Je leeft immers maar een keer!

door gepubliceerd op 1 november 2020Tags: , , ,

Een maand geleden wandelde ik met twee vrienden door de prachtige bossen rondom Putten. Mijn vijf weken durend verblijf in Nederland was bijna ten einde en om elkaar toch nog even te kunnen ontmoeten deze keer, hadden we centraal in Nederland afgesproken. Zij vanuit Sneek, ik vanuit Utrecht. In de vrije natuur, om Corona-stress te vermijden. Plotseling lag er een zware ring aan onze voeten. Een bord erbij: “Leg Nederland op de punt van uw vinger. Daar waar het in evenwicht ligt, is het zwaartepunt, draaipunt en enige echte middelpunt.”

Natuurlijk probeerde ik mijn vaderland op te tillen, en we filosofeerden wat over hoogtepunten, dieptepunten, zwaartepunten en kantelpunten. Na zo’n zestig jaar in dit leven hebben we ze immers ruimschoots langs zien komen. En zelf zit ik momenteel weer eens op zo’n kantelpunt. Ik las onlangs een prachtige omschrijving in de nieuwsbrief van De Wereldwijven.

Kantelpunten
Foto’s: Marijke Katsburg

Wat is een kantelpunt eigenlijk?

Geleidelijk en dan plotseling: dat is de dynamiek van het ‘kantelpunt’. In complexe processen spelen allerlei factoren en processen een rol die een respons kunnen veroorzaken die snel en onzeker lijkt. In werkelijkheid spelen er al lang verschillende externe factoren die de echte oorzaak zijn. Uiteindelijk is een kleine aanwijzing of verstoring voldoende om de omslag naar een nieuwe toestand te bewerkstelligen. Een kantelpunt komt dus eigenlijk nooit onaangekondigd. Maar is het kantelpunt bereikt, dan is de noodzaak om te veranderen urgent. Dat geldt voor een mensenleven maar een kantelpunt kan ook betrekking hebben op een bedrijf, de situatie van een land, het milieu of misschien zelfs de wereld.

Mijn vorige grootse kantelpunt beleefde ik zo’n twaalf jaar geleden. Mijn twee dochters naderden de leeftijd om op eigen benen te gaan staan. Ik heb ze altijd voorgehouden, dat niet zij maar ík de deur uit zou gaan als zij groot genoeg waren. Daarbij vertoonde mijn professionele netwerk grote gaten, voelde ik me op alle fronten overbodig en wist ik niet zo goed hoe nu verder. Toen ontmoette ik mijn huidige partner. Zijn eigen bedrijf lekker op de rit, net zo zorgeloos levend als ik, en vast van plan om zo snel mogelijk ergens op een tropisch eiland te gaan wonen. For something completely different. Bingo!

Kantelpunten
Zicht op ons dorp Brava
Kantelpunten
Ons thuis … nog even

Meisjesdroom

Inmiddels wonen we ruim acht jaar op het kleinste Kaapverdische eilandje Brava. Een meisjesdroom die uit is gekomen: een huis aan de oceaan, met zeeën van ruige ruimte om me heen, moestuin, fruitbomen, geiten, kippen, honden, katten… Alles wat ik als Rotterdams stadskind en later op m’n Amsterdamse driehoog-achter zo hartstochtelijk wenste. En tijd heb ik nu; nog zo’n belangrijk onderdeel van het leven. Want onze business bestaat uit het verhuren van drie vakantiewoningen op onze eigen berg, en het toeristenseizoen is overzichtelijk en beperkt. We hebben precies genoeg aanloop om ons niet te vervelen, om leuke gesprekken met onze gasten te voeren en ze wegwijs te maken op ‘ons’ eiland, en om in ons levensonderhoud te voorzien. En daarnaast houden we tijd over voor alle andere dingen die we leuk en/of belangrijk vinden. Projecten die de kwaliteit van leven op Brava verbeteren, bijvoorbeeld, en actief lidmaatschap van Dorpsbelang Ons Dorp.

Bestuur Dorpsbelang Ons Dorp in betere tijden
Bestuur Dorpsbelang Ons Dorp in betere tijden

Zo om de zes tot tien maanden móet ik naar Nederland, om het hart te laven aan familie en vrienden en vooral aan de dochters. Want ik ben er (natuurlijk) achter gekomen dat de volwassen leeftijd bereiken (natuurlijk) niet betekent dat moeder en kind elkaar niet meer nodig hebben. De spagaat tussen Nederland en Kaapverdië wilde maar niet kleiner worden.
Mijn partner verzucht zo nu en dan, terecht: ‘Een moederhart, dat is een hart apart. Kijk uit dat je dat niet met een ander hart verwart.’ En toen kwamen de kleinkinderen. Eerst eentje, en twee jaar later twee tegelijk! Aangezien ik dit leven ook maar voor ’t eerst doe (…) had ik geen idee van de impact die kinderen en kleinkinderen kunnen hebben.

Kantelingen

Mijn kantelpunt

Het werd maart 2020. De tweeling van bijna drie jaar blijkt zich niet te ontwikkelen zoals leeftijdsgenootjes. Naast epilepsie lijken ze ook een autistische stoornis te hebben. De vriendschap met een buurman heb ik uit de hand laten lopen tot een geheime verhouding, en opeens is het geen geheim meer.
Na het opmaken van de jaarrekening van Dorpsbelang Ons Dorp wordt mijn partner, de penningmeester, door de ongeletterde mede-bestuursleden beticht van oneerlijkheid.

De wereld gaat op slot vanwege het Coronavirus en de laatste toeristen spoeden zich naar huis.
En dan zitten we opeens met z’n tweetjes in quarantaine op onze mooie berg, aan de oever van de onmetelijke oceaan. Boos, bezeerd, bezorgd, bang. Het kantelpunt is bereikt en de noodzaak tot veranderingen urgent.

Balans

Het is nu acht maanden later. Afgelopen september ben ik eventjes naar Nederland geweest, zodra er weer een lijndienst tussen Cabo Verde en Europa ging vliegen. Eventjes broodnodig oma, moeder en dochter zijn. En hardop en in levende lijve brainstormen over ‘terug naar Nederland’. Want daar zijn partner en ik op uitgekomen tijdens ons dieptepunt eerder dit jaar.

Normaalgesproken ben ik niet zo van de woordspelingen, maar ze dringen zich nu gewoon aan me op. Ik begon dit verhaal ook niet voor niks met die toevallige vondst van het zwaartepunt van Nederland.

Het punt waarop alles weer in balans is, daar ga je niet naar op zoek maar dat vind je, hopelijk, zomaar op een doordeweekse ochtend, wandelend in een mooi bos.

Ons heerlijke huis op Brava staat nu te koop, inclusief huisraad, bedrijf, website en onze status als superhost. Op ons dakterras bespreken we, tijdens zonsondergang, de duizend-en-één dingen die bij het volgende hoofdstuk van ons leven horen. Dankbaar voor wat tot op heden geweest is, nieuwsgierig naar de toekomst.

Over dit Wereldwijf: Marijke Katsburg - Kaapverdië

Marijke Katsburg - Kaapverdië
Oi, ik ben Marijke en woon sinds 2012 op het kleinste en meest afgelegen Kaapverdische eilandje Brava. Samen met mijn (ook Nederlandse) vriend bestier ik in het vissersdorp Fajã d’Água onze Kaza di Zaza en maken we actief deel uit van de gemeenschap. Als een echte Kaapverdiaan mis ik m’n overzeese familie, houd ik kippen en geiten en probeer ik van elke dag een feestje te maken.