Kim en de gevaren van de jungle: ‘Onze hut was met de grond gelijk gemaakt…’

Kim Geene
door gepubliceerd op 16 juli 2020Tags: , , , ,

Plotseling hoor ik een luid gekraak, de olifant breekt met zijn slagtanden de muur van de hut. Ik zie vanuit het donker zijn slurf zoekend door het gat gaan. Waar ik eerst zo zeker was dat we veilig waren, vrees ik nu voor ons leven..

Een prachtige lucht aan de horizon verving een stevige tropische onweersbui en met zes volwassenen en drie kleine kinderen gaan we op weg naar Loango Nationaal Park in het zuidwesten van Gabon voor drie dagen gezelligheid en het spotten van wildlife. Maar het onweer was een voorbode voor een dag die anders afliep dan gepland.

Na een boottocht van 1,5 uur komen we aan bij een hut die gelegen is op een dunne landtong tussen zee en rivier aan de rand van het nationaal park. Als in een opname van een natuurfilm loopt een olifantenfamilie voorbij, badend in het paarse licht van de zonsondergang die zo typisch is voor Afrika. Ons weekend kan niet meer stuk.

Olifant op bezoek

Nadat de kinderen in bed liggen, zitten we op de veranda te genieten van een glas wijn als vanuit het niets een enorme olifant opduikt vlak naast ons. We vluchten de hoek in van de veranda het verst van de olifant vandaan. Na een aantal keer snuivend een aanvallende schijnbeweging te hebben gemaakt, gaat de olifant naar de voorkant van de hut waar de koelboxen met eten nog op de veranda staan. Omdat de generator niet werkt is er geen elektriciteit in de hut en werkt de ijskast niet. We hebben daarom de koelboxen nog niet leeggehaald en binnen gezet.

Inmiddels in de pikdonkere hut valt de spanning wat van ons af en kijken we door een kier van de deur naar de olifant die een ravage aanricht. Hij schudt pakken bloem de lucht in, verslindt met eten gevuld tupperware, drinkt blikjes bier en fris leeg en slingert kledingstukken en koelboxen de lucht in. Zijn doordringende lucht is niet te harden.

Gevaren van de jungle

Vluchten of afwachten?

De veranda is vernield, het eten is op. De olifant zal wel weer in de nacht verdwijnen, denken we. Maar hij begint rondjes rond de hut te lopen en zijn grote lompe lijf tegen de muren aan te stoten. Wij bewegen in tegengestelde richting van voor naar achter in de hut om de afstand tussen hem en ons zo groot mogelijk te maken. De slapende kinderen, zich van geen kwaad bewust, worden uit hun bedden getild. Ik doe nog een poging tot geruststelling en zeg dat we veilig zijn in de hut en dat de olifant echt niet naar binnen zal komen.

Maar een luid gekraak kondigt aan dat de olifant door de omheining van de veranda aan de achterkant van de hut komt en door de vloer zakt. We horen hem bij het raam grommen en snuiven. Het wordt tijd voor een vluchtplan. We besluiten dat als de olifant naar binnen breekt we afhankelijk van de kant waar hij dit doet richting zee of naar de rivier rennen. De boot ligt afgemeerd aan de steiger in de rivier. Met de slapende kinderen in onze armen en een steeds kwader wordende olifant bewegen we nog altijd van voor naar achteren in de hut, klaar om te vluchten.

We rennen voor ons leven

Opeens steekt de olifant zijn slurf door het raam en scheurt het muggengaas kapot waarmee het raam is bedekt. Hij verkent met zijn slurf de binnenkant van het raam, beukt met zijn massale lijf tegen de muur en hakt met zijn slagtanden in het hout tot het versplintert. De schrik slaat ons om het hart, maar met mijn hand al op de deurklink wachten we af, nog steeds niet gelovend dat dit echt gebeurt. Ik wil rennen, zo hard als ik kan, maar iemand blijft zeggen dat we moeten wachten.

Bij de volgende knal en oorverdovend gekraak gooi ik de deur open en struikelend over de puinzooi rennen we zo hard als we kunnen naar de boot. In een helder moment gris ik de sleutels van de boot van tafel mee, maar door de stress krijg ik de sleutel niet in het contact. We zitten net allemaal in de boot als de olifant briesend voor onze neus staat. We duwen uit alle macht de boot af van de kant en gelukkig start dan ook de motor. De olifant rent op de wal met ons mee, maar we zijn veilig. Zonder verlichting op de boot, in de pikdonkere nacht, varen we op goed geluk naar het dichtstbijzijnde dorpje waar we onderdak vinden voor de nacht.

De ravage

De volgende dag gaan we met twee park rangers terug naar de hut om onze spullen op te halen. De ravage die we zien geeft ons kippenvel. De lucht is nog steeds sterk doordrongen van een vreselijke stank en in de bosjes horen we geritsel. Hij is nog in de buurt…en de hut is met de grond klein gemaakt. Gaten in de muren, meubels, matrassen en bagage liggen verspreid om de hut heen en geven aan dat de olifant na ons vertrek nog flink heeft huisgehouden. Eenzaam in het zand ligt een paspoort…

Over dit Wereldwijf: Kim Geene - Nederland

Kim Geene - Nederland
Hi, ik ben Kim en ik neem jullie graag mee in de bijzondere en ongerepte wereld van Gabon, waar ik vier jaar heb gewoond. En hopelijk over enige tijd ook in de belevenissen vanuit een nieuwe plek. Want na drie jaar Nederland gaat het bij mij al wel weer kriebelen.