Hallo? We zoeken allemaal verbinding

door gepubliceerd op 27 februari 2022Tags: , , , ,

Mensen waar ook ter wereld hebben allemaal de behoefte aan verbinding. Of het nu het praatje bij de bakker of het belletje met een goede vriend is. Na twee jaar van Corona-crisis, snakken we misschien wel meer dan ooit naar echte connecties. Als je naar het buitenland verhuist, is dat ook één van de eerste dingen waar je tegenaan kunt lopen: het gemis aan verbinding.

Want, hoe doe je dat in een vreemd land en in een vreemde taal: hoe maak je contact? Hoe vind je contact? En, hoe houd je contact?

Lang leve het mobiele leven!

Eenmaal neergestreken in je nieuwe woonplaats, zal menig expat als eerste op zoek gaan naar een goed telefoonabonnement en internetprovider. Wie heeft er tegenwoordig nog een landline? Die hebben wij in ieder geval opgegeven vanaf het moment dat we voet op Amerikaanse bodem zetten. En met de komst van mobiel videobellen in plaats van via de laptop kan ik waar ik ook ben snel verbinding maken als ik daar behoefte toe voel. Enig obstakel is soms het tijdsverschil…

Hoe anders in de tijd dat mijn ouders in de jaren zeventig een avontuurlijk bestaan met ons in Zuid Amerika en later Afrika opbouwden. Een vaste telefoon was al een luxe en urgente dingen met het thuisfront in Nederland (lees: familie) verliepen via de telegramdiensten van de ambassades. Tot zelfs in de jaren negentig kan ik mij nog de keiharde echo op de lijn herinneren dat een gesprek tussen mijn moeder in Nederland en mijn vader in India onmogelijk maakte. Een week later probeerde pappa het weer opnieuw, mits hij dan in een goed hotel zat. Wat was de expertise van technerds in die tijd welkom geweest.

Maar, met alle techniek die we vandaag de dag hebben, vergeten we toch wat echte verbinding nu inhoudt. Totdat een virus dat even goed wist in te peperen en ons onbekommerde leven overhoop gooide. Ons mensen deed realiseren wat we misschien te gemakkelijk voor lief namen: verbinding met de ander. Je eigen partner, ouders, of verre vriend.

De ene lockdown is de andere niet

Met onze verhuizing naar de VS alweer jaren geleden, leerde ik snel wat een lockdown inhield omdat mijn kinderen er op school bijna maandelijks mee te maken hadden en nog hebben. De drill van de lockdown is hier de wrange realiteit van ‘leren leven’ met school-shootings. Anno 2022 weten we allemaal, van Peru tot Nederland tot Taiwan en tot Australië wat een lockdown inhoudt. En, behalve de lockdown die de hele samenleving raakt(e), maakten we ook kennis met de verplichtte quarantaines in de kleinschaliger huiselijke kring. 

Maart 2020 ging Californië in lockdown. De eerste weken met z’n allen thuis, voelden als een soort sabbatical. Niet met het vooruitzicht van een wereldreis, maar wel dagen van ouderwets ganzenborden en familiefilms kijken. Tot de kids uitgekeken raakten op onze gezellige humor en hun eigen series wilden zien op Netflix. Op hun eigen kamer welteverstaan. En toch, die eerste tijd in de pandemie was nog redelijk relaxed.  We hadden weer echt contact met elkaar als gezin.

Hedendaags internet en alle mogelijke tools als Whatsapp, FaceTime en Skype speelden in ons dagelijks leven (zeker als Nederlander in het buitenland, ver van familie en vrienden) al een grote rol om verbinding te houden met de buitenwereld. Deze middelen werden niet alleen voor ons, maar voor iedereen ineens belangrijker. Door de lockdowns en/of quarantaines konden we niet zomaar aanwaaien voor een kop koffie, of even een praatje maken met de buur. Contact verliep meer dan ooit via mobieltjes en computers. 

Hoezo geen internet?

Ondertussen tuigden de scholen hier hun lesprogramma’s op en werd alles op alles gezet om kinderen weer actief te krijgen. Nou ja actief? Zittend achter de laptop. Onze kinderen moesten thuis online. En wij ook, wat overigens voor mij weinig schakelen was als redactielid van dit online platform. Ik was al wel wat gewend. Het kostte ons gezin welgeteld één week en toen zat het ritme er in. Het liep eigenlijk best prima, behalve als het internet haperde, dan was er alom paniek in de tent…

Omdat we ieder zo onze eigen werkplek hadden, merkten we dat het internet-signaal op sommige plekken soms te zwak was en bleef. Voor de pandemie, hadden we dat al, maar het was niet zo’n issue want dan liep je gewoon even naar een andere plek. Nu iedereen haar of zijn plek echt nodig had en bovendien afhankelijk was van het internet op die plek, werd het wel onhandig. Ik nam contact op met de provider en waarschijnlijk was ons huis te groot voor dat ene internetkastje. Inderdaad, een luxe probleem, maar in tijden van Corona echt niet handig.

Diezelfde provider begon gelijk te schermen met een ander (lees: duurder) abonnement, met betere high-speed internet. Dat lijkt standaard gelijk de optie die je aangeboden krijgt als je belt met een WiFi-probleem. En ja, natuurlijk is een snel internet super, maar weinig zinvol als er überhaupt geen goed signaal is.

Sla eens een andere route(r) in

Een eenvoudiger oplossing is een extra router (in ons geval meerdere routers) te kopen en deze op strategische plekken te installeren. Vaak ook een goedkopere oplossing dan een high speed-abonnement afsluiten met je internetprovider. Bijkomend voordeel is dat ik nu tot ver in de tuin, en zelfs de straat uit, nog op ons eigen WiFi kan blijven, zonder dat gelijk het mobiele abonnement opgesnoept wordt. Op het internet kun je veel handige informatie over routers vinden bij technerds.

Overigens, zijn we sowieso wel gewend dat hier in het zuidelijke puntje van Californië de WiFi plots wegvalt. Of het signaal van de ene op ander dag beduidend slechter is. De aanschaf van extra routers heeft dat beslist verbeterd. Maar valt het signaal weg omdat door natuurgeweld elektriciteitspalen omgegaan zijn, of dat door extreme hitte de elektriciteit überhaupt afgesloten wordt vanwege brandgevaar dan kan geen enkele extra router in je huis daar iets aan veranderen en moet je de power-outage gewoon uitzitten. 

Over dit Wereldwijf: Saskia van Alphen - VS

Hi! Ik ben Saskia en woon sinds kort in San Diego, Californië na jaren in Chicago en Engeland te hebben gewoond. Ik ben fulltime moeder, schrijfster, dichteres en fotografe. Een kinderboekenserie vordert gestaag. Voor De Wereldwijven blog ik over ‘emancipatie’ dat in een ontwikkeld land als de VS nog een lange weg heeft te gaan: seksualiteit, ras, sociaal-, en culturele achtergrond, armoede en geloof.