Edith uit Venezuela: “De afgelopen maanden hebben eigenlijk heel goed voor mij uitgepakt.”

‘Weet je zeker dat dit jouw koffer is?’, vraagt mijn man als hij deze probeert te openen.
‘Jááhaaa. Héél zeker! Laat mij het nou maar proberen.’ Na een reis van bijna 28 uur wil ik maar één ding: naar bed. Mijn eigen bed, welteverstaan.

Vanwege het Coronavirus was ik acht maanden weg uit Venezuela. Eindelijk ben ik thuis. Nu eerst slapen en dan genieten van ons eigen plekkie. Maar eerst moet de kaas uit de koffer. Wanneer het mij ook niet lukt deze te openen, haalt hij gereedschap erbij. Je raadt het al: het is toch niet de mijne. Vreemd, ik was er zo van overtuigd.

Repatriëringsvlucht en quarantaine

Op 15 maart vertrokken we naar Curaçao met een koffer vol hoop, weinig kleding en een map met belangrijke papieren.
Er zijn slechtere plekken om twee weken in quarantaine te gaan. Toch valt er niet veel over te melden. ’s Ochtends haalde ik bij een lege balie het ontbijt op in een papieren zak en ’s avonds warm eten op een dienblad. Op een enkele gestrande toerist na was het hotel uitgestorven.

Repatriering corona virus
Foto credits: Edith van Loo

Ter vermaak ‘googelde’ ik overdag mijn omgeving af, of maakte dankbaar gebruik van het ons toegewezen stukje strand.
Op de ellendigste verjaardag uit mijn geschiedenis (ik bespaar het jullie) vloog ik naar Nederland. Je zult misschien denken: er zijn ergere dingen in het leven. Zeker, maar:  it’s my birthday and I cry if I want to. In mineur stemming kwam ik aan op een verlaten Schiphol. Een soort van apocalyps leek me ophanden.

Maanden zonder vaste woonplaats

De eerste weken konden we in ons huis in Heerenveen terecht. We hadden dit niet verhuurd, omdat we er rekening mee hielden dat we vanwege de crisis in Venezuela eerder terug moesten. Wie had kunnen bedenken dat dit vanwege een virus zou zijn? Per 1 mei wisselde ons huis van eigenaar, officieel waren we dakloos.

Daarna volgt een periode van veel verplaatsingen en was de eerste Corona-golf een feit.
Ik herinner mij die eerste nacht in een hotel. We zochten in het donker met licht van onze mobieltjes de gangen af naar het juiste kamernummer. Het enige aanwezige personeelslid had geen idee waar de schakelaars zaten.
Gekke dingen maakten we mee. Zo kregen we de sleutel van een hotel, omdat het personeel vanwege Corona niet mocht werken en we de enige gasten waren.

We moesten ons inschrijven in de gemeente van een vakantie appartement. We waren immers geen inwoners van Heerenveen meer, maar als Nederlands staatsburger moet je ergens ingeschreven staan. Kort daarop ontvingen we een rekening voor de onroerend goed belasting en afvalstoffenheffing van een woning die niet de onze was. Het systeem kende geen onderscheid tussen gasten of eigenaren van de vakantie woning. Het heeft weken geduurd voor dit goed kwam.

Leven in de parkeerstand

Bij iedere verplaatsing raakte ik wel iets kwijt. Was bleef hangen over een balkonrailing, opladers bleven steken in het contact achter/onder hotelbedden, ik vergat standaard de shampo op de rand van een bad. Het voelde steeds vervelender om te verhuizen naar een volgend tijdelijk verblijf. Vaak stootte ik mijn hoofd als ik mijn bed uit moest en slaapdronken zocht naar de badkamer. Het voelt vreemd als je wakker wordt en je niet meteen weet waar je bent. Er kwamen steeds meer spullen bij. Uitchecken begon op een verhuizing te lijken. Geleende kleding voor de kou, stapels boeken tegen de verveling. Uiteindelijk zelfs een flinke schildersezel met een uitgebreide collectie verf.

Repatriering corona virus

Tot schilderen of schrijven kwam ik zelden, terwijl ik toch zeeën van tijd had. Het ontbrak me aan rust en motivatie en was gefrustreerd omdat ik uit Caracas weg moest. Voor mijn vertrek was ik aan een project begonnen waarin ik met anderen, veel tijd en energie had gestoken. Alsof ik hen in de steek had gelaten. Zij bleven achter. Het project bleef liggen.

Net als voor vele anderen gold dat mijn leven in de parkeerstand was gekomen. Op iedere nieuw plek probeerde ik er wat van te maken, maar had het gevoel niet uit de tweede versnelling te komen. Steeds bleef ik hopen terug te keren. Dat afwachtende bestaan voelde zo zinloos. Ik sprak er niet graag over want mijn toestand was echt niet uniek.

Home sweet home

Maar dat is nu voorbij. Na acht maanden word ik weer wakker in mijn eigen bed. Wanneer ik mijn ogen open herken ik de ruimte. De (inmiddels juiste) koffer staat er nog maar kan voorlopig in de kast. Heel fijn. Op mijn nachtkastje ligt een kaartje met de volgende tekst erop:

MENSEN ZIJN NIET IN VERWARRING DOOR DE GEBEURTENISSEN IN HUN LEVEN, MAAR DOOR HUN DENKBEELDEN DAAROVER.

Voor het eerst sinds al die maanden voel ik de behoefte om iets  te schrijven. Het is waar dat ik het soms moeilijk vond, maar was het nu echt zó erg? Durf te twijfelen aan je eigen gedachten.

Repatriering corona virus

Als we niet samen waren teruggestuurd, dan had ik de oplevering van het huis in Heerenveen alleen moeten regelen (lees: verhuizen van inboedel en schoonmaken). Dan had ik die eerste verrukkelijke maanden van mijn kleindochter moeten missen. Ook had ik mijn ouders niet kunnen helpen met hun verhuizing naar een senioren woning.

Heb ik niet genoten van al die mooie plekken, waar ik anders nooit een kamer zou hebben geboekt? Ben ik vergeten dat ik met schilderen een nieuw medium heb geprobeerd en daar best tevreden over ben? Door alle Corona maatregelen, kon ik de expositie van mijn favoriete schilder bekijken zonder dat er anderen over mijn schouder mee keken.

Mijn ongelijk in de kofferaffaire bracht me ertoe, andere overtuigingen ook eens onder de loep te nemen. Al met al, hebben die maanden toch best goed voor mij uitgepakt.

Over dit Wereldwijf: Edith van Loo - Venezuela

Edith van Loo - Venezuela
Hola. Mijn naam, Edith, klinkt gelukkig internationaal. Eerder woonde ik in Duitsland en Australië. Sinds een jaar ben ik thuis in Caracas. Venezuela is in een diepe economische en humanitaire crisis. Ik schrijf graag voor De Wereldwijven, omdat ik geloof in de kracht van persoonlijke verhalen. Ervaringen die ontroeren, inspireren en vooral verbinden.