Ik sluit mijn ogen en voor even ben ik terug in Afrika.

Mariel van Tatenhove

Mariel van Tatenhove - VS

23 juli 2020

Ik was gewend om veel te reizen. Voor mijn werk reisde ik op z’n minst één keer per maand, en in sommige maanden zelfs elke week. Afgelopen jaar ging ik alleen al naar Taipei, Madrid, Parijs, Milaan, Rome, Shenzhen, Hong Kong, Berlijn, Sao Paulo en Seattle. Ook privé was ik vaak op pad: lokaal om Amerika te ontdekken of ver naar alle hoeken van de wereld.

Net als voor iedereen, nam mijn leven begin dit jaar een onverwachte wending. Na China had corona ook Amerika bereikt. En helaas was dat niet het onschuldige Mexicaanse biertje maar een nieuw virus dat begon op een markt in Wuhan, China en langzaam haar dodelijke infectie over de hele wereld verspreidde. Wat ik altijd voor ondenkbaar had gehouden, gebeurde. Landen sloten hun grenzen, mensen werden gedwongen tot shelter-in-place, of wel huisarrest, en de wereld kwam bijna tot een complete stilstand.

Huisarrest

Zo ook mijn wereld en al mijn reisplannen. In eerste instantie was ik nog optimistisch en maakte nog plannen voor de zomer, met de gedachte dat het wel snel zou overwaaien. Reizen zit in mijn bloed en geeft mij energie en inspiratie; nieuwe plaatsen, mensen en culturen ontdekken is mijn passie. Zoals mijn voorbeeld Anthony Bourdain zei: ‘Travel is not reward for working, it’s education for living.’

Dromen van Reizen, Dromen van Africa.

Toen mijn huisarrest langer duurde en ik aan de derde maand begon, besloot ik in plaats van reizen voor de toekomst te plannen en te dromen van nieuwe bestemmingen, mijn blik en wanderlust te verplaatsen naar het verleden. Ik haalde oude foto’s en reisverhalen te voorschijn en ging terug in tijd. Ik droomde over de mooie plaatsen en bijzondere mensen die ik tijdens al mijn vele reizen had ontmoet. En ineens was mijn wereld niet klein meer, maar wijd open en vol rijke herinneringen uit het verleden.

Een speciaal plekje in mijn hart: de Masai Mara

Ik sluit mijn ogen en ik ben terug in de Masai Mara in Kenia, een plaats die vanaf de eerste keer dat ik er was een speciaal plekje in mijn hart heeft. Met mijn ogen dicht zie ik mezelf weer uit dat kleine vliegtuigje stappen, op de gras landingsbaan van het privé vliegveld van Kichwa Tembo, een safari kamp in het noordwestelijke deel van de Masai Mara. We worden begroet door Robert, onze gids. Dit is het begin van drie onvergetelijke dagen in de uitgestrekte steppes van de Mara tussen de wilde dieren, voor wie dit thuis is. En voor een paar dagen staat de tijd stil; emails, werk, to-do lijsten verdwijnen uit mijn hoofd, iets dat bijna nooit gebeurd. Uren zitten we in de jeep, op zoek naar wildlife. Robert kent elke boom en plant en weet de gewoontes van “zijn” dieren. In de eerste 24 uur zien we de “Big 5” en zoveel meer.

Dromen van Reizen, Dromen van Africa.

Leeuwen en Cheetahs en the circle of life

Tijdens een van de eerste gamedrives komen we in een keer midden tussen een paar leeuwinnen met hun jongen te staan. Ze besloten gewoon even midden op de weg te bivakkeren. Leeuwen zijn niet bang van mensen. In tegenstelling tot cheetahs. Voor meer dan een uur wachten we geduldig in de jeep in de hoop een blik te werpen op twee schuchtere cheetahs die zich verbergen in het hoge gras. Ons geduld wordt beloond wanneer ze eindelijk hun prachtige gezichten laten zien. Cheetahs lijken erg op luipaarden, maar we leren dat alleen cheetahs de unieke traanlijn op hun gezicht hebben. De elegante dieren zijn niet alleen heel mooi, ze zijn ook de snelste van alle katachtige en kunnen een snelheid van 70 mijl per uur halen.

Vier jaar later, als we terug zijn in de Mara, hebben we een ontmoeting met een minder schuchtere cheetah familie. Een mama cheetah heeft net een gazelle gedood. We kijken ademloos als ze haar dode en bloedige prooi dichter en dichter bij onze jeep sleept. Uiteindelijk kan ze niet verder en daar, recht naast onze jeep, moedigt ze haar kinderen aan te genieten van hun maaltijd. Pas als de kinderen genoeg hebben besluit ook moeder dat het tijd is voor lunch. En al deze tijd schijnen ze zich helemaal niet te storen aan de jeep met mensen die dit van dichtbij aanschouwen. Ze genieten gewoon van een wel verdiend feestmaal. Binnen een half uur is er niks over behalve de schedel en wat restjes. We vragen ons af wat daar mee gebeurd, maar onze gids legt uit dat in de natuur alles erg efficient is. Dieren doden over het algemeen alleen om te eten en laten niet veel afval achter. De afval dat achterblijft wordt dan door de hyenas en de gieren alsnog netjes opgeruimd. The circle of life.

Ballonvaart over de Mara

Er is niks meer spiritueel dan een vlucht in een hete lucht ballon over de Mara rivier en de steppes van de Masai Mara. We worden om half vijf ‘s morgens gewekt. Gebundeld in dekens en “Bush babies”, de bush naam voor heet water kruik, klimmen we in de jeep. We zijn blij met de bush babies, want hoewel het overdag warm is in de Mara, daalt de temperatuur ‘s nachts en kan het soms erg koud zijn, zoals ook deze morgen. We arriveren op de plaats waar de ballonvaart begint. Het is een donkere nacht en het enige licht komt van de vlammen van de drie ballonnen. Zodra de ballonnen zijn opgeblazen, krijgen wij instrukties en voor we het weten, zitten we in de ballon en stijgen we langzaam op.

Het is half zes in de morgen en nog steeds donker. Voor een half uur vliegen we in het donker tot langzaam de lucht lichter wordt. De zon komt op en de lucht veranderd in een geel en oranje gloed. Alles om ons heen is stil, behalve af en toe gesis van een van de ballonnen. Het is magisch om vanuit de lucht de wereld tot leven te zien komen. We zien giraffes, olifanten en net voor we landen een zwarte neushoorn. Een zeldzaam dier dat bijna uitgestorven is. Met een zachte bons staan we na een uur weer met twee benen op de grond.

Dromen van Reizen, Dromen van Africa.

Oog in oog met een neushoorn

Een paar uur nadat we de neushoorn vanuit de lucht hebben gezien, stopt Robert plotseling de jeep, en daar op de weg recht voor ons, steekt dit enorme dier op z’n gemakje de weg over alsof hij zegt: ‘This is my land, this is my territory.’ We zijn het hier helemaal mee eens en we hebben alle tijd in de wereld. Andere jeeps rijden weer weg, maar Robert wacht en een paar minuten later volgt hij de neushoorn het veld in. En daar, een paar meter verder, staat de neushoorn rustig te grazen. Robert zet de motor af en zegt dat we heel stil moeten zijn.

Wij zijn nerveus, wat als dit grote en imposante dier zich bedreigd voelt en besluit dat hij niet van publiek houdt en ons aanvalt? Wij zijn niet erg beschermd in de open jeep, maar we vertrouwen Robert want dit is tenslotte ook zijn land. Hij vertelt ons met fluisterende stem dat neushoorns slechte ogen hebben, dus hij kan ons niet zien, maar ze hebben een ongelofelijk scherp gehoor, dus zolang we stil zijn, is het geen probleem. En zo genieten we in stilte en maken foto’s van dit zeldzame en majestueuze dier. We moeten lachen als we een vogeltje op zijn rug zien. Die heeft vandaag mooi vervoer gevonden.

Olifantenliefde

Op een andere dag heeft Robert een speciale verrassing. Hij heeft gehoord dat olifanten mijn favoriete dieren zijn. Hij rijdt ons naar een plaats waar regelmatig op het einde van de middag een kudde olifanten komt drinken. En weer blijkt dat Robert ‘zijn’ dieren kent. Niet lang nadat wij onze jeep hebben geparkeerd, verschijnt als uit het niets, een kudde olifanten: moeders, kinderen en ook een paar babies. Schijnbaar vinden ze ons gezelschap niet storend, want in korte tijd zijn we omringd door olifanten. Ze zijn zo dicht bij dat we ze zouden kunnen aanraken als we dat zouden willen.

Ik zit en maak foto na foto; van de oudere olifanten met hun wetende en soulful ogen die zoveel hebben gezien en meegemaakt, de baby’s met hun onschuldige en ongelofelijke lieve uitdrukking in hun jongen ogen. Na een tijdje leg ik mijn fototoestel weg. Sommige momenten hoef je niet met een toestel vast te leggen. Ik zit, kijk en geniet en sla dit moment en deze olifanten voor altijd op in mijn geheugen.

De zon gaat op en onder over de steppe

De mooiste zonsopgangen en zonsondergangen die ik heb gezien zijn over de eindeloze steppe van de Mara. Soms worden we begeleid door een elegante giraffe die ons op haar lange, dunne benen voorgaat. Op onze laatste morgen in de Mara zien we nog een unieke aanvaring tussen een hippo familie. Een mama hippo vecht met papa hippo. Er is veel bloed en kwaad geschreeuw voor vader er uiteindelijk met staart tussen de benen vandoor gaat. Mannetjes hippos zijn soms schijnbaar jaloers op de kinderen en ze proberen die dan te doden. Maar deze mama wil er niks van weten en beschermt haar kind.

Dromen van Reizen, Dromen van Africa.

Annual migration

Tijdens de eerste bezoek aan de Mara misten we op een week na de Annual Migration. Dat was de reden om vier jaar later terug te keren naar de Mara en ook omdat ik sinds het eerste bezoek heimwee heb naar Afrika en de Mara. Hoewel we deze keer aan de zuid-oost kant van de Mara logeren en ik de persoonlijke touch en de mensen van Kichwa Tembo mis, is het bezoek er niet minder om. En deze keer kunnen we de migratie van wildebeesten en zebra’s van dicht bij mee te maken, iets wat een ongelofelijke ervaring is.

De migratie is de jaarlijkse trek van bijna twee miljoen wildebeest, zebra’s en gazelle van de Serengeti in Tanzania naar de Masa Mara in Kenia en terug naar de Serengeti. Op zoek naar water en eten, doen ze deze cirkel in een jaar en leggen een totaal van 800 kilometer af. De migratie is in volle gang als we in de Mara aankomen. Ademloos zitten we in onze jeep aan de oever van de Mara rivier en wachten tot een deel van de kudde het veilig acht de rivier over te steken. Dit is een gevaarlijk deel van hun reis, want er zitten hongerige krokodillen en nijlpaarden in de rivier. Het duurt even voor de eerste paar wildebeesten denken dat het veilig is om de rivier in te gaan. Als de eerste hun poten in het water zetten, volgt de rest van de kudde.

We zien een krokodil die zijn zinnen heeft gezet op een jong wildebeest. Wij juichen als het wildebeest de oever aan de andere kant haalt, maar zijn verbaasd als het wildebeest omdraait en de rivier weer terug in loopt. Bedroefd zien we hoe meneer krokodil zonder veel moeite het jonge wildebeest onder water trekt en dood. Dat is een gemakkelijke lunch voor hem vandaag. Dit wildebeest zal helaas de Serengeti nooit zien.

Africa in my blood

Na mijn eerste bezoek aan Kenia, heb ik het boek Love, Life and Elephants gekocht. Het boek vertelt het verhaal van Dame Daphne Sheldrick en haar echtgenoot David Sheldrick. Samen richtten ze het eerste olifanten opvang centrum in Nairobi op. Ze voeden hier olifanten en andere dieren op die hulp nodig hebben, meestal omdat ze in handen van slopers zijn gevallen. Slopers schieten de moeders neer voor hun slagtanden en baby’s worden achter gelaten bij hun stervende moeders. Mensen van Sheldrick Wildlife Trust proberen deze baby’s te redden en groot te brengen in hun weeshuis tot ze weer terug de natuur in kunnen. Ik heb intussen verschillende baby olifanten geadopteerd en steun zo het weeshuis.

Sinds mijn eerste bezoek aan Kenia en de Masa Mara droom ik van Afrika en heb ik Africa in my blood. Afrika en safari heeft iets dat moeilijk te beschrijven is, maar Karen Blixen verwoord het mooi:

“The views were immensely wide. Everything that you saw made greatness of freedom, and unequaled nobility“

Je kunt hier meer details lezen over mijn reizen naar de Masa Mara.

Over dit Wereldwijf: Mariel van Tatenhove - VS

Mariel van Tatenhove - VS
Hello, ik ben Mariel en ik woon sinds 1996 aan de west kust van de Verenigde Staten. Ik heb een leuke baan in Silicon Valley, waar ik voor Amazon aan Alexa werk. Ik reis veel, zowel voor mijn werk als prive en voor De Wereldwijven schrijf ik over mijn leven in California, de tech wereld en mijn international vriendenkring.