Dansende dames in de regen op het Franse platteland

Hanneke van Oijen

Toen ik dit stukje land kocht om er een aangepast huis op te bouwen, deed ik dat heel weloverwogen. Voor Nederlandse begrippen was dit lapje grond helemaal niet slecht met de nét geen 500m2, maar in Frankrijk zijn de percelen meestal groter. Het ligt op loopafstand van het centrum van het dorp: met een winkeltje, bakker, post- en VVV-kantoor, apotheker, bibliotheek, dokter, fysiotherapeut en een wekelijkse markt.

Verder maar liefst twee slagers en dito café’s en… het Franse platteland. Meer heeft een mens niet nodig, toch?

Perfect plekje op het platteland

Het perceel ligt tegelijk op voldoende afstand van het dorpsgedruis. Dit is een echt zomertoerisme dorp en elke zaterdag in juli en augustus en soms nog vaker, is er wel een activiteit met luide muziek. Daar hou ik niet van en, ik wilde er niet zoals in mijn vorige dorp, vlak naast wonen. Nu ik hier de activiteiten meemaak, blijkt dat ik de plek uitstekend gekozen heb. Wel de pret, niet de last.

Maar wat voor mij echt de doorslag gaf, is het uitzicht. Achter mijn tuin (nu nog een puinhoop van net-na-de-bouw en begroeid met onkruid) is een grote weide en daarachter ligt een begroeide helling. Een heerlijk uitzicht dus, pal op het Zuiden en het hele jaar zon. Voordat ik tot de aankoop overging, heb ik uitgebreid navraag gedaan naar die weide: of deze wel bleef. Ja, die bleef en gaat niet bebouwd worden. Er worden wel koeien geweid, maar dat vind ik prima. Ik heb wél horren laten aanbrengen, want koeien betekent ook vliegen.

Rustige buurvrouwen

Mijn achterbuurvrouwen zijn dus acht koeien, die onlangs bezoek hebben gehad van een stier. De stier is weer weg, maar de dames zijn er nog. De dames zijn rustig en nemen geen aanstoot aan mijn hond of aan mij. Kortom, wij zijn blije buren.

Deze zomer is heet. Heel erg heet. Heter dan ooit tevoren. De dames hebben gelukkig niet alleen een flinke strook met bomen tot hun beschikking, maar ook hun eigen bron met écht bronwater. Ik zie ze weinig, behalve wanneer de boer het schrikdraad verzet zodat ze vers gras te grazen hebben. Voor de rest liggen ze, neem ik aan, amechtig onder de bomen te herkauwen. Ik ben niet gaan kijken waar ze precies lagen want ik hou van respect voor de privacy.

Kolder in de kop

Zo’n twee weken geleden werd eindelijk de lange hittegolf doorbroken door een korte, maar hevige onweersbui. Er was in de dagen ervoor al vaker wat vaag gerommel geweest, maar het ging niet regenen en het werd ook niet koeler. Ik stond buiten naar het gerommel te kijken en op het moment dat ik dacht, “dit wordt het weer niet”, gingen prompt alle sluizen open.

Letterlijk een gordijn van water kwam er naar beneden en binnen een paar tellen was ik doorweekt, maar oh wat was het heerlijk! Ik moest wel naar binnen want onweer op het Franse platteland betekent ook alle stekkers eruit trekken. Het elektrisch net wordt regelmatig door onweer overbelast en dan is op zijn minst je router naar de maan. Dus ik trok alle stekkers eruit en droge kleren aan en keek naar buiten……

Mijn achterbuurvrouwen waren alle acht uit de schaduw gekomen en stonden met hun koppen omhoog, ogen dicht, letterlijk te dansen in hun weide! De achterpoten omhoog, sprongetjes naar links en rechts: ze dansten in de stromende regen. Zelfs als ik mijn telefoon voor de verandering wél bij de hand gehad, dan had ik nog geen filmpje gemaakt. Ik heb alleen maar zitten genieten want dansende koeien dat verzint een mens toch niet?! Maar het gebeurde en het was geweldig.

Frans platteland: kort en geel

Inmiddels zijn de koeien weer even weg want die regenbui was niet genoeg om het gras weer te laten groeien en het weiland is een gele woestenij van hooi. Het enige groen in de wijde omtrek is mijn met onkruid begroeide puinhoop. De Fransen houden van héél kort gemaaid gras en dat kost ze in deze hete, droge tijden hun gazonnetje. Of in het Frans, hun ‘pélouse’. Ik smelt overigens helemaal weg bij dat woord en vind het prachtig.

Als het weer iets koeler wordt en af en toe regent, hoop ik dat mijn achterbuurvrouwen weer terugkomen. De hond en ik gebruiken het weiland elke dag eventjes voor een potje met de bal spelen en dat is fijn, maar ik wil de dames terug. Ik hou van koeien. En koeien die dansen: beter krijgt een mens het niet.

Over dit Wereldwijf: Hanneke van Oijen - Frankrijk

Salut! Ik ben Hanneke, 62 jaar, en woon in de Auvergne in Frankrijk. Ik hou van bergen en veel natuur, vandaar mijn keuze voor dit gebied. Ik ben dankzij een forse scoliose volledig afgekeurd in 2005 na een carrière als tolk-vertaler Engels, programmeur en vakbondsbestuurder. Nederland is qua klimaat slecht voor mijn aandoening: te nat en te koud. Ik hou van een heleboel dingen, maar door mijn rug breng ik mijn dagen vooral liggend op de bank door: ik lees, speel computerspelletjes, kijk TV en streaming en blijf zo goed mogelijk op de hoogte van ontwikkelingen in de wereld. Ik ben kindervrij en mijn hond en ik mogen bij mijn kat inwonen. Verder schrijf ik (voor mijzelf) over het Franse leven, vrouwenrechten, racisme en hypocrisie. Sinds kort willen de Wereldwijven dat graag publiceren en daar ben ik heel blij mee.