Wereld Dierendag! Onze Senegalese Bleck en zijn maatje Saar

Helga Smit

Al van kleins af aan, ben ik een hondenliefhebber. Mijn tante had een boxer Charlie waar ik als driejarige maatjes mee was. Later kregen we zelf een hond waar ik als tiener veel wandelingen mee maakte. Voor mij stond daarom vast dat ik in Senegal een hond zou nemen. Als gepensioneerde zou ik daar immers voldoende tijd voor hebben. Alhoewel het niet gebruikelijk is in Senegal, besloten Samba (mijn man) en ik een hond te nemen zodra we ons eigen huis zouden hebben. Mede door de religie hier (Islam) worden honden gezien als vieze, gevaarlijke beesten waar je ver vandaan moet blijven. 

Op het moment dat we hoorden dat we in ons huis konden, is Samba gaan kijken naar een hond. Dat was niet zo moeilijk omdat in de stad één jonge man, Omar, rondliep die honden verkocht.

Werelddierendag - hond

Op mijn handpalm

Vlak voor mijn verjaardag vroeg Samba om in de namiddag naar de stad te komen. Zonder verdere uitleg waarom ging ik naar de stad en daar trof ik Samba en Omar. Wat bleek, Omar had een hondje dat nog zo klein was dat hij zo op je hand paste. Het beestje had zijn oogjes net geopend en kon nauwelijks een paar stappen zetten, wat een verrassing! Desalniettemin, dronk het hondje (onze toekomstige Bleck) goed en zag het er schoon en verzorgd uit. Waar het precies vandaan kwam was onduidelijk maar, werd verteld, de moeder was een Duitse herder en waarschijnlijk weggejaagd van haar puppy’s. Wreed maar dit schijnt meer te gebeuren in Senegal.

Gelukkig zag ik dat Omar er lief en zorgzaam mee omging en ons toekomstige hondje Bleck kreeg regelmatig melk en was dol op de la vache qui rit driehoek smeerkaasjes. Toch vroeg ik me af of zo’n klein hondje zonder moeder het wel zou redden. Want wat betekent het als een pup niet gesocialiseerd opgroeit? Ik las me goed in op internet, maar eigenlijk was ik natuurlijk allang verkocht aan de kleine Bleck. Omdat we nog midden in een verhuizing zaten, kwam het niet uit om hem direct mee te nemen. Bovendien vond ik Bleck nog veel te klein, daar wist Omar veel beter mee om te gaan dan ik. We spraken daarom af dat hij voorlopig die eerste weken de verzorging op zich zou nemen, waar we uiteraard een klein bedrag voor betaalde.

Bleck: wennen en de boel verkennen

Bleck zal ongeveer vijf weken zijn geweest toen hij bij ons in huis kwam. Een kleine dikke pup die vol leven zat. ’s Morgens samen spelen? Daar was hij dol op! Net zoals op de melk en het eten dat we hem gaven, het maakte niet uit wat. Ook begonnen we met de zinnelijkheidstraining en waren we bij de dierenarts geweest voor de vaccinaties. De dierenarts vond hij vanaf het begin niets. Met al zijn kracht kwam hij in het verweer als de dokter hem bijvoorbeeld een prik wilde geven. En sterk dat hij al was (en nog altijd is)! Inmiddels komt de dierenarts bij ons langs als er wat is omdat hij anders een heel spektakel zou maken bij de arts. Bovendien vindt Bleck autorijden vreselijk en gaat hij overgeven.

De eerste maanden zat hij in een bench, zijn veilige plek. De bench werd op een gegeven moment overbodig en toen kon hij gewoon rondlopen. Echter, Bleck had zich ontwikkeld tot een waakhond (waar we hem ook voor hadden aangeschaft), waardoor we niet zomaar mensen konden en kunnen binnenlaten. Als hij je éénmaal kent, meestal binnen een paar dagen, dan is het oké en vergeet hij je niet meer. Hij slaat geur op in zijn geheugen, waardoor hij precies weet wie je bent. 

Werelddierendag

Bleck krijg een … zus!

Bleck is een hele gevoelige, intelligente  hond. Hij weet precies je stemming te peilen en is afwachtend. Hij zal bijvoorbeeld nooit zomaar op andere honden afrennen en kijkt eerst goed de kat uit de boom. Ook maakt hij heel duidelijk het onderscheidt tussen honden die hij wel en niet leuk vindt. Ik vind het overigens heel knap, hoe hij zich heeft gesocialiseerd want hij kan heel leuk spelen met andere honden. Door zijn gevoeligheid is hij echter helaas ook wat angstig. Uit die angst wil hij dan soms bijten en daar moesten we echt mee leren omgaan. In eerste instantie denk je dat het agressie is maar dat is het dus niet. Als we ’s avonds in het donker bijvoorbeeld een rennende hond tegenkomen, raakt hij van slag en wil dan soms bijten.

Door Bleck kregen we de smaak te pakken en het leek ons leuk om er een tweede hond bij te nemen. Dat werd Saar. Anderhalf jaar geleden kregen we Saar via een kennis en zij was wel opgegroeid in een ‘hondenfamilie’. Het was heel spannend hoe het zou gaan en we spraken dan ook af dat als Bleck haar niet accepteerde, dat Saar terug moest. Gelukkig ontfermde Bleck zich over haar als een grote broer en zijn het ondertussen twee maatjes geworden. Niet elkaars grootste vrienden maar ze kunnen goed met elkaar door één deur, ze verschillen namelijk enorm qua karakter. 

Ondanks de slechte start is Bleck een fijne hond geworden, wel erg gericht op mensen en hij heeft zo zijn eigen aanpak nodig. In tegenstelling tot Saar die echt een hond is en veel makkelijker te sturen is. Bleck is dan wel de waakhond, maar de echte baas in huis? Dat is Saar! 

Benieuwd naar andere dierenverhalen van onze wereldwijven? Lees hier eerder verschenen blogs!

Over dit Wereldwijf: Helga Smit - Senegal

Nangadeff! Ofwel hallo in het Senegalees (Wolof). Sinds september 2019 woon ik in Saint Louis, een prachtige oude stad in het Noorden van Senegal. Na diverse reizen door West-Afrika vertrok ik op 55 jarige leeftijd uit Nederland om een nieuwe bestaan op te bouwen in Senegal. Samen met mijn Senegalese echtgenoot (gids in Saint Louis) runnen we een Bed&Breakfast en organiseren we excursies en ben ik emigratiecoach. Daarnaast doe ik vrijwilligerswerk op een kleuterschool en geef ik yoga les aan kinderen. Via Wereldwijven deel ik graag mijn ervaring vanuit dit warme land.