elkaars tradities en cultuur

Het is sowieso frappant hoe ons immense cultuurverschil, groter kan niet, nog nooit tot enige frictie heeft geleid. Met een wederzijdse flexibiliteit en een vanzelfsprekend respect voor elkaars tradities en cultuur blijft het enkel bij het stellen van vragen. Welke met dezelfde vanzelfsprekendheid worden beantwoord. Dat van beide kanten tradities hier en daar aan vernieuwing toe zijn spreekt voor zich maar dat is voor een volgend hoofdstuk.

‘Even voorstellen’ klinkt een stuk eenvoudiger dan dat het is.’

Half vier in de ochtend lijkt mij namelijk een prima tijdstip mijzelf iets uitgebreider voor te stellen. Met de haren in een onvervalste still in bed coupe en het eerste heerlijk geurende bakkie koffie in de hand, is het tijd voor de laptop te ontwaken. ‘Even voorstellen’ klinkt een stuk eenvoudiger dan dat het is. Het complete wie, wat, waar en hoe zou een geheel boekwerk beslaan dus dat zal ik jullie besparen. De vraag ‘wie is zij?’ zal dan ook ten dele beantwoord moeten worden tijdens een summiere tocht door het tot nu toe geleefde leven. Een turbulente tocht. Waarbij na de nodige zelfreflectie nooit duidelijk is geworden of dit gedreven werd door een vlucht van het hier, of een zoektocht naar een thuis.

Hoge toppen, diepe dalen

Over kronkelende bergweggetjes langs steile afgronden op weg naar de hoge toppen om vervolgens weer de diepe dalen te bereiken. Elkaar in een rap tempo opvolgend en op uiteenlopende plekken. Dit tempo hield altijd de volgende top in zicht. Van riante villa met sauna, swimmingpool and room for a pony tot een campertje verscholen in twee meter sneeuw bij -18c. Het maakt niet uit. Wat meteen aangeeft dat materialisme nooit een drijfveer is geweest. Misschien is het de drang naar het ontdekken en het ondernemen in combinatie met de grote aversie jegens regeltjes, structuur, regelmaat, hokjes, agenda’s en het netjes in de pas lopen.

‘De verstikkende werking van regeltjes, structuur en hokjes heeft mij doen vertrekken uit Nederland.’

Die drang was er al tijdens de kinderjaren. Ook een huwelijk en moederschap op jonge leeftijd konden hier geen verandering in brengen. Gedwongen structuur biedt geen oplossing, integendeel. Toen der tijd was dat te compenseren.

ONTMOET HIER MEER WERELDWIJVEN

Met KLM en paarden de wereld rond

De KLM bood mij een unieke kans om paarden te begeleiden tijdens vluchten naar de verschillende continenten. Als zelfstandige kon ik het mij permitteren regelmatig een paar dagen weg te zijn en m’n twee zoons waren in goede handen bij hun vader. Dit heb ik 18 jaar gedaan maar als je mij vraagt naar de bekende bezienswaardigheden wereldwijd, dan moet ik dikwijls passen.

Het zijn de zijwegen, de straatjes achteraf, de lokale bevolking of juist de ongerepte wildernis die vele malen interessanter zijn. Een donker café met verse kogelgaten in de muur, het dampende nachtleven in Mexico-Stad, de bizarre trappetjes naar beneden in Seoul, het ondefinieerbare eten in Beijing en het achtjarige meisje in Bangkok dat flirtend als een volwassene bij de totaal overrompelde mannelijk collega op schoot kruipt, terwijl haar pooier iets verder op het jonge meisje nauwlettend in de gaten houdt. Ik wil het allemaal zien, proeven, het beleven en het vooral weten.

Mijn zonen en ik

M’n zoons zijn daarbij de invloedrijke rode draad door mijn leven waarbij je kunt afvragen wie wie heeft opgevoed. Zij kennen mij als geen ander, wat zij zeggen neem ik aan. Zo was het m’n oudste die mij toesprak na een mislukt Las Vegas huwelijk en enkele jaren avontuur in Roemenië. “Moeders, pak je koffer en ga naar Afrika, daar voel je je thuis. Voor ons hoef je hier niet te blijven, we appen je wel als we je nodig hebben”. Hij had gelijk. Vanaf het eerste moment dat ik jaren geleden voet aan de grond zette heeft Afrika mij betoverd met een levenslang verlangen en onvoorwaardelijke liefde. Met die ene koffer in de hand reis ik af naar Zuid Afrika voor een nog onbepaalde tijd.

Afrika, een roadtrip en de liefde

Ik ontmoette hem al op dag één. En na vele dagen samen te paard, manoevrerend tussen de giraffen en gnoes door, werd de band tussen James en mij steeds hechter. Een relatie in deze setting was uit den boze waarbij het kleurverschil het grootste obstakel vormde. Wij bleken beide geenszins gevoelig te zijn voor deze ongeschreven regel en na onverhoopt een weekje ziekenhuis gingen we de ultieme relatietest aan. Een 6000 km lange, volledig ongeplande roadtrip door zuidelijk Afrika bracht ons naar de meest fantastische plekken.

Zo ook langs zijn thuis in Zimbabwe waar ik twee keer moest slikken om de cultuurshock de baas te blijven. In een hutje zonder stroom, zonder sanitair en de waterput twee kilometer verderop. Maar het meest confronterende blijft nog altijd het gebrek aan voedsel. Met een volkomen verkrampte blaas, ik ben nu eenmaal geen bush-plasser, vervolgen wij onze trip.

Duurzaam en eerlijk boeren

Daarbij spookt steeds die armoede door m’n hoofd welke zich in groot contrast afspeelt temidden van de vruchtbare landbouwgronden. Men heeft alleen gewoonweg het geld niet hier iets mee te doen. Inmiddels de grens vanuit Botswana terug naar Zuid Afrika gepasseerd, vraag ik James naar zijn passie. Zonder nu alleen aan inkomen te denken, maar datgene waar z’n hart ligt. “I am a farmer, that’s my passion, that’s what i am”: sprak hij vol overtuiging. Zonder twijfel draaide ik letterlijk de neus van de auto naar noordelijke richting.

Terug naar Zimbabwe. Begonnen als een klein project gesteund door familie en vrienden is inmiddels Phundundu Stichting Nederland in het leven geroepen waarbij we samen met de lokale bevolking het land op een duurzame en eerlijke manier verbouwen. Dit in combinatie met de o zo nodige wildlife bescherming. Mijn passie, wat ik min of meer hier in de schoot geworpen kreeg. Ik ben geen dromer en heb deze dus ook nooit nagestreefd. Maar als er ooit iets was geweest om na te streven, dan is het dit.

De hoogvlakte boven de top

We begeven ons op de weg naar een nieuwe top. Een weg waarbij je niet om de beruchte Zimbabwaanse potholes heen kan, maar dat geeft niet. Want boven aan de top bevindt zich ditmaal een uitgestrekte hoogvlakte…..

En terwijl ik redelijk gefrustreerd de duizend woorden zie wegtikken terwijl ik eigenlijk duizend bladzijden nodig heb, bedenk ik dat het ‘even voorstellen’ ook in één zin had gekund. Het is zoals de woorden die m’n broertje dikwijls spreekt: “Ik kan je niet volgen, ik begrijp er niets van en ik vind het allemaal maar raar. Maar ik houd evengoed heel veel van je”.