Bon bini na Kòrsou!

Maureen Korver
door gepubliceerd op 10 februari 2022Tags: , , , ,

Tweeëneenhalf jaar geleden ben ik geëmigreerd naar Curaçao. Ik heb altijd graag gereisd en wilde al vanaf mijn studietijd ooit in het buitenland gaan werken. Toch heb ik deze stap pas op mijn vijftigste gezet. Toen ook mijn jongste op kamers ging wonen, had ik een nu of nooit gevoel. Dus gesolliciteerd, aangenomen, huis verkocht, boeltje laten verschepen en vertrokken naar dushi Kòrsou.

De stap lijkt niet zo groot, emigreren naar een Caribisch deel van het Koninkrijk. Ik gaf al 25 jaar les op Havo/VWO-scholen in Nederland en kreeg ook hier een baan op een Havo/VWO. Dezelfde boeken, bij de meeste vakken dezelfde examens. Toch heb ik te maken gekregen met een enorme cultuurshock.

Curacao
Foto’s: Maureen Korver

Jong geleerd, oud gedaan?

Ik geef Nederlands en Engels op school en Nederlands geven is hier toch anders dan in Nederland. Het is niet de taal die de meeste leerlingen thuis spreken. Het eerste half jaar was niet makkelijk. Ik had nog geen sociaal vangnet en op school was het wennen weer ‘een groentje’ te zijn. Ik sprak te snel (mét Limburgs accent) en ging onwetend voorbij aan het feit dat Curaçao geen Nederland is. Met als gevolg onwillige leerlingen die eerste maanden. Na 25 jaar weer orde leren houden…, hallelujah!

Maar naarmate je ergens langer woont, leer je de ongeschreven regels van land en cultuur beter kennen. En begrijp je ook de gedachtegang van lokale mensen beter. Het is best onlogisch om in je leerboek Nederlands teksten over kou en schaatsen te lezen als je op een tropisch eiland woont. Ik heb er zelf ook steeds meer moeite mee, dat alles wat we gebruiken uit Nederland komt.

Maar zolang het eiland zelf niet de middelen heeft, zal dit nog niet veranderen. Engels geven daarentegen is hier juist makkelijker. We zitten dichtbij de USA en leerlingen zijn daardoor erg op het Engels gericht, met als resultaat een uitstekende Engelse spreekvaardigheid.

Eerst landen, dan komt de rest

Een vriendin die hier al lang woont zei me dat eerste jaar: “Je moet gewoon eerst even landen.” En dat is een waarheid als een koe. Het tweede schooljaar (ik denk altijd in schooljaren) was al heel prettig en dit jaar voel ik me helemaal thuis op het eiland. Ook op school. Ik heb leuke klassen, met leerlingen die vertrouwd voelen.

Ze zijn inmiddels gewend aan mijn Nederlandse directheid en soms krijg ik het zelfs terug. Hoewel je je moet aanpassen als je in een ander land woont, ben ik op school toch nog behoorlijk Nederlands gebleven. De meeste leerlingen van onze school gaan na hun eindexamen studeren in Nederland. Ik zeg altijd tegen mijn examenleerlingen: “Ik ben een goede voorbereiding op volgend jaar”, als ze me te strak of te zeer volgens de regeltjes vinden.

Het is toch wel een dingetje, achttien jaar zijn en bijna 8000 kilometer van je ouders gaan wonen. In een land waar nog alles vreemd is. Opeens zelfstandig zijn. Toch denken velen niet meer terug te willen keren naar het eiland. Ze willen na hun afstuderen eerst werken in Nederland. Ik begrijp dat heel goed, aangezien Nederland veel meer te bieden heeft aan jonge mensen. Maar het is ook een probleem voor het eiland, omdat kennis in Nederland blijft en niet op het eiland benut kan worden.

Maureen Korver (Curacao)

Go with the flow

Ik vind het eilandleven heerlijk. Vooral omdat ik een buitenmens ben. Thuis zit ik graag op mijn porch, ik sport graag buiten en op zaterdagmorgen ga ik altijd met een leuke groep hiken in een van de prachtige natuurgebieden die het eiland rijk is.

Ik hou van de zon, het strand en de zee, cocktails in een beach bar, BBQs op het strand. Natuurlijk is Nederland nog steeds in mijn hart. Er wonen mensen die me lief zijn en ik denk wel eens met weemoed aan het feit dat alles er zo goed geregeld is.

Als je hier iets moet regelen (zoals bijvoorbeeld wegenbelasting betalen, bankzaken, gemeentezaken) kun je niet even bellen of mailen, maar moet je langsgaan. En met een beetje pech sta je lang te wachten. Maar als je stopt met je hierover te ergeren (je kunt het toch niet veranderen), valt het allemaal wel mee. Gewoon niets regelen als je haast hebt. Boek, flesje water en een koekje in je tas and just go with the flow.

In andere opzichten is het ook wel lekker dat het allemaal niet zo gehaast gaat. Je maakt niet drie weken van te voren een afspraak als je samen uit eten wil gaan of iets anders samen wil doen. Nederlanders hier spreken meestal wel een dag of twee van te voren iets af, maar het is ook heel normaal om in het weekend ’s morgens iemand te appen met “Hé, heb je zin om straks naar het strand te gaan?”

Ik ben gekomen met een arbeidscontract van drie jaar met de gedachte: ik zie straks wel wat ik doe. Nu weet ik dat ik wil blijven. Ik ben hier nog lang niet klaar.

Over dit Wereldwijf: Maureen Korver - Curaçao

Hi, ik ben Maureen Korver en woon sinds juli 2019 op Curaçao. Sinds 1994 werk ik als docent en ook hier op Curaçao geef ik Nederlands en Engels op een havo/vwo. Daarnaast geef ik als zelfstandige (gast)lessen en vertaal en schrijf ik. Ik kom hier nog steeds dingen tegen waarvan ik denk: wow, daar wil ik over schrijven! Vooral op het gebied van onderwijs, de natuur, cultuurverschillen, manier van leven en armoede. Voldoende reuring op dit kleine eiland.