Ik vind je hond leuker dan jou…

Het is een prachtige herfstmiddag als ik naar buiten stap met de hond. Aan de linkerkant van de weg loopt een jongen met iets in zijn hand. Iemand die het gas opneemt?

Ik besluit aan de overkant langs te lopen. Onze Ridgeback is groot en sterk en kan mensen afschrikken. Mijn gewoonte is daarom altijd met een boog om mensen heen te lopen. Ondertussen luister ik naar een podcast van The Daily van de New York Times over Notorious RBG.

Je hond is leuker

Als ik voorbij de jongen loop, zie ik dat hij zich ineens naar me omdraait en iets tegen me zegt. Ik denk dat ik het niet goed versta. Dus ik zeg, terwijl ik mijn airpod uit mijn oor haal:

‘Sorry?’

‘Ik vind je hond leuker dan jou…’

Ik verstond het dus toch goed.

‘Sorry? Wàt zeg je?’

‘Dat ik je hond leuker vind dan jou’. In de verbitterde toon klinkt geen compliment door…

‘Waarom zeg je dat…?

‘Ik zag wel dat je overstak toen je me zag. Dat doe je omdat ik zwart ben’.

Mijn verbijstering en irritatie groeien met de seconde. Maar ook mijn nieuwsgierigheid…

‘Dat deed ik vanwege mijn hond. Waarom denk je dat ik zo iemand ben? Ik steun de BLM-beweging’, voeg ik er stamelend in mijn beste Amerikaans aan toe. Door de verrassing moet ik naar woorden zoeken

‘Al jullie witte mensen denken zo, ik kom uit New Orleans.’

Die witte vrouw

En ineens breekt mijn hart voor die jongen. Zo ziet zijn wereld er dus uit. Witte mensen die niets van hem moeten hebben. Keer op keer teleurgesteld in het leven. Ik kan er slechts naar gissen.

Ik snap hem wel. Voor hem ben ik ‘die witte vrouw’. Wandelend met een rashond door een dure woonwijk, met grote huizen en dikke auto’s en brede lanen. Iemand bij wie het leven onnoemelijk meer kansen in de schoot gooit dan bij hem.

Dit is het resultaat van een samenleving die systematisch zwarte en gekleurde Amerikanen op achterstand zet. Waar verbittering de toon zet in het denken over elkaar.

Het is voor het eerst dat ik zo’n directe confrontatie meemaak met wat racisme en discriminatie doet met mensen. Ik merk hoe het me raakt dat ik volgens hem ook bij die groep witte mensen hoor met hun witte privileges. Stiekem ben ik een beetje verontwaardigd. Ik ben toch juist wel geschikt?!

Gemiste kans

De jongen is een goede handelaar, want ineens realiseert hij zich dat hij iets te verkopen heeft.

‘Wil je soms iets kopen?’. Verwachtingsvol kijkt hij me aan alsof ik zo kan laten zien dat ik wel okay ben.

Ik sta nog steeds met mijn grote hond aan de overkant, perplex over wat er net is gebeurd en met mijn to do-lijstje in het hoofd. Ik mompel, dat ik snel door moet met de hond omdat mijn dochter zo naar training moet.

Ik durf niet te kijken naar zijn reactie. Het is waar wat ik zeg, maar ik voel zijn teleurgestelde blik branden op mijn rug als ik verder loop. Al voordat ik de eerste stap heb gezet, heb ik zo’n spijt. Niet omdat ik geen kaart, of wat hij dan ook kwijt wilde, heb gekocht. Maar dat ik de uitnodiging liet liggen om een brug te slaan tussen de verschillende werelden waarin wij in hetzelfde land Amerika van vandaag leven. Hoe okay ben ik eigenlijk?

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op Mirjams eigen website DutchieinDC

De hond van de foto is niet de hond uit het artikel

Over dit Wereldwijf: Mirjam Sterk - VS

Mirjam Sterk - VS
Hiello, mijn naam is Mirjam Sterk. Sinds Kerst 2017 woon ik met man en drie kinderen vlak bij Washington DC. Na een leven in de politiek ben ik nu expat. Over mijn belevenissen in het land van Trump houd ik een blog bij en schrijf ik artikelen.