Er is geen leukere weg dan ’the African way’!

Judith Dekkers

Iedereen die in het buitenland woont herkent het misschien wel: je weg vinden in je nieuwe thuisland is wennen. Of het nu de verkeersborden zijn of de condities van de wegen. De onverwachte afstanden of het OV dat heel anders (en minder regelmatig) georganiseerd is. Het blijft een uitdaging. En iedere keer weer een leuk onderwerp om over te schrijven. Wereldwijf Judith woont en werkt in Afrika en rijdt heel wat af voor haar werk. Vanaf nu schrijft ze regelmatig over haar werk en leven op dit bijzondere continent.

Haar eerste blog gaat over zoiets simpels als de weg vinden naar een afspraak met een lokale gids in een klein reservaat…. Reis met haar mee op the African way!

Op avontuur met Google maps 

In Naivasha (Kenia) kreeg ik een tip om een dagje naar Malu te gaan om te wandelen. Malu is een klein reservaat met een mooi oud bos en een paar huisjes voor toeristen. Het beste kon ik de gids Stephen een whatsapp sturen om te kijken wanneer het goed uitkwam. Zo gezegd, zo gedaan en ik verstuurde het berichtje. Ik hoorde twee weken lang niks, totdat ik opeens een reactie kreeg dat het aanstaande zondag prima uitkwam. Gelukkig kwam dat voor mij ook goed uit en kon ik nog net vragen wanneer ik verwacht werd. Het antwoord was “in de ochtend” en daarna verdween alle app contact weer. Mijn andere vraag waar ik precies moest zijn en of 9 uur OK was, bleef ongelezen in de app staan.

Ondertussen ben ik al een tijdje in Afrika en weet dat dit normaal gesproken gewoon een afspraak is, dus op zondag ging ik onderweg naar Malu. Ik had geen routebeschrijving, maar dat kon de pret niet drukken want ik had Google Maps! De lodge lag ongeveer 15 km van de snelweg dus enige hulp van een navigatiesysteem was handig, want aan richting aanwijzing bordjes doen ze niet in Afrika. Na ongeveer 20 kilometer gaf Google aan dat ik naar rechts moest en, braaf als ik ben, sloeg ik af en volgde ik de onverharde weg. Totdat ik na een aantal kilometer vast kwam te staan voor een hek. Een aardige meneer bij het hek gaf aan dat ik compleet verkeerd was gereden. 

Gewoon de weg rechtdoor rijden

Ik was beland bij het hek van een privé-reservaat maar als ik terugreed naar de weg en dan ergens (???) linksaf sloeg moest ik vanzelf bij Malu komen. Waarschijnlijk keek ik toen een beetje ongelukkig want hij zei dat ik ook over het privé land mocht rijden. Uiteindelijk kwam je via die route ook bij Malu. De instructies waren duidelijk: over de heuvel, dan over de rivier, dan over een klein stroompje en dan vooral doorrijden. En nergens rechtsaf slaan! Dat kon niet misgaan 😊

Ik was blij dat ik mijn 4×4 bij me had, want het was niet bepaald een doorgaande weg, maar wel een prachtige route met onderweg zebra’s en impala’s. Na heel veel keer niet rechtsaf te zijn geslagen, kwam ik weer bij een hek. Deze keer stond er geen mannetje bij, dus de twijfel sloeg toe. Maar ik had beter moeten weten, want na een paar minuten verscheen er opeens iemand uit de bosjes die breed glimlachend het hek opendeed. 

Einde van de weg: is this the place? 

Ik vroeg in m’n beste Swahili of ik de goede kant opging voor Malu en dat werd bevestigd. Wel met enige verbazing en een meewarige blik “dat iedereen toch wist dat Malu die kant op was?” Nog tien minuutjes doorsturen en opeens was daar het receptie-bordje. Geen idee of dit echt de receptie van Malu was, maar een bordje leek positief. En waarachtig, daar stond een huisje en wat bankjes. Alleen was het huisje wel dicht en een belletje naar Stephen werd niet opgenomen. 

Ondertussen kan het geen verrassing meer zijn dat er na vijf minuten toch iemand verscheen. Ik moest vast Judith zijn die kwam wandelen! Hij ging meteen Stephen halen en of ik koffie wilde. Het bleek een prachtige locatie, met heerlijke koffie, fijne mensen en een mooie wandeling door het bos. Op de terugweg heb ik Google uitgezet en ben ik over de juiste weg (zonder hekken) teruggereden.

De moraal van dit verhaal: vertrouw niet te veel op Google voor de juiste weg, maar wel op je medemens!

Over dit Wereldwijf: Judith Dekkers - Afrika

Habari! Mijn naam is Judith en ik leef sinds 2022 als ‘digital nomad’. Voor mijn werk bij stichting Sensing Clues, reis en woon ik in Afrika. De stichting ontwikkelt software voor natuurbeschermingsorganisaties en veel van onze klanten zitten in Afrika. Mijn doel is om ze te bezoeken, hun ervaringen te horen en om nieuwe klanten te vinden. Mijn favoriete land is Tanzania, waar ik ooit hoop te gaan wonen. Ik blog over mijn reiservaringen en de inspirerende organisaties & mensen die ik ontmoet.