Wereldwijf Karin: “Op naar Hawaii, het ‘beloofde’ eiland”

Karin Swiers

Hallo! Ik ben Karin, woonachtig in Oahu, Hawaii, en sinds kort jullie nieuwe blogger voor de Wereldwijven. Om maar met de deur in huis te vallen: in de afgelopen 50 jaar ben ik tot op heden twintig keer verhuisd. Naar vaste verblijfadressen welteverstaan, de verscheidene tijdelijke logeeradressen niet meegerekend. Van die verhuizingen waren er vier van internationale aard. Hele volksverhuizingen compleet met overvolle zeecontainers, tot wel 20.000 kilometer verderop.

Mijn laatste verhuizing voltrok zich zes jaar geleden, naar een plek midden in de Stille Oceaan. Amerikaans grondgebied, maar dan dromerig tropisch: Hawaii! En dat ging niet over één nacht ijs…. Lees je mee?

Eerste kennismaking met Amerika

Het is 26 juli 2018 als we een afspraak hebben op het Amerikaanse consulaat in Amsterdam. We moeten buiten wachten in on-Nederlandse temperaturen van maar liefst 36 graden Celsius totdat we één voor één naar binnen worden geroepen en een soort ‘Schiphol security check’ door moeten. Tassen op de band, riemen af, schoenen uit, telefoon inleveren zodat het beveiligingspersoneel zelf kan controleren of je de blue tooth functie op je telefoon hebt uitgeschakeld en daarna nog een fouilleer-sessie. 

Het Amerikaanse consulaat is gevestigd in een statig pand in de Amsterdamse museumbuurt met een interieur dat bestaat uit houtsnijwerk, een ouderwetste schouw en hoge plafonds. In het hart van het pand op de begane grond bevindt zich een kleine wachtruimte volgepropt met plastic stoeltjes. Het is er echter zo volgepakt met mensen dat je langs de muur moet blijven staan en keurig moet wachten, totdat de suppoost je een stoel toewijst op een net beschikbaar vrijgekomen plek.

Stevig kruisverhoor

In diezelfde wachtruimte ondervraagt personeel vanachter glas de aanvrager in kwestie over persoonlijke achtergronden en motieven om naar de Verenigde Staten te verhuizen. Het ondervragen gaat op een geluidsniveau dat geen rekening houdt met privacy. Ik hoor dan ook de stemmen van vooral jongere mensen met uiteenlopende internationale Engelse accenten, die titels van hun meerdere studies opsommen, gevolgd door de wens verder te willen studeren in Amerika.

Op onze uitnodigingsbrief stond dat we om precies 8:55 uur een gesprek zouden hebben met de Amerikaanse consul. In de praktijk komt het er op neer dat we op één van de heetste dagen van een Hollandse plakzomer meer dan een uur in een open wachtruimte moeten hangen. Als we eindelijk geroepen worden aan het loket, krijgen we zonder enige vorm van interesse standaanvragen op ons afgevuurd door een administratief medewerker, niet de Amerikaanse consul. Van een ‘gesprek’ is eigenlijk ook geen sprake en het stelt verder niks voor. Maar, je moet wel alle denkbare papieren bij je hebben die je identiteit en je burgerlijke staat bewijzen! Plus je schooldiploma’s en in ons geval het arbeidscontract bij een Amerikaanse werkgever die een transfer naar de USA vereist.

Avontuur - Hawaii
Foto’s: Karin Swiers || Aruba – Married!

Huwelijks(speed)bootje in Aruba

Alles blijkt in orde. We moeten een paar honderd dollar aftikken en ontvangen een week later per post onze L1 en L2 verblijfsvergunningen. L1 staat voor een werkgever-gerelateerde vergunning in verband met een overplaatsing. Tom werkt voor de Amerikaanse hotelketen Marriott, dus die zien zijn overplaatsing van Aruba naar Hawaii als een internal transfer. Mijn L2 vergunning is een echtgenoot-gerelateerde; zolang ik met Tom getrouwd ben en hij in de Verenigde Staten verblijft, mag ik automatisch ook blijven. En dat brengt me bij het volgende punt.

Een maand eerder (in juni 2018), zijn Tom en ik na een relatie van tien jaar in allerijl op Aruba getrouwd om aan de vergunningseisen te kunnen voldoen. Het werd een zeer kleine, intieme trouwerij voor de burgerlijke stand in het gemeentehuis van Oranjestad op Aruba. Tom’s beide dochters en mijn vriendin Rona waren er als getuigen. Voor mij geen witte bruidsjurk, sluiers, koets en andere bombarie. Ook geen ouders, verdere vrienden of familie waren erbij.

Niet wat ik me bij mijn eigen huwelijk had voorgesteld maar het ging meer om een administratief ‘moetje’. Bovendien zaten we ondertussen ook middenin de voorbereiding van onze verhuizing van Aruba naar Hawaii, dus veel tijd was er niet. Na afloop dronken we biertjes op het strand in aanwezigheid van een rokende bbq, onze drie honden en een fantastische sunset. Zo kan trouwen dus ook.

Ons vertrek naar Hawaii gaat niet zonder slag of stoot

Op 3 september is de grote dag dan aangebroken! Ik vertrek naar Hawaii na een verblijf van zes weken in Nederland waar ik als tussenstop tijd heb doorgebracht met vrienden en familie. Helaas reis ik alleen, niet mijn favoriete hobby, en zeker niet op lange vluchten. Tom is ‘al’ in juli uit Nederland vertrokken om aan zijn nieuwe baan in Waikiki te beginnen. Ook dat ging niet zonder slag of stoot en met een enorme omweg. 

Behalve het regelen van de Amerikaanse verblijfsvergunningen in Nederland, moesten ook onze drie honden (waarvan twee hoogbejaarde zwarte labrador retrievers), ondergebracht worden op een tijdelijk quarantaine adres. De Hawaiiaanse eilanden zijn rabies-vrij en hebben zeer strikte regels omtrent de invoer van huisdieren. Zijn je honden niet voorzien van de juiste papieren? Dan moeten ze verplicht in een staatskennel. Helaas kregen wij zo kort van tevoren pas bericht dat we zouden verhuizen, dat het regelen van al het benodigde papierwerk, gezondheidsonderzoeken, bloedtests en extra rabiës inentingen voor de honden niet meer lukte. Dit bracht de quarantaineperiode van onze honden op vier maanden, maar ze zo lang in een kennel opsluiten in Honolulu wilden we niet.

Honden op de vlucht

Er zat niks anders op dan ze te laten wachten op een adres waar het niet bloedheet is (Aruba valt dus af), en waar ze zeer welkom waren. Mijn schoonzusje in Toronto bood aan om voor onze viervoeters te zorgen. Hoera! Maar toen diende zich een nieuwe uitdaging aan: de lokale temperatuur op de plek van vertrek en de plek van aankomst! Hoezo? Ik leg het graag even uit. Op Aruba zakt het kwik nooit onder de 29 graden Celsius in juli wat het onmogelijk maakte om onze honden met een commerciële lijnvlucht naar Canada te laten vliegen. 

We vinden een uitweg door de honden met een cargo-vlucht als ‘vracht’ van Aruba naar Miami te laten vliegen. Maar ook in Miami zakt de temperatuur in de zomermaanden niet onder de 29 graden, dus van daaruit doorvliegen naar Canada is wederom geen optie. Tom besluit om achter de honden aan te vliegen, een auto te huren en in drie dagen tijd van Miami met de honden naar Toronto te rijden. Van daaruit vliegt hij via Amsterdam terug naar Aruba waar alle persoonlijke bagage nog staat te wachten. Tenslotte vliegt hij van Aruba via Seattle naar Honolulu, Oahu…. Wat een onderneming!

Hawaii: over gelukzoekers en carrière-makers

Ondertussen is Tom’s dochter Fleur (19) geslaagd aan de International School of Aruba en met een studiebeurs toegelaten tot de Hawaii Pacific University (HPU) in Honolulu. Zij vliegt in diezelfde periode van Amsterdam via Seattle (samen met Tom) naar Honolulu. Grappig genoeg komen net de meest recente cijfers naar buiten van het US Census Bureau. Tom en Fleur zijn twee van de in totaal 46.553 nieuwkomers (die tussen april 2010 en juli 2018) hun geluk in Hawaii komen beproeven. Over diezelfde periode hebben ook maar liefst 61.702 eilandbewoners Hawaii verlaten voor een vestigingsplaats op het vasteland van Amerika. Dat zijn pittige aantallen.

Reden voor vertrek is vaak baan-gerelateerd. Op Oahu is enorm veel militair- en marinepersoneel dat elke twee tot drie jaar roteert. Daarnaast zijn er de (tijdelijke) ‘Guus Geluk’-types die van de zon, het strand en de golven komen genieten. Lees: zolang de portemonnee het toelaat, want ze verlaten het eiland als de financiële bodem is bereikt. Maar, het overgrote deel vertrekt omdat Hawaii te druk, te duur en te overgelopen door toeristen is. Betaalbare huisvesting is amper tot niet te vinden en de eilanden kennen over het algemeen minder carrièrekansen en doorgroeimogelijkheden. Wij behoren in elk geval tot de inkomende stroom nieuwkomers, vanwege een carrièrekans in de toeristenbranche. Het kan verkeren.

Hallo Hawaii! Beetje brak en helemaal gaar…

Vanwege de enorm lange afstand (11.670 kilometer volgens nl.afstand.org) zijn er geen rechtstreekse vluchten vanuit Nederland naar Hawaii. Vanaf Amsterdam kan je via Amerika, Canada of Azië naar Oahu vliegen. Vanuit Nederland, kies ik meestal voor een connectie via Los Angeles. Vanaf Amsterdam is het ongeveer 10 uur vliegen naar LA, gevolgd door nog een krappe zes uur van LA naar Honolulu. Omdat je de hele reis tegen de klok invliegt, is het continue licht en kom je nog op dezelfde dag aan. Vlieg je vanuit Hawaii naar Nederland, dan ben je al snel drie dagen bezig vanwege de 12 uur tijdsverschil. Stel, je vertrekt op maandagmiddag uit Honolulu met een tussenstop in LA, dan kom je lokale tijd pas op woensdagochtend in Amsterdam aan. Maar dat terziide. 

Men drukte me op het hart om vooral niet te slapen onderweg om snel in het nieuwe dag-en nachtritme van Hawaii te komen. Het zou de bijeffecten van een jetlag verminderen. Gammel en totaal verreisd kom ik precies 24 uur na vertrek uit m’n ouderlijk huis in Soest aan in Honolulu. Het Hawaiiaanse avontuur kan beginnen.

Over dit Wereldwijf: Karin Swiers - Hawaii (VS)

Kaaloha! Reizen zit in mijn bloed en ik heb een passie voor hotels en gastronomie. Tussen 2004-2018 heb ik in de Caribbean gewoond en heb nog altijd zeer nauwe banden met de eilanden Aruba en Bonaire. Sinds 2018 woon ik op het eiland Oahu in de staat Hawaii. Voor de Wereldwijven zal ik af en toe schrijven over deze exotische eilandengroep in de Stille Oceaan, het meest verafgelegen bevolkte gebied ter wereld.