De Wereldwijven 360: “Mijn solo reizen waren de beste. Dat zou iedereen een keer moeten doen!”

Ingeborg van t Pad Bosch
door gepubliceerd op 11 januari 2021Tags: , , ,

Wisten jullie dat een derde van alle Nederlandse vrouwen al eens alleen op reis is geweest buiten Europa en twee derde ooit graag (nog een keer) alleen op reis zou willen? Vooral de vrijheid om te doen wat jij wilt en om iets te doen wat je nog niet eerder heb gedaan worden als redenen genoemd om alleen de koffers te pakken. Het terugwinnen van vertrouwen na een moeilijke gebeurtenis, zoals een verbroken relatie of het verlies van een dierbare, is bovendien vaak een aanleiding om een soloreis te overwegen. Blijkbaar kan reizen in je uppie je veel brengen.  

Natuurlijk maak je als je alleen reist dingen mee die je niet zo snel met z’n tweeën of in een groep mee zou maken maar is alleen reizen ook niet hartstikke saai en veel minder veilig, zeker als vrouw? En voel je je niet vaak eenzaam tijdens zo’n soloreis? 

Ik zelf moet eerlijk bekennen dat ik (behalve op en neer van Amsterdam naar New York) nog nooit in mijn eentje een reis heb gemaakt. Waarom eigenlijk niet?, vraag ik mij af. Nieuwsgierig naar beweegredenen en ervaringen van andere vrouwen besluit ik de Wereldwijven om reactie te vragen. En wat blijkt? Er zijn heel wat soloreizigsters onder ons. 

Monic: “Solo reizen is zoveel leuker je leert zoveel meer mensen kennen en contact gaat zoveel ‘dieper’ als je alleen op reis bent!”

Jennifer: “Je leert jezelf goed kennen en vertrouwen op jezelf. Erg waardevol! Iedereen zou het minstens een keer in zijn/haar leven gedaan moeten hebben.”

Een Innerlijke reis

Mirjam ging in 2014 voor het eerst alleen op reis. “Voor mij was dat hard nodig om weer dichter tot mezelf te komen na een lange relatie die eindigde; om te ontdekken wat ík nou echt wilde, waar ik blij van werd en ook om angsten aan te gaan (zoals vliegangst). Ik besloot om te backpacken door Thailand voor ongeveer een maand. Zelf ben ik iemand die erg van stabiliteit houd en dingen graag vooraf uitstippel. Deze keer plande ik alleen het vliegticket en de eerste overnachtingen. Het alleen reizen leverde me veel op. Constant uit je comfort zone gaan, je grenzen letterlijk en figuurlijk verkennen en een enorme vrijheid voelen. Want ik bepaalde nu helemaal zelf wat ik wilde: naar links of rechts, naar het Noorden of Zuiden? Alleen erop uit of socializen met andere reizigers en bij iemand achterop de scooter springen. “

Mirjam had een beetje in haar hoofd hoe de reis er uit moest zien. Maar daar kwam weinig van terecht. “Als ik het naar mijn zin had, bleef ik ergens langer. En dat gebeurde regelmatig. Hoe vaak ik mijn bootreis van Koh Phangan naar Bangkok wel niet (vlak voor vertrek) heb veranderd… Uiteindelijk ben ik ook langer in Thailand gebleven: mijn manager op werk ge-appt of ik nog een weekje langer weg mocht blijven. Dat mocht, dus een nieuwe vliegticket terug geboekt voor een week later en toen ik écht naar huis moest, ging ik huilend het vliegtuig in.”

Karien trok in haar eentje een paar maanden door Zuid Amerika in 2002, toen ze net afgestudeerd was. Ze logeerde bij gastgezinnen via een taalschool. “Wel zo gezellig en je leert het land veel beter kennen dan in een backpackers hostel waar je alleen andere reizigers leert kennen. En je leert de taal goed spreken. Voor mij is veiligheid niet echt een zorg, eenzaamheid ook niet. Maar ik vind het wel belangrijk om wat diepere contacten te maken dan je in zo’n backpacker hostel doet. Als ik er weer eens alleen op uit zou gaan (als ik geen man en kinderen had, en ik moet zeggen dat ik stiekem best zou willen, lekker rustig) dan zou ik liever langer op een plek gaan zitten, bijvoorbeeld als vrijwilliger, of iets actiefs doen: een heftige jungle trektocht. Of, een andere droom: tocht op kamelen door de Gobi woestijn.”

Marjolein reisde op haar 35e een aantal weken alleen naar Thailand en Cambodja. “Mijn lange relatie was uit en in de nieuwe relatie zaten wat hobbels. De meeste vriendinnen waren op dat moment gebonden en hadden kinderen, dus dan maar alleen. Ergens wilde ik denk ik ook iets aan mezelf bewijzen. In Thailand woonde de broer van een goede vriendin van me. Met hem heb ik wat dagen in Bangkok doorgebracht en we troffen elkaar ook een paar dagen in Cambodja. Het was fijn om daar af en toe een vertrouwd persoon te hebben.”

Soms voelde het voor Marjolein wat alleen maar ze was vooral heel trots op zichzelf dat ze het deed. “Onveilig heb ik me nooit gevoeld of dat ben ik vergeten. Ik had fijne boeken mee, heb een duikcursus gedaan, Angkor Wat bezocht en nog van alles gezien. Ik vond alleen eten het meest ongezellig maar had niet elke dag zin om me bij groepjes andere reizigers aan te sluiten. Het is een reis en ervaring waar ik nog vaak aan terugdenk!”

Persoonlijke groei en sneller contact

Voor Brenda zijn haar soloreizen haar beste reiservaringen. Ze reisde in haar uppie naar Oostenrijk, Jordanië, Marokko en Dubai. “Ik heb me nooit zorgen gemaakt over veiligheid en eenzaamheid ken ik niet. In Jordanië en Marokko verbleef ik meestal bij gastgezinnen, de taal was wel een ding want ik sprak nog geen Arabisch. Met een goede intentie om elkaar te begrijpen, veel gebaren en dingen aanwijzen kwamen we er meestal wel uit. Zo niet dan zijn dat weer hilarische herinneringen.”

Het land dat uiteindelijk Brenda’s hart veroverd heeft, is Jordanië en dan vooral de Wadi Rum woestijn waar ze nu woont. ” Mijn eerste soloreis was naar Jordanië. Dit land drong diep binnen en deed iets met me. Ik kan zeggen dat het één grote leerschool is geweest waar ik in ben gerold. Nog steeds voelt de woestijn als mijn bestemming. Inmiddels versta en spreek ik redelijk Arabisch wat onontbeerlijk is in een gemeenschap waar Engels alleen gangbaar is voor de mensen die in het toerisme werken. Jordanië is zeker een land dat je solo kunt bereizen, maar net als in Marokko, moet je je wel verdiepen in de cultuur en de omgangsnormen zoals ze die hier hanteren.”

Anouk was 30 toen ze voor het eerst een maand alleen door Thailand reisde. “Ik had voor de eerste nacht alvast een hotel geboekt in Bangkok, maar verder zou ik alles wel zien als ik daar was! Het was een geweldige ervaring, je staat als het ware zo ‘aan’ als je alleen reist, dat je ontzettend snel aansluiting vindt bij andere reizigers, contact legt met locals en intens geniet van alles wat je meemaakt en ziet.”

Anouk vond het ontzettend ’empowering’ en kan het iedereen aanraden, ook als je de 20 of je studentenjaren dus al gepasseerd bent. “Het smaakte zeker naar meer. Mijn tweede soloreis ben ik dan ook door Vietnam gaan reizen. Ik weet nog dat ik midden in de nacht, als enige toerist ergens in the middle of nowhere, de trein uit moest. Er was niks of niemand te bekennen en het was aardedonker. Een Vietnamese vrouw met twee kleine kindjes dook op uit het niets en ‘ontfermde’ zich over me alsof ik haar verloren dochter was, ze regelde somehow een auto waarin ze me begeleide naar een guesthouse. We begrepen geen woord van wat de ander zei en toch hadden we hele gesprekken tijdens die autorit!”

Onveilig voelde Anouk zich niet. “In Thailand was ik tijdens het Chinese nieuwjaar (alles is dan paar dagen gesloten) mijn pinpas en creditcard verloren, waardoor ik mijn hotel niet kon betalen en bijna mijn reeds geboekte vlucht naar een eiland miste. Een Nederlands echtpaar dat ik per toeval ontmoette, leende me op goed vertrouwen direct een paar honderd euro, omdat ze er niet aan moesten denken dat hun eigen dochter in zo’n situatie zou belanden en dat niemand dan zou helpen. Dergelijke situaties bevestigen voor mij het empathisch vermogen en de goedheid van mensen, en zonder naïef te zijn, kies ik er dan ook voor om in eerste instantie altijd uit te gaan van positieve intenties van de ander! Ik heb me dan ook nooit onveilig gevoeld tijdens dit soort reizen.”

Monique is een ervaren soloreizigster. “Ik ben net aan het schrijven over een aantal solo trektochten op IJsland en Groenland. Alleen reizen brengt – naast eventuele onzekerheden – zoveel ruimte voor groei. Als je het aandurft om jezelf tegen te komen en boven je angsten uit te groeien, is alleen op reis gaan echt een aanrader. Alleen zijn is overigens ook bij een soloreis simpelweg een keuze. Juist als je alleen reist, is het heel makkelijk om contacten te leggen. Er zijn meer mensen alleen op reis. Voor je het weet kom je mensen tegen, waarmee je een klik hebt. Met de een breng je een avond door en met een ander reis je wekenlang samen. Meer dan tien jaar later heb ik nog steeds contact met diverse mensen, die ik tijdens mijn soloreizen ontmoet heb.
Ik had mijn soloreizen voor geen goud willen missen. Ik was van plan om afgelopen september een maand alleen in Zweden te gaan trekken. Tja, 2020 hè… het werden dagtochten op de Veluwe. Ook fijn.”

Marieke reist vaak alleen en vond op soloreis haar inspiratie. “Een echt avontuur was mijn solo reis naar Costa Rica in 2010. Ik ben daar zeven weken geweest, heb vrijwilligerswerk gedaan op een lagere school in een klein stadje in de bergen. Ik logeerde bij een lokaal gezin. Een geweldige ervaring, die me veel heeft gebracht. Zoveel fijne, interessante en leuke mensen ontmoet. Daar is de vonk ontstaan waardoor ik nu op Dominica woon en mijn Stichting heb opgezet. Een geweldige ervaring.”

Mirjam ervaarde haar soloreizen als enorm verrijkend. “Soms, als je al jaren in een bepaalde levenswijze zit, waarbij je ook (teveel) tegemoet komt aan je partner, wil je nog wel eens verliezen wat jou nou écht levensvreugde geeft. Deze reis heeft mij laten inzien hoe belangrijk het is om zo´n reis te maken: alleen! Om stil te staan bij jouw behoeftes en passies, om weer dichterbij jezelf te komen. Om me- time te hebben en jezelf niet voorbij te lopen.”

Niet elke dag was een feestje. “Soms waren er momenten van een eenzaam gevoel, maar juist dan leer je dat je ook die gevoelens een plek moet geven en daar iets mee moet. Dus ja, het is zeker een innerlijke reis naar jezelf. En wat was die kostbaar! Mijn beste reis ooit en hierop volgden uiteraard meer solo-reizen. Iedere persoon (met of zonder partner) zou dit af en toe moeten doen. Het draagt enorm bij aan je zelfontwikkeling en je ervaart je reis door heel andere ogen dan met gezelschap. Plus je ontmoet meer mensen van over de hele wereld, is mijn ervaring.”

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!