We zijn allemaal nomaden, op zoek naar onszelf, naar een thuis en naar levensinvulling

door gepubliceerd op 14 januari 2020Tags: , , ,

Aan de andere kant van de wereld realiseerde ik me dat thuiskomen voor mij betekent omringd zijn door mensen die vergelijkbaar in het leven staan.

Zoals ik in mijn eerdere columns heb beschreven was het afgelopen half jaar sinds ik in Mexico ben aangekomen een turbulente tijd, waardoor ik met pijn in mijn hart had besloten mijn baan op te zeggen en eerder dan gepland terug te gaan naar Nederland.

Echter, het duurde even voordat ik mijn werksituatie en Mexico van elkaar had losgekoppeld. Mijn baan opzeggen hoefde natuurlijk niet te betekenen dat mijn Mexico-avontuur ook moest eindigen. Dat stuk voelde namelijk nog niet af. Toen ik me dat eenmaal realiseerde, werd de vraag hoe?

Hulp van het universum

Ik wist het zelf even niet meer en heb toen tijdens een rondje hardlopen letterlijk het universum om hulp en een duidelijk teken gevraagd. Onder het mom van “be careful what you wish for because you just might get it” antwoordde het universum me direct. De volgende dag nodigde de directeur van een ander departement van de universiteit me uit voor een lunch en vroeg me of ik voor hen wilde komen werken. Onder andere op het gebied van migratie waar mijn hart ligt! Gelukkig kon dit contractueel ook nog geregeld worden en was alles net voor de Kerstvakantie rond.

Na wat Kerstborrels met collega’s en vrienden vertrok ik op mijn rondreis door Mexico. Ik zou alleen gaan reizen en had daarom op de laatste twee overnachtingen na alleen maar hostels geboekt. Dat had ik namelijk geleerd van mijn ervaring in Colombia, waar ik in mooie hotels had geslapen, maar daardoor ook weinig mensen had ontmoet. Dat was niet alleen saai, het was ook soms eenzaam. Deze keer zou ik het dus anders aanpakken. Wel was ik nieuwsgierig of ik dan niet met allemaal 20-jarige feestende jongeren op kamers zou slapen en wat de kwaliteit van die hostels zou zijn. Ook was ik benieuwd of ik me niet alsnog eenzaam zou gaan voelen. Drie weken alleen op reis is toch best spannend…

Inspirerende ontmoetingen

Vanaf Puebla nam ik de bus naar Palenque om Maya ruïnes te bekijken en in de jungle te slapen. Terwijl ik door de jungle aan het wandelen was op zoek naar de watervallen, raakte ik in gesprek met een Maya jongen, die me de weg wees. In de tussentijd hadden we het over de symbolische betekenis van dieren, de magische kracht van bergen, en de intelligentie van water. Weer terug in het hostel raakte ik aan de praat met een Iers naamgenootje, die haar baan als consultant had opgezegd en nu een jaar alleen door Mexico aan het reizen was. We aten en borrelden samen en deelden onze (soms hilarische) ervaringen in Mexico met elkaar. De nacht die erop volgde, sliep ik heerlijk. De regen kwam met bakken uit de hemel en dat geluid, samen met dat van stromend water van een riviertje dichtbij en aapjes en tropische vogels, is simpelweg magisch!

In Palenque nam ik de bus naar Chetumal, waar ik de ferry kon pakken naar Caye Caulker, een eiland van Belize. Het is heel erg onwerkelijk hoe een land dat zo dichtbij Mexico ligt zo enorm verschillend kan zijn. Van de taal die er gesproken wordt, tot het uiterlijk van de mensen, de muziek, het eten, en de cultuur. De mensen spreken (Amerikaans) Engels, het was namelijk een Britse kolonie, hebben in hun uiterlijk aardig wat weg van Bob Marley, en zo is ook de muziek die je hoort.

De slogans Go Slow en Make Your Life Count doen het eiland eer aan, en de sfeer is er dan ook heerlijk relaxed en de mensen zijn super vriendelijk.

Het water is er prachtig. De krab en kreeft worden vers voor je uit de zee gehaald en bereid, voor duikers is het onderwaterleven fenomenaal. Ik heb voor het eerst ervaren dat je als je ergens staat je zowel links als rechts van je water ziet. Ik ontmoette hier twee Amsterdamse stellen, waarvan een stel een half jaar een wereldreis aan het maken is. Het was direct liefde op het eerste gezicht. En met hen ben ik dan ook vijf dagen opgetrokken. Ik heb genoten van een massage, zwemmen, lekker vers eten en cocktails tijdens de dagelijkse drie uur durende happy hours. Zo veel leuke gesprekken en lol samen!

Terug in Chetumal zou ik de bus pakken naar Tulum, maar op de ferry kwam ik twee (een Duitse en een Oekraïense) reizigers tegen die me uitnodigden om met hen mee in de auto te reizen. Het werd een roadtrip dus. Onderweg zijn we nog even gestopt in Bacalar, om het prachtige meer met de zeven kleuren te zien. Al die kleuren blauw en groen wennen nooit.

Caipirinha’s met een internationaal gezelschap

Mijn hostel in Tulum bleek een schot in de roos. Een leuke Argentijnse kamergenote, een lange tafel buiten waar iedereen gezellig met elkaar aan het babbelen was bij het ontbijt, tijdens happy hour en bij het avondeten. Iedere dag dronken we om 7 uur gratis caipirinha´s. Daar raakte ik aan de praat met drie Franse gasten die tijdelijk in Montreal, Canada, werkten en woonden. Met hen ben ik de volgende dag gaan hardlopen naar de cenotes, om daar met schildpadden te zwemmen. Het Kerstfeest in het hostel bestond uit een goede DJ uit Israël, lekkere cocktails en een BBQ voor iedereen. Hier leerde ik twee mannen kennen uit San Francisco (een maker van korte films) en Chicago (een verpleger) en met hen heb ik de volgende dag vooral heel veel over het leven gepraat en samen gelachen.

De volgende ochtend voordat ik vertrok naar Playa del Carmen ging ik nog even hardlopen naar het strand. Ik raakte ik in gesprek met een Nederlandse dame, die een aantal jaar in New York had gewoond met een goede baan, maar nu in Tulum in de fietsenwinkel vrijwilligerswerk deed in ruil voor kost en inwoning in het hostel.

Like minded people

In Tulum voelde ik me voor het eerst in een hele lange tijd weer omringd met like minded people; mensen van dezelfde leeftijd, met goede banen, die vergelijkbare levenskeuzes maken als ik. Zij staan niet raar te kijken dat ik geen kinderen heb en vrijgezel ben. En vinden het niet vreemd dat ik naar Mexico ben gekomen voor een buitenlandervaring van wonen en werken. In plaats daarvan begrijpen ze het volledig, juichen mijn keuzes toe en leven zelf ook buiten de gebaande paden van relatie, koophuis en kinderen.

Daar zit ik dan aan de andere kant van de wereld. En ik voel me voor het eerst weer thuis en zeker niet alleen! De mensen om mij heen geven mij het gevoel dat ik niet raar ben, er mag zijn en het oké is.

Toeristen zonder respect

Maar in Playa del Carmen voelde ik precies het tegenovergestelde van wat ik zojuist omschreef. Ik zag alleen maar mensen die heel erg ver van zichzelf en de wereld afstaan en in mijn ogen de verbinding met zichzelf, elkaar en de wereld kwijt zijn. En dat maakte dus dat ik me niet thuis, maar juist heel erg eenzaam voelde. Het was er druk met voornamelijk Amerikaanse toeristen op zoek naar drank, drugs, feest en prostitutie. Ook vond ik de stranden hier niet zo mooi. Maar ik had vooral last van de hoeveelheid en het type toeristen. Ik schaamde me ervoor en wilde er niet mee geassocieerd worden. Deze mensen hebben naar mijn idee geen respect voor het land waar en de mensen bij wie ze te gast zijn. Ze staan niet stil bij hoe de drugshandel, waar zij dus direct aan bijdragen, de hele Mexicaanse maatschappij ontwricht.

De gemeenschappelijke ruimten van het hostel waren heel prima en ik heb tijdens een borrel ook weer met leuke mensen gesproken. De kamer waar ik sliep was, met vijf dames op een kamer zonder ramen of frisse lucht en een douche op de kamer, echter erg klam. Ik kon alleen maar denken aan hoeveel insecten er in mijn matras zouden wonen.

Dus ik heb de volgende dag de plannen gewijzigd en ben met de boot naar Cozumel gegaan, een heel mooi eiland dichtbij. Daar heb ik aan het strand een dag doorgebracht met een oudere Canadese dame die haar succesvolle carrière en leven vaarwel heeft gezegd en nu op het eiland woont. We hebben onder het genot van lekker eten en drinken een mooi gesprek over haar leven gehad.

Van Cozumel ben ik naar Cancun gegaan, waar ik na de ervaring in Playa del Carmen en op aanraden van zo ongeveer iedereen die ik sprak, besloot om lekker in mijn hostel te blijven en te genieten van het zwembad en het lekkere eten en de drankjes aan de bar. Daar raakte ik aan de praat met een leuke Nederlandse gast. Samen zijn we de volgende ochtend gaan hardlopen langs de hotelstrook, zodat we toch een beeld hebben van Cancun, dat eerder Amerikaans lijkt dan Mexicaans.

Iedere Mexicaanse taxichauffeur met wie ik over mijn indrukken sprak, leek opgelucht een toerist in de auto te hebben die daar duidelijk afstand van nam.

Oud en nieuw met blote voeten in het zand

Van Cancun ben ik met de boot naar Isla Mujeres gegaan en heb ik geslapen in een hostel direct aan het strand, heerlijk! Ik deelde de kamer met drie Nederlandse dames. Met hen heb ik genoten van een heerlijk strandfeestje met oud en nieuw. Met mooie mensen, een goede DJ, lekkere drankjes en op blote voeten in het zand ben ik het nieuwe jaar ingegaan. Kon niet beter!

Merida, de hoofdstad van de staat Yucatan, was mijn volgende stop. De stad staat voornamelijk bekend om zijn Maya cultuur, ruïnes, cenotes en nog veel meer. Ik merkte dat ik van al het reizen en het feestje met oud en nieuw erg moe was. Dus ik heb vooral veel geslapen, gezellig met iedereen ontbeten, hardgelopen, en met mijn Finse kamergenoot geluncht en door het stadje gewandeld.

Cleansing volgens de Maya’s

Terwijl ik langs een van de vele Maya winkeltjes liep, raakte ik met een verkoper aan de praat die me vertelde dat zij ook cleansing rituelen aanbieden op de drie aspecten van het leven: fysiek, mentaal en spiritueel. Gratis, om de Maya cultuur te behouden. Weer een mooi cadeautje van het universum, want dit was precies waar ik voor naar Merida was gekomen. Ik wilde graag de Maya cultuur beleven, maar ik wist niet goed waar ik dat moest zoeken. Het kwam dus gewoon op me af.

Deze massage, die de Maya man begon met de woorden “close your eyes, open your mind, and be free“, moet je bevrijden van alle negatieve energie. Ik voelde de volgende dag aan alles aan mijn lijf dat er iets gebeurd was. Ik had buikpijn, hoofdpijn en voelde me enorm emotioneel. Bij dezelfde man kocht ik ook een amber steen. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af of het een echte is of dat ik veel te veel geld betaald heb voor een stukje plastic. Maar zelfs in dat geval, is dat het ergste wat me is overkomen op deze rondreis door Mexico en dan is dat mijn eigen stomme schuld.

Het voelt goed om weer naar huis te gaan

Mijn laatste stop was Campeche, een historische piratenstad die op de UNESCO werelderfgoedlijst staat, aan de zee. Ik had als afsluiter van mijn reis geen hostel maar een hotel geboekt met een overheerlijke warme regenstortdouche. Goddelijk! Dit stadje voelde weer als Mexico, met veel minder toeristen, en ik vond het prachtig. De dag dat ik voor de laatste keer langs de zee wilde gaan hardlopen stormde het enorm. Dat is voor mij geen straf want ik vind de zee prachtig als het stormt. Ook hielp het me weer afscheid te nemen van de Caribische vakantie-vibes en weer terug te gaan naar mijn centrum. Met weer meer focus op introspectie en mentale voorbereiding op weer terug gaan naar huis, Puebla en mijn nieuwe baan. En daar had ik zin in, het voelde goed.

Nomads Experience

Na alle gesprekken die ik de afgelopen drie weken met mensen van over de hele wereld gehad heb, is de enige conclusie die ik kan trekken

dat iedereen, ongeacht leeftijd, geslacht, achtergrond, geld of mogelijkheden, op zoek is naar zichzelf, naar thuis, naar hun rol in en de betekenis van het leven. We zijn dus allemaal nomaden, zo ook ikzelf.

En laat dat nu de naam zijn geweest van het hostel waar ik op een fenomenale manier, met fijne mensen, aan de Caribische zee het nieuwe jaar en decennium, 2020, heb ingeluid: Nomads Experience.

Over dit Wereldwijf: Yvonne Janssen - Mexico

Yvonne Janssen - Mexico
Hola! Sinds zomer 2019 werk ik als docent duurzaamheid en internationaal recht & mensenrechten aan de universiteit IBERO in Puebla, Mexico. Ik heb een grote passie voor mensen, sport, muziek, de wereld en het leven. Als columniste voor De Wereldwijven deel ik mijn professionele en persoonlijke ervaringen, indrukken en perspectieven graag met jullie en breng ik Mexico hopelijk een beetje dichterbij.