Are you Dutch?

‘Are you Dutch?’ Verbaasd kijk ik in het gezicht van een jonge Afghaanse man. Ik ben als vrijwilliger voor het Amerikaanse Rode Kruis aan het werk bij de opvang van Afghaanse vluchtelingen. ‘Yes, I am. How do you know?’

‘I recognized your accent. Ik heb in Nederland gewoond. Rotterdam, of Ridderkerk’, legt hij uit met een echte rollende ‘r’. Hij vertelt dat het Nederlands is weggezakt en hij inmiddels Amerikaans staatsburger is. Dat verklaart zijn vloeiend Amerikaans, maar het Nederlands klinkt overtuigend.

Vlucht vol vluchtelingen

Ik vraag hoe het met hem is. Hij antwoordt dat het met hem wel goed is, maar met zijn vrouw niet zo. Ze blijken in een van die eerste bomvolle vliegtuigen te hebben gezeten. Ik herinner me de benauwende beelden. Hij zat daar dus met zijn vrouw en baby. Het was verschrikkelijk. En dan de reis naar het vliegveld, die was ‘like hell’. Toen ze eindelijk op het vliegveld in Amerika aankwamen, bleven de deuren nog twee uur dicht in de stomende hitte van Washington DC. Mensen vielen flauw. Het was traumatiserend, alles.

Ik geef hem wat water en snacks. En wens hem veel sterkte.

Kleding kopen

Het zijn onvoorstelbare verhalen. Later hoor ik andere vluchtelingen vertellen dat ze in vier dagen maar vier uur hebben geslapen. Ondertussen rennen de kleine kinderen rond achter voetballen en zijn gesluierde vrouwen op zoek naar kleding in de dozen met gedoneerde truien en broeken. Of er veel tussen zit, betwijfel ik.

Daarom loop ik om half elf ‘s avonds nog met een collega door de Walmart op zoek naar T-shirts met lange mouwen, wijde broeken, ondergoed, sokken en… oordopjes. Ik hoop dat wat ik snel uit het rek trek, zijn doel zal dienen. Om 11:00 uur worden we uit de winkel gegooid.


Als ik terugkom van de supermarkt is een laatste familie binnengekomen. Uitgeblust en opgelucht. We stoppen de kleding in de dozen. Maar ze lijken te moe om er een blik in te werpen.

‘s Nachts droom ik over een meisje dat ik gerust wil stellen. ‘De nachtmerrie is voorbij!’ Maar misschien begint hij wel pas voor heel veel van deze gevluchte families. Ze hebben alles halsoverkop moeten achterlaten: huis, familie en vooral het land waar ze in geloofden. Om in de buik van een vliegtuig naar een ongewisse toekomst te worden gevlogen. Met een hoofd vol uit elkaar gespatte dromen. 

Over dit Wereldwijf: Mirjam Sterk - VS

Hiello, mijn naam is Mirjam Sterk. Sinds Kerst 2017 woon ik met man en drie kinderen vlak bij Washington DC. Na een leven in de politiek ben ik nu expat. Over mijn belevenissen in het land van Trump houd ik een blog bij en schrijf ik artikelen.