Mijn Corona-cooking avontuur

door gepubliceerd op 25 april 2020Tags: , , ,

Ik staar in het glazen potje en roer het prutje nog maar eens door. Een paar bellen lucht. Verder niks. Ik zucht en gooi er nog wat bloem en water bij terwijl ik het papje liefkozend toespreek.

Dit keukenavontuur begon anderhalve maand geleden. Eigenlijk net voordat Californië in lockdown ging en Corona dagelijks nieuws werd in de VS. Waar ik al snel misgreep naar alle rollen wc-papier, voelde ik het blijkbaar perfect aan om meer bloem dan gewoonlijk in mijn winkelwagen te leggen. Minder briljant dat ik niet direct ook een voorraad gist kocht, het kwam niet in me op dat mijn broden misschien zouden mislukken. Geen van de recepten repte daar immers over.

Vijf weken, twee broden

In de vijf weken zelf-quarantaine heb ik nu welgeteld twee broden gebakken. Ok. Ze waren prachtig met hun krokante gebarsten korst en smaakten ontzettend lekker maar het ging niet van een leien dakje. Dat zit zo. Mijn eerste starter, die ik trouw iedere dag even roerde en daarna voedde, kreeg na vijf dagen een vreemd bijluchtje. ‘Negeren’, dacht ik, want het prutje bubbelde hoopvol. Ik knikkerde er, keurig volgens de instructies, de juiste hoeveelheid bloem, water en zout bij en stortte de kledder deeg in een bak om het een nachtje te laten rijzen. De volgende ochtend bleek de stinkende kledder nog een kledder en zat er geen millimeter verticale rek in. Met leed in de ogen heb ik het uiteindelijk weggegooid. Kostbare ingrediënten verdwenen in de prullenbak.

Zuurdesem of zuur desem?

Optimistisch begon ik aan een nieuwe frisse start(er). Na vijf dagen zag en rook die er veelbelovend uit. Het bubbelde aardig en -vanwege het geur-fiasco- durfde ik niet langer meer te wachten en kneedde ik opnieuw deeg dat rustig weer een nacht mocht rijzen. Not. Wederom was het hele zwikje de volgende ochtend in volume nog precies hetzelfde als de avond ervoor. Maar het rook wel lekker naar ongebakken brood.

Wat nu? Dit zou overduidelijk ook de komende uren niet meer gaan groeien. Weggooien kon ik niet over m’n hart verkrijgen dus … deed ik iets wat volkomen uit den boze is maar wel een zalig brood opleverde. Ik gooide er gist bij, het enige en laatste zakje dat ik in huis had. Onder mijn ogen voltrok zich een wonder en vier uur later kwam er een prachtig brood uit de oven. Mijn allereerste zuurdesembrood!

Hagelslag of bergkaas

Starter 2 mocht dus blijven en voedde ik vol liefde. Na een paar dagen was het zover. Vond ik. Voldoende bellen en bubbels en dus kon het volgende brood wel gemaakt worden. Teleurgesteld keek ik de volgende ochtend naar het deeg. Niks niet verdubbeld, het was met nog geen kwart gerezen maar sjoemelen kon nu niet meer dus schoof ik het zo de oven in. Het eindresultaat zag er verrassend rustiek uit, rook zálig, was een stuk compacter en … zuurder. Geen fijne combi met hagelslag of jam maar perfect met een volle bergkaas en glas wijn. Het brood was zo op. En dat is inmiddels alweer anderhalve week geleden.

De bruis is eruit

Ondertussen informeren manlief en kinderen ieder dag wanneer er weer zo’n lekker brood is. Ik doe mijn best. De starter die overbleef voer ik dagelijks. Roer ik dagelijks. Maar hij vertikt het. Alles heb ik geprobeerd. Het papje halveren (was een must volgens een gerenommeerde bakker in San Francisco), extra doorroeren, kouder zetten, warmer zetten.

Niets helpt, de bruis is eruit en ik ben het zat. Voor mij geen adviezen op websites of YouTube meer. Ik google Amazon en knikker een verpakking gist in m’n boodschappenmandje. Vast veel te duur maar ik wil brood. Ik speel het gewoon vals. Vanaf nu is het zuurdesembrood gemaakt met een starter en … gist.

Ook keukenprinses worden? Schrijf je nu hier in voor de online kookcursus van de Kookuniversiteit en ontvang een fikse korting!


Foto’s: Saskia van Alphen

Over dit Wereldwijf: Saskia van Alphen - VS

Saskia van Alphen - VS
Hi! Ik ben Saskia en woon sinds kort in San Diego, Californië na jaren in Chicago en Engeland te hebben gewoond. Ik ben fulltime moeder, schrijfster, dichteres en fotografe. Een kinderboekenserie vordert gestaag. Voor De Wereldwijven blog ik over ‘emancipatie’ dat in een ontwikkeld land als de VS nog een lange weg heeft te gaan: seksualiteit, ras, sociaal-, en culturele achtergrond, armoede en geloof.