De aarde wiebelt en kriebelt… pas op voor de cicadapocalyps! 

Cicadapocalyps?! Jazeker. Twee woorden inéén: cicada en apocalyps. De eerste is een insect die ieder jaar weer boven de grond komt zodra de zomer zich aankondigt. De tweede belooft niet veel goeds. Toch is dat laatste niet helemaal waar. Het is allemaal een beetje griezelig en véél misschien, maar beslist niet destructief en alles vernietigend.

Tijd voor een blog over een bijzonder natuurfenomeen in de VS dat niet ieder jaar voorkomt (oef! gelukkig maar!): de cicadapocalyps.

Zomerlied van de cicada’s

Inmiddels woon ik alweer een aantal jaren in het zuidelijkste puntje van Californië, liefkozend SoCali genoemd, en is het echte verlangen naar de zomer een vage herinnering geworden. Het is hier immers het hele jaar heerlijk met maximale temperatuurverschillen van +10 of -10 waarbij 22 graden Celsius het gemiddelde is.

Dat was wel anders toen we net ten noorden van Chicago woonden en waar ik na vijf maanden winter snakte naar warme temperaturen. Pas als de cicada’s (spreek uit: si-kee-daah) begonnen te zingen, durfde ik definitief de laarzen en winterjas op te bergen. De cicada zingt als de zomer er is, en in dit deel van de VS niet onbelangrijk, het de komende maanden zomer blíj́ft. Wekenlang hoor je hun lied: het gezang zwelt aan, sterft langzaam weg om vervolgens op een heel andere plek weer oorverdovend tevoorschijn te komen. Verschillende grote groepen mannen lokken de vrouwtjes naar hun orkestbak. Correctie… tak!

Na een paar weken houden de mannenkoren er ineens mee op. Alle vrouwen zijn bezwangerd en de eitjes gelegd. Nu zit hun levenstaak erop en wordt hun graf gegraven: overal tref je dode cicada’s rondom de bomen verspreid. Voer voor vogels, knaagdieren en Moeder Aarde. Hun nakomelingen, de nimfen, groeien onder de grond om als ze volwassen zijn weer boven te komen.

wereld - cicadapocalyps

Hoezo een cicadapocalyps? 

Cicada’s zijn echt wonderlijke beesten. Niet te verwarren met een kakkerlak of sprinkhaan. Qua uiterlijk, iets daartussenin want wel een beetje griezelig (kakkerlak) maar niet zo allesverslindend en vernietigend als de sprinkhaan. Jazeker, als ze tevoorschijn komen in zulke grote getale als dit jaar, dan vreten (of beter, zuigen) ze bomen leeg, maar dat is een noodzakelijk goed. Dankzij hun honger, floreren de bomen de jaren daarna grootser en mooier dan ooit. Zoiets als een flinke snoeibeurt dus.

Ieder jaar zijn het getrouwe zomergasten in dit deel van de Verenigde Staten maar soms overlopen ze, net als toeristen in Amsterdam, de lokale bewoners. En bezoeken ze in plaats van met duizenden, met miljoenen je buurt. Of triljoenen zoals dit jaar want er is sprake van een ‘double brood’. Van de meeste soorten cicada’s komen de nimfen ieder jaar weer boven de grond om hetzelfde ritueel als hun ouders te herhalen. Maar dit jaar speelt er nog iets anders…

Van twee soorten is de ontwikkelingsduur naar volwassen insect veel langer, namelijk 13 en 17 jaar. En je raadt het al. Dit jaar komen die (naast de jaarlijkse) ook allemaal uit de grond gekropen en zoeken ze hun weg door de aarde naar het oppervlakte. In jou tuin, straat en dorp. En krioelen langs bomen op weg naar hun ontmoetingsplek. Om luidkeels te zingen, te paren en te broeden en dan dood neer te vallen. Man en vrouw. Nee, niet hand in hand. Het zijn tenslotte insecten. 

Op cicadapocalyps safari 

Mijn tijd in Chicago liep helaas net niet synchroon aan een dergelijk wonderlijke cyclus en nooit heb ik de explosie vanuit Moeder Aarde kunnen aanschouwen. Hoewel vriendinnen me vertellen dat ik dat ook echt niet wil meemaken. De aarde die overal wiebelt en vanwaaruit kleine beestjes krioelend hun weg naar bomen maken, heeft meer weg van een griezelfilm. Hun gezang in de weken die volgen is oorverdovend en bijna dreigend. Om nog maar van de akelige kadavers op je terras, de stoepen en wegen te zwijgen als ze dood uit de bomen vallen. Ja, de rust is dan weergekeerd maar de stank van miljoenen cicada-kadavertjes hangt nog even rond.

Hun ontwaken begon medio april in Zuid Carolina en hun awakening is momenteel prachtig te volgen over de rest van het mid-oosten van de VS. Terwijl de exemplaren in Zuid Carolina nu hun levenseinde naderen, maken de eerste cicada’s duizenden kilometers noordelijker nu hun weg naar het warmer wordende aardoppervlak. Ben je echt gefascineerd? Dan kun je zelfs op cicada-safari, want wetenschappers hebben een app ontwikkeld waar mensen foto’s kunnen uploaden van de exemplaren bij hen in de tuin. Opdat we nog meer leren over deze wonderlijke beestjes. Beetje eng, maar heel belangrijk in onze circle of life!  

Over dit Wereldwijf: Saskia van Alphen - VS

Hi! Ik ben Saskia en woon sinds kort in San Diego, Californië na jaren in Chicago en Engeland te hebben gewoond. Ik ben fulltime moeder, schrijfster, dichteres en fotografe. Een kinderboekenserie vordert gestaag. Voor De Wereldwijven blog ik over ‘emancipatie’ dat in een ontwikkeld land als de VS nog een lange weg heeft te gaan: seksualiteit, ras, sociaal-, en culturele achtergrond, armoede en geloof.