Should I stay or should I go?

Vertrekken… wat houdt mij tegen, de Oceaan? Ik leef mijn droom. Maar voor hoe lang nog? Als ik mezelf laat wegzakken in de oceaan voel ik mij sereen en heel senang. Een betere meditatie bestaat er voor mij niet. Ik ben als een vis in het water. Letterlijk en figuurlijk. Tijdens deze huidige Covid-19 pandemie in paradijs, met een overschot aan tijd, heb ik mij meer kunnen verdiepen in onderwaterportretten.

Dilemma, vertrekken of blijven buitenland?
Foto’s: Monique Taree // moceanartphotography

Roatan is mijn thuis, nog steeds mijn lust en mijn leven na elf jaren. Dankzij Covid-19 ligt het toerisme op zijn blote gat. Mijn inkomsten als duikinstructeur en onderwaterfotograaf zijn drastisch gedaald. Ik heb nog te eten en hier en daar een fotografieklus op het droge. Het gros van de lokale bevolking zit ál zeven maanden zonder werk. Dankzij Roatan Because We Care worden er voedselpakketten afgeleverd over het hele eiland. Helaas teren de fondsen in, maar neemt de behoefte toe.
Een keer in de week ga ik met mijn buurvrouw naar het honkbalveld en koken wij samen voor zo een honderd ouders en kinderen in een nabijgelegen buurt Sandy Bay. Tussen hun potje honkballen door delen we limonade en island stew chicken uit.

Paniek

Ondertussen word ik overspoeld met ideeën, goed bedoelde adviezen van familie en vrienden dat het toch misschien wel tijd wordt om terug te keren naar Nederland, en dan met name voor de ontwikkeling en opleiding van mijn zoon Maxim (13).

Terug naar Nederland, terug naar bureaucratie? Ik zit ineens in een spagaat.

De paniek slaat toe. Wat ga ik doen? Duiken in de Vinkeveense plassen, werken bij de brandweer afdeling ‘search and recovery‘, mensen redden in de Noordzee, Hema Worsten verkopen, bestaan die nog? Of een een oester- of zeewierkwekerij beginnen in het Grevelingenmeer, de mooiste duikplek van Nederland.

Dilemma, vertrekken of blijven buitenland?

Regen? Wen daar maar vast aan

Maxim kijkt op Google Earth waar zijn nichtjes op school zitten in Hilversum. Hij mist zijn familie en vriendjes. Dat is begrijpelijk en hij wil graag piloot worden. Hij ziet meer mogelijkheden voor zijn toekomst in Nederland. Het eiland is te klein en te beperkt geworden. Ik sta helemaal niet zo te popelen. Maar natuurlijk juich ik zijn ambities toe. Een day to day life in het koude kikkerlandje lacht mij vooralsnog niet toe. Maxim klaagt over zijn natte slippers vanwege orkaan Delta. Ik zei: “Wen daar alvast maar aan! Straks zit je voor 80% in de regen, met gure wind en grijze luchten. Ik heb nog nooit iemand lachend gezien op de fiets onder deze omstandigheden”. Maar volgens Max is het inderdaad een ander soort regen en houdt hij van de kou. “Ja miezerige regen zul je bedoelen.” Ik zit duidelijk nog in de ‘ontkenningsfase’…

Van vriendinnen hoor ik ‘Nederland is net de Efteling met teveel kaartverkopers!’

“Het is hier nu net alsof je in een flipperkast woont. Iedereen doet maar wat en staat in de survival modus. Ondertussen is er een kabinet dat niet weet wat ze doen moeten, dat steeds meer op een dictatuur begint te lijken, en een koning die zichzelf miljoenen uitkeert. Je komt in een failliet pretpark terecht waar uitgeprocedeerde onechte homofiele Oegandezen je een te duur kaartje willen verkopen.”

Mijn moeder appt mij een top vijf lijst, betere medische zorg, verzekering, aow etc. dat soort zaken, de rest ben ik voor het gemak alweer vergeten.
Jee dat AOWeetje, ik ben ook de jongste niet meer! Meer zekerheid. Gaat het daarom?

De spijker op z’n kop

Recentelijk werd ik benaderd voor een foto-opdracht door Jess, een holistic health practitioner uit Amerika. Duiken is haar mentale therapie, een vrouw naar mijn hart. Ze is razend actief, reist de hele wereld rond ondanks de pandemie. Terwijl het toerisme nu weliswaar als een slak op gang komt, heeft zij desondanks door alle nieuwe opgelegde Covid regels, het eiland bereikt. Door de rust is de oceaan op z’n mooist, kalm, helder en warm maar ook onvoorspelbaar op momenten vanwege het orkaanseizoen. Een beetje vergelijkbaar met zoals ik me nu voel…

Dilemma, vertrekken of blijven buitenland?

Tijdens het bekijken van haar website stuitte ik op een van de artikelen. Good food for the soul.

Change Curve: How to Deal With a World in Constant Shift

Iedereen heeft blijkbaar zijn eigen specifieke tijdsduur nodig om door de curve te komen, die op meerdere curven kan lijken. Sommige gaan snel voorbij, terwijl andere jaren duren.

Ik kan zeggen dat ik er een holistische leefstijl op nahoud. We zijn zelden of nooit ziek, we hebben weinig stress, veel vitamine D, de zon schijnt zowat elke dag en dan heb ik de oceaan binnen mijn handbereik. De avocado’s, mango’s, kokosnoten vallen naast ons huis uit de bomen. En Maxim weet perfect een vers gevangen vis schoon te maken en te fileren.

Max freediving met masker

Mijn laatste bezoek aan Nederland

Vorig jaar zomer was ik voor het laatst in Nederland. Zo fijn om dan je familie en vrienden weer te zien. Toen nog zo vanzelfsprekend om elk jaar te gaan.
Maxim ging nog even ‘extra’ op vakantie met oom, tante en neefjes naar Zuid Frankrijk en Italië. De bom. Het kon allemaal niet op. Manlief en ik bleven in Nederland, leuk, intens en uitputtend. Met veel lekker eten, wijn, plezier, goede gesprekken en extra kilo’s erbij als beloning. Ook weer getuigen mogen zijn van de ratrace waar ik vroeger met volle teugen aan mee deed.

Dilemma, blijven of vertrekken buitenland?

De tranen biggelden over mijn wangen, vooral na het afscheid nemen van mijn familie. Zo ook in het vliegtuig bij het opstijgen. Dat is inmiddels een terugkerend fenomeen geworden. Wanneer ik door het raampje kijk, met het zien van het perfecte georganiseerde groene en strak gemaaide landschap inclusief wegennet onder mij. Wat schril in contrast staat bij de landing op Roatan. Lekker rommelig. Een oncomfortabel gevoel maakt zich van mij meester bij de gedachte dat mijn ouders ook al oud zijn en niet het eeuwige leven hebben…

Double trouble?

Al gauw zet ik een goede chickflick op: Book Club , en verandert mijn gesnik langzaam maar zeker in een schaterlach door het vliegtuig. We hadden toen nog géén idee wat er voor ons in het verschiet lag.

Dilemma vertrekken of blijven buitenland?

Elf jaren avontuur op Roatan kan niemand meer van mij afpakken. Ik luister naar mijn zoon, mijn hart, slaap er nog wat nachtjes over en dan komt er een antwoord. Er is geen goed of fout. Het is ‘maar’ een beslissing. De wereld is klein (en rond).

Life is short. You can’t come back if you don’t go…

Should I stay or should I go now?
Should I stay or should I go now?
If I go, there will be trouble
And if I stay it will be double
So come on and let me know

“Should I Stay or Should I Go” by the Clash

Over dit Wereldwijf: Monique Taree - Honduras

Monique Taree - Honduras
Van ‘City Girl’ to ‘Island Girl’. Holá ik ben Monique Tarée, samen met mijn man en zoon ben ik vanuit Amsterdam naar het Caribische eiland Roatan verhuisd, een van de baaieilanden van Honduras. Als voormalig uitgeefster van magazines heb ik van mijn hobbie mijn werk gemaakt. Ruim negen jaar geef ik nu duik- en onderwaterfotografie les en fotografeer en schrijf ik voor mijn eigen blog en website over mijn duikavonturen en het prachtige tweede grootste rif ter wereld! Voor De Wereldwijven neem ik jullie graag mee in mijn onderwaterwereld en de fascinerende gebeurtenissen van het eilandleven.