Nomadenleven in … Nederland!

Toen Covid in maart 2020 in India toesloeg en landen hun grenzen sloten, vlogen wij halsoverkop naar Nederland. Met vijf rugzakken, vijf laptops, zonder huis en zonder plan. We dachten met een week of zes wel terug te zijn. Uiteindelijk zwierven we maanden door Nederland en deze zomer leidden we nog eens een nomadisch bestaan. 

Moderne nomaden 

Leven uit een rugzak, niet zeker waar we volgende week zouden slapen. Steeds weer naar een andere, tijdelijke plek. Hoe was het om een moderne nomade te zijn? In Nederland nota bene. Een deel van mij hield van die afwisseling zeker omdat we op heel diverse plekken kwamen waar we anders misschien nooit beland zouden zijn, laat staan zouden wonen. Zo woonden we een tijdje in het bos, op de Kop van Zuid midden in Rotterdam en pasten we op een huis aan de rand van de uiterwaarden.  

In nomadentijd waren we druk met het leven zelf, zoals je dat ook kunt hebben als je gaat rondtrekken of kamperen. Waar zouden we slapen, hoe organiseren we het eten? Dat was ook een overlevingsstrategie. Als ik dacht “wat als (we geen nieuwe plek vinden, dit nog heel lang gaat duren,.. )”, sloeg de paniek me om het hart. Echter, als ik gewoon de dingen deed, bleek daar een heleboel plezier in te zitten: a simple, mindful life

Corona
Foto’s: Charlot Teng

Komen en gaan

Als ‘chef de mission’ van dit reizende circus was ik rondom iedere verhuizing naar een andere plek onrustig. Een deel van mij was dan bezorgd en een beetje angstig, ook al hadden we dit nu al zo vaak gedaan. Mijn hoofd zei “ach, het stelt toch niet zoveel voor” en toch wist ik dat niet helemaal zeker. Je weet tenslotte nooit wat je aan zult treffen en er loopt altijd wel iets anders dan verwacht. Het bleek voor mij het best om dat angstige gevoel gewoon maar toe te laten, dan ebde het daarna ook weer weg. 

“Het doet een beetje pijn om een plek achter te laten waar je het fijn hebt gehad. Het is steeds weer een paar dagen wennen op een nieuwe  plek. Het kost een hoop energie, waardoor er weinig energie overblijft voor andere dingen. Alles is nieuw, niets is vertrouwd.”

Soms was die change of scenery welkom en leuk. Maar er waren ook dagen dat ik helemaal geen zin had in al het geregel of om uit te zoeken waar een winkel is en daar dan weer mijn weg te vinden. En waar de jongens druk worden als ze hun draai niet kunnen vinden, wil ik juist graag rust. ‘De ziel reist te voet’ is, meen ik, het gezegde. Die komt kennelijk pas aan als het stof wat neergedaald is en dat duurt meestal een paar dagen. 

Licht leven 

Het lichte leven, letterlijk met maar weinig spullen, ging ons wel goed af. All you need is less. Het meeste is uiteindelijk fijn om te kunnen gebruiken, maar ballast als je het bezit. Al houd ik van mooie spullen van goede kwaliteit, want ze geven óók houvast. Spullen laten zien waar je van houdt. Een gemeubileerd appartement is een beetje onpersoonlijk. Er zijn ook spullen waar we aan gehecht zijn. De knuffels van de kinderen, bepaalde boeken en fotoboeken, schilderijen in ons huis en sieraden gekregen op een bijzonder moment of van een dierbaar persoon.

Het zijn vooral de dingen met een verhaal die onvervangbaar (lijken te) zijn. Zoals… mijn bril! Midden in de nomadentijd liep ik tegen een glazen pui op, waardoor mijn bril brak. En ik ook een beetje. Die bril is een stukje van mij en ik heb ‘m nodig. Die wilde ik dus niet ook nog kwijt want zó licht reizen hoeft nou ook weer niet. 

Home is not always a place 

Wat veel wereldwijven al lang weten maar tot mij nog niet echt was doorgedrongen is, home is not always a place. Ergens thuis horen is een gevoel dat je op reis soms ineens kan overvallen en je misschien op de plek die je thuis noemt, ontbeert. In dat nomadische jaar konden we ons echt heel erg thuis voelen in het moment, bij onszelf of in gezelschap. Zo ontdekte ik dat ik me in het bos helemaal thuis voelde en in de stad juist niet (en dat terwijl ik in een van de meest verdichte steden ter wereld woon, dus dat is wel een beetje een mismatch).

De kinderen bleken heel gevoelig voor sfeer, vooral de oudste. Die is het meest thuis in een huis waar geleefd wordt, met kunst aan de muren, een lekkere bank en grote boekenkasten. Voor de middelste zit het plezier in bewegingsvrijheid en zelf de hort op kunnen. De jongste verlangt vooral naar vrienden en gezelschap. Bovendien voelt hij zich prettig bij een herkenbaar ritme met vaste rituelen.

Corona

Change of scenery 

In Nederland waren mensen het thuis zitten na een tijdje wel zat. Ze zeiden tegen ons dat het ze wel leuk leek om steeds op een andere plek te zitten. En soms was dat ook zo, maar soms ook helemaal niet. Bovendien neem je je leven natuurlijk gewoon mee, dus ook de stress en onzekerheden van de pandemie. Ik weet niet hoe het jullie verging maar wij vlogen in de lockdown en quarantaines geregeld gefrustreerd tegen de muren op. Verschillende muren in ons geval. Te midden van die frustratie realiseerde ik me: dit precies het omgekeerde was van waar ik naar verlang.

“Vanuit verlangen is het makkelijker communiceren en actie ondernemen dan vanuit frustratie.”

Mijn hemel, wat kon ik verlangen naar bewegingsvrijheid, naar gewoon ergens binnen kunnen stappen, naar het onbezorgd knuffelen van familie en vrienden en… naar ruimte voor mezelf. 

Tien jaar terug in de tijd 

Ineens waren we met z’n allen thuis, anderhalf jaar lang en 24/7.  Onze pubers zaten daar natuurlijk helemaal niet op te wachten. Wat moet je als tiener de hele dag met je ouders thuis?! En ik zat er eerlijk gezegd ook niet op te wachten om het kroost de hele dag onder ogen te hebben. Bij ons thuis ging de vlag uit toen de jongste eindelijk naar de kleuterschool ging. Tijdens de pandemie was er ineens weer die verantwoordelijkheid voor ritme, voldoende slaap en gezonde gewoontes. Ik was het gauw zat en zij ook.  

Wat ze dan wel weer erg gezellig vonden waren de kopjes thee in de pauze en het gewoon een beetje kletsen. Ik wist ook veel beter dan voorheen wat de kinderen meemaakten en wat er in hen omging maar met alle uiteenlopende roosters was mijn eigen tijd wel heel minimaal. Nu we het vooruitzicht hebben dat de school over een paar dagen weer op campus begint, zijn we allemaal in feeststemming.  

Het kan erger 

Voor honderden miljoenen kinderen in India kan die vlag overigens nog helemaal niet uit. Sinds maart 2020 zijn de scholen in India op last van de overheid en tegen verspreiding van de pandemie gesloten. Helemaal onterecht is dat niet als je bedenkt dat klassen met 60 (!) kinderen heel dicht bij elkaar zitten. Online school werkt niet – de Verenigde Naties schat in dat dit voor zeker een derde van de kinderen geldt- omdat er helemaal geen computers of netwerken beschikbaar zijn, geen ruimte is om te werken of een grote noodzaak om bij te dragen aan het gezin.

Met zo lang geen school kan het niet anders dan dat tientallen miljoenen (!) kinderen niet meer terugkeren in de schoolbanken als de scholen uiteindelijk weer opengaan. 

Unicef India stelt ‘Nearly every aspect of children’s life and growth has been put on hold. It has threatened to roll back decades of progress.’ Hartverscheurend.  

Een van de ingewikkelde dingen van in India wonen, is dat het hier zo ontzettend ongelijk verdeeld is. Hoe kunnen wij nou eigenlijk jeremiëren dat we er allemaal niet zo’n zin in hebben terwijl we wel een dak boven ons hoofd hebben en drie maaltijden per dag op tafel? Zo begonnen wij die hele lockdown periode ook, dat we elkaar gingen vertellen dat het toch allemaal zoveel erger had kunnen zijn. Ik weet niet hoe dat voor jullie zit, maar dat is niet erg bemoedigend en zo werkt het ook niet. Om met Rutger Kopland’s woorden te spreken, “van alles wat ik zie, weet ik dat het anders had kunnen zijn, maar dat is het niet”.

In dat licht is het ook interessant dat veel mensen in India daar heel goed van doordrongen zijn: “Ik heb mijn sores in het leven en jij die van jouw en die twee moet je niet met elkaar vergelijken.” Kortom, het gaat er vooral om hoe je ermee omgaat en wat je ervan maakt. 

Corona

Teleurstelling 

Natuurlijk is er de teleurstelling over hoe ons India-avontuur verloopt. Dit hadden we ons niet zo voorgesteld. Ga je drie jaar naar het buitenland en belanden we met de wereld in een pandemie. Ik ben mezelf meermaals flink tegengekomen. Ik voel me ook nu kwetsbaar omdat ik niet weet hoe de pandemie zal verlopen. Het is verstikkend om binnen te moeten blijven en dat er wereldwijd zoveel angst heerst. Het is onrechtvaardig dat kinderen hun bewegingsvrijheid, sociaal contact en onderwijs met een docent moeten missen. Het voelt voor mij niet echt vervullend weer de zorgtaak te dragen die ons gezin al ontgroeid was.  

Natuurlijk als je ons vraagt wat we hoopten te vinden in India dan hadden we gezegd avontuur, levenservaring en meer tijd met ons gezin. Gelukkig kunnen we van alledrie zeggen dat dat alvast in ruime mate aanwezig was! Ook kunnen we onze perceptie af en toe bijstellen. Dan dachten we dat we iets lastig vonden maar bleken we er eigenlijk ook van te genieten. 

’All it takes is for something worse to come along and you realize it was actually happiness after all’ (uit: The Crown). 

Bovendien zijn de nodige kwartjes gevallen. Zo kan ik zeggen dat ik milder ben geworden, naar mezelf en naar anderen. Omdat ik nu beter weet hoe het is om het moeilijk te hebben, bang, boos en/ of teleurgesteld te zijn. Omdat ik weer heel goed weet wat het betekent om een vrouw te zijn met een zorgende rol en (andere) ambities. Het is jongleren met verantwoordelijkheden en verlangens. Het is moeilijk. En dat is… menselijk. 

Thuis komen 

Aan het einde van onze nomadenreis realiseer ik me uiteindelijk ook wat deze roerige periode ons gebracht heeft. Sommige zaken zijn heel helder geworden. Ik weet weer wat belangrijk voor me is: bewegingsvrijheid, tijd in de natuur, stilte-tijd, community en betekenis. Ik heb zin om me verder te verdiepen in feminine embodiment

Deze nomadentijd was een soort van tussentijd waarin we weinig vooruit keken. Een tijd die wellicht ook nog niet voorbij is. Nu we weer terug in India zijn, ervaar ik een gevoel van urgentie. In de tijd die ons rest, hoop ik dat we de kans krijgen om deze stad en dit fascinerende land nog verder te ontdekken. Er is nog zoveel te zien, te beleven, te ontdekken en te delen! Ik hoop dat ons allemaal dit jaar meer bewegingsvrijheid, gezelschap en zin gegund zijn. 

Ik ben zo benieuwd hoe anderen deze Covid tijd tot nu toe zijn doorgekomen! Hoe heb jij de lockdowns ervaren? Wat is voor jou duidelijker geworden? 

Over dit Wereldwijf: Charlot - India

Hoi! Ik ben Charlot. Met man en drie zoons verhuisde ik in 2019 van Utrecht naar Mumbai, India. Mumbai is een stad die zindert van verlangen, optimisme en hoop op een betere toekomst. Het is het economisch hart van India en thuis voor Bollywood. Ik kijk hier mijn ogen uit! In mijn blogs vind je bespiegelingen op India die tegelijkertijd spiegeltjes voor het leven in Nederland zijn. Lees je mee?