Gelukkig zijn met de voeten in de klei

Gastschrijfster

Food for Thought. Nou dat maandthema staat op mijn lijf geschreven. Als verhuizen van Qatar in het Midden Oosten naar Hoedspruit, de safari-capital van Zuid Afrika, niet wat ‘food for thought’ oplevert, weet ik het ook niet meer. Op Tweede kerstdag, een jaar geleden, zetten wij onze voeten definitief in de rode Zuid Afrikaanse klei. We vlogen de woestijn uit, de bush in en verruilden de luxe gouden bubbel voor het aardse echte leven. Misschien wel de beste beslissing ooit.  

Wij hebben een kleinschalige familie bushlodge letterlijk midden in de Afrikaanse bush. Als er geen hek om onze mooie tuin zou staan, dan genoten de giraffen en zebra’s dagelijks van onze bloemen en planten. Nu geniet ik van hen, buiten het hek. Beter zo. 

Emigreren
Foto’s: Lilian Hasekamp

Het roer om

We besloten niet alleen om te verhuizen, maar ook om de verschillende chalets in de lodge een fikse make-over te geven en ondertussen een eigen huis te bouwen. Want stel je toch voor dat je niets te doen hebt als je verhuist naar een compleet ander continent! Zo met de voeten in de klei vond ik het heerlijk om weer lekker zélf aan de slag te gaan. Ik bestelde wasbakken, toiletten en kranen. Samen met onze tuinman – wiens taal ik niet spreek en hij de mijne ook niet – hebben we toch maar mooi de badkamers een fantastische upgrade gegeven. Trots!

Van een land als Qatar, waar je eigenlijk alles altijd ‘laat doen’, is het nu niet meer gek dat ik in de Built-It-winkel gewoon zelf afvoerpijpen koop en advies vraag over hoe ik een wastafel moet installeren. Ze kennen inmiddels ook mijn naam. Dat is me bij geen enkele winkel in die tien jaar in Qatar ooit overkomen. Eerlijk gezegd, kennen ze nu op heel veel plekken mijn naam. Bij mijn favoriete coffee-to-go tentje doen ze zelfs al gewoon de croissant in het zakje, als ik mijn latte bestel. Ik ben gewoon weer Lilian in plaats van een M’am. Fijn joh. 

Heerlijk buiten leven mag weer!

Voor onze kinderen van twaalf en dertien, is het voor het eerst dat zij op een school zijn, die geen rekening hoeft te houden met de Islamitische cultuur. Het was even wennen hoor! Zo mocht er opeens Valentijnsdag gevierd worden en mocht je een chocolaatje in de vorm van een hartje kopen om deze, al dan niet anoniem, te geven aan je geheime liefde. Niks geen meisjes en jongens apart zwemmen, gewoon samen. En naar buiten.

Naar buiten. Dat klinkt zo simpel als je in Nederland ben opgegroeid, maar in Doha was het altijd gedoe. Of te stoffig, of te warm en wat in hemelsnaam kon je doen buiten?! Hier ligt de school van de kinderen midden in een natuurreservaat en dus gaan we heel veel naar buiten. Om dieren te spotten en te leren over de natuur.

Emigreren

We gaan naar buiten om te zien dat de Impala een baby gehad heeft. We leren welke slangen giftig zijn en de wrattenzwijnen uit de schooltuin te begeleiden. Maar ook gaan we naar buiten om in de gemeenschappelijke tuin te werken, in de modder te spelen, te eten en elkaar nat te spuiten met de tuinslang. Naar buiten om je te realiseren dat de natuur onmisbaar is en dat we er goed voor moeten zorgen. 

Elke dag hoor ik verhalen over wat er is gebeurd op school. Wat ze gezien hebben en waar ze mee bezig zijn geweest. Zo veel plezier maken was toch eigenlijk not-done in Qatar. Heb ik me toen nooit zo gerealiseerd, maar mijn kinderen kunnen nu weer kind zijn. Wat een genot. ‘Buiten’ is de moraal van het leven in Zuid Afrika. Alles speelt zich buiten af: thuis, op school, bij vrienden, eten. Ik denk dat ik na een jaar mijn Qatarse stoflongen wel vaarwel kan zeggen. Hulde!

Wat buiten is, komt soms ook binnen

Het is trouwens wel zo dat ‘buiten’ zich ook regelmatig ‘binnen’ bevindt. Daar moesten we even aan wennen. Het was kittig toen er een machtig grote schorpioen door de slaapkamer liep. Koelbloedig haalde ik ‘m weg om me vervolgens dagen lang af te vragen of er niet nog eentje onder mijn bed zou zitten. Een speciale lamp die schorpioenen oplicht (ja, ze weerkaatsen UV licht) hielp om weer te kunnen slapen. Dat slangen vervellen, wisten we ook, maar als je dan een vel van bijna drie meter lang vindt in één van de chalets, is dat wel heel erg in your face

Vanuit Qatar naar Zuid Afrika verhuizen, betekent ook dat je gaat van de ‘verstopte’ armoede naar de ‘zichtbare’ armoede. Dagelijks zien wij dat het leven voor velen hier hard en oneerlijk is. Als je vrijwillig in dit deel van de wereld gaat wonen, vind ik dat je je ogen niet kunt sluiten voor wat er om je heen gebeurt. Wij dragen dus waar mogelijk een steentje bij. We kopen fruit langs de weg en kerstcadeautjes voor less fortunate kinderen en we ondersteunen de lokale community. Voor ons een kleine moeite, maar voor hen een groot verschil. Elke dag ben ik weer blij dat we nu echt een steentje kunnen bijdragen en dat kunnen meegeven aan onze kinderen.  

Balans opmaken: de voor en tegens

Na een jaar in Zuid Afrika kan ik volmondig zeggen dat ik hier thuis hoor. Ik weet nog niet of het ook voor onze jongste kinderen zal gelden, maar dat zij hier nu op hun plek zijn, weet ik wel zeker. Met vier oudere kinderen in andere delen van de wereld, weet ik als geen ander dat dat nog alle kanten op kan gaan. Onze lodge wordt mooier en mooier en ons nieuwe huis schiet uit de grond. Wij ontwikkelen ons elke dag, persoonlijk èn als gezin. De uitdagingen van het eerste jaar hebben we overwonnen en we zijn er allemaal sterker uit gekomen. 

Maar, laat ik er geen ‘hulde-in-de-gloria-social-media’ verhaal van maken, natuurlijk is dat niet over één nacht ijs gegaan. Het duurde toch zeker vier maanden voordat mijn echtgenoot hier kon komen en ook vier maanden voordat onze honden eindelijk de overtocht naar Zuid Afrika gemaakt hadden. Huilende kinderen dat ze de hondjes misten. Oh, en papa ook en… de glasvezel. De glasvezel nog het meest eigenlijk. En ik vond, bij tijd en wijlen, dat ik ook alles in mijn uppie moest doen. Hoefde natuurlijk niet, maar zo voelde het wel. 

Een aantal onvoorziene persoonlijke uitdagingen maakten het proces zeker niet makkelijker. Maar als je volledig wordt teruggeworpen op jezelf – en ik voeg daar aan toe, midden in de Afrikaanse bush in een lockdown zit-  heb je tijd genoeg om goed na te denken. Tijd om af te wegen en een plan te maken voor de toekomst. Dat deed ik. Het kostte wat tijd, energie, tranen en frustratie, maar ik ben er wel uit gekomen. 

Emigreren

In rustiger vaarwater

Ik weet nu heel goed dat ons machtig mooie grote gezin mij alle ruimte geeft te doen waar ik gelukkig van word. Bij mij zal het moeder-zijn altijd op de eerste plek staan en omdat de kinderen weten dat ik alles laat vallen als één van hen mij nodig heeft, voel ik nu ook de ruimte om andere dingen te doen waar ik energie van krijg. Ik woon nu in een land waar ik graag wil zijn. Medio 2022, open ik onze bijna compleet gerenoveerde lodge en ik kijk daar zo naar uit!

Of het nu de leeftijd is, de verhuizing, het continent of het universum. Ik heb eigenlijk nog nooit zo lekker in mijn vel gezeten. Een mooie quote uit het boek ‘De jongen, de mol, de vos en het paard’ van Charlie Mackesy is niet voor niets: ‘What are you glad you gave up?” asked the boy. “Trying to please everyone” said the horse.

Pas als je zelf echt lekker in je vel zit, is elke dag een cadeautje, heb je bergen energie en kan je er voor iedereen zijn. Zonder jezelf kwijt te raken. Als dat geen mooie balans is. Vanuit een zomers Zuid Afrika wens ik iedereen dan ook een heerlijk 2022. Focus op de dingen die je belangrijk vindt en doe waar je blij van wordt. 

Ben je nieuwsgierig naar de lodge en hoe ons leven hier in Zuid Afrika er uit ziet? Je kunt ons volgen op Facebook en Instagram. En natuurlijk op de website van Hasekamp Family Bush Lodge

Over dit Wereldwijf: Gastschrijver

De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.