Op avontuur met moeder natuur in Ivoorkust

Judith Dekkers

Begin deze maand zou het gebeuren! We gingen met een groep enthousiastelingen naar Taï National Park in Ivoorkust. Dit park kent nauwelijks toerisme en het plan was om ongeveer 100 km de rivier af te zakken met onze kajaks. Mijn telelens werd ingepakt want we konden mooi vanaf de boot foto’s maken van de vogels, krokodillen, slangen en dwergnijlpaarden onderweg.

Ik kon niet wachten! Ons avontuur in Ivoorkust kon beginnen…

Liever te nat of… droog?

Na 3 keer pech met de auto, kwamen we iets later dan verwacht maar vol goede moed aan bij de eerste overnachting. We kampeerden allemaal, wat best een uitdaging is, omdat de luchtvochtigheid gigantisch hoog is. Dit, in combinatie met het kanoën, zorgt ervoor dat je spullen drooghouden een continue bezigheid is. Ook wondjes die je oploopt tijdens de trip, genezen niet of heel slecht. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe een wondje blijft zweren totdat je terug bent in Nederland waar het na twee dagen probleemloos verdwijnt.

De boten waren opgepompt, onze spullen erop gebonden en met twee personen per kajak gingen we na een korte uitleg de rivier op. Er is nauwelijks hoogteverschil, dus qua stroomversnellingen was het allemaal super simpel. Maar, wat we niet hadden verwacht, was dat er een bijzondere lage waterstand was voor de tijd van het jaar. Dat betekende dat we om de paar honderd meter met de kajak over een omgevallen boom moesten. Al snel kregen we er handigheid in. Dwars langs de stam aanmeren, allebei uitstappen, even wiebelen totdat je redelijk goed op de boom stond, boot draaien en sjouwen maar! We waren best trots dat het goed ging (op een paar ongeplande duiken in het water na). Maar na boomstam 40 was de lol er toch wel een beetje af. Tel daarbij op, dat je vaak een flink eind door dichtbegroeide stukken moest ploeteren en je begrijpt dat we niet zo snel gingen. Sterker, we haalden net 9 tot 10 km per dag.

Ivoorkust: is dit echt avontuur of… afzien?

Dat was een klein issue, want de bedoeling was dat we er 20 per dag zouden doen. Daarnaast zou een motorboot ons tegemoetkomen (met eten, een gasbrander, generator en meer handig spul), maar die zagen we maar niet. En voor het eerst in mijn leven, bleek ook de satelliettelefoon niet te werken in dit prachtige maar superdichte primaire bos. Oepsie!! Gelukkig zat de sfeer er goed in en bleef iedereen elke dag enthousiast de kajak instappen. Alleen werden de maaltijden wel steeds minder. Hadden we eerst nog havermout en gebakken ei voor ontbijt, op dag 7 was dit gereduceerd tot één grote lepel granola.

Net voordat we serieus begonnen te denken aan een geroosterde krokodil op een kampvuurtje, zagen we eindelijk de boot!! Groot feest en tot onze vreugde, heerlijke verse mango’s.

Dit stukje Ivoorkust is ongerept maar niet onbeschermd

Wat een trip! Moeder natuur op z’n ruigst maar zo ontzettend prachtig. Foto’s heb ik nauwelijks gemaakt, maar wel een ervaring voor het leven. In de toekomst moet dit een meer toegankelijke vakantie gaan worden. De hoop is dat dit het toerisme in het Taï National Park vergroot en daarmee stropers en het houden van illegale goudmijnen afschrikt. De rangers die met ons mee waren op de tocht, zijn in ieder geval super gemotiveerd geraakt. Zij hopen binnenkort ook kajaks te krijgen, zodat ze niet alleen te voet maar ook over het water kunnen gaan patrouilleren.

Fingers crossed dat dit stuk (praktisch) ongerepte natuur kan blijven zoals het nu is.

Over dit Wereldwijf: Judith Dekkers - Afrika

Habari! Mijn naam is Judith en ik leef sinds 2022 als ‘digital nomad’. Voor mijn werk bij stichting Sensing Clues, reis en woon ik in Afrika. De stichting ontwikkelt software voor natuurbeschermingsorganisaties en veel van onze klanten zitten in Afrika. Mijn doel is om ze te bezoeken, hun ervaringen te horen en om nieuwe klanten te vinden. Mijn favoriete land is Tanzania, waar ik ooit hoop te gaan wonen. Ik blog over mijn reiservaringen en de inspirerende organisaties & mensen die ik ontmoet.