Knabbeltje en de bende: de grote ontsnapping

Esther Quatfass - portret WP
door gepubliceerd op 6 juni 2024Tags: , , , ,

Eindelijk warm weer in Zweeds Lapland. Eindelijk de zon op mijn huid. En eindelijk geen arsenaal aan winterkleding nodig om comfortabel buiten te kunnen zijn. De winter was volhardend, maar de afgelopen dagen kon ik buiten in een korte broek en t-shirt vertoeven. Mijn partner Thomas en ik zijn het huis aan het opknappen en vandaag schilderde ik het plafonnetje van de portiek. Ons huis is van hout en er zijn mogelijkheden te over voor kleine dieren om onder de dakbedekking te kruipen. Toen ik op een trapje bezig was, hoorde ik vlak boven mijn hoofd al snel gescharrel en ook iets van stemgeluidjes.

Het gescharrel zwol aan, werd een hoop lawaai en Thomas was getuige van een jong eekhoorntje dat zich inmiddels op een metalen dakplaat van het portiekje bevond. Die plaat was echter veel te glad om grip op te krijgen en het diertje gleed steeds verder naar de rand toe.

“Ik zag hem zijn pootjes al breken op de stenen constructie net onder de dakrand, toen zijn kontje in het luchtledige zakte. Hij probeerde zich nog spartelend in veiligheid te brengen, maar het lot was onverbiddelijk en het jonge diertje viel.”

Woonperikelen van een eekhoorntje

Ik had de moeder eekhoorn al een paar keer met veel moeite langs de gladde planken muren naar boven zien klimmen en dacht dat ze ergens op de zolder van het huis bivakkeerde. Dat ze de ruimte in het dakje van onze portiek verkozen had boven die zolder, of een veel makkelijker te beklimmen boom, was een grote verrassing. We lopen daar de hele tijd heen en weer, maar misschien vond ze onze leefgeluiden juist wel gezellig voor op de achtergrond van haar verder stille bestaan. Of was ze simpelweg toe aan eens een moderner onderkomen, wie zal het zeggen?

“Het jonge diertje viel een paar meter naar beneden en landde in mijn opgehouden handen. Het woog nauwelijks iets. Keek me nieuwsgierig aan met heldere, grote ogen. Hij sprong van mijn handen af en kroop weg in een hoekje achter een plantenpot, waar het na een hoop lawaai stilviel.”

Waar één zo’n peuter is, zijn er meestal meerdere en inderdaad hoorden we al snel weer gescharrel en gebabbel. Weldra gleed een tweede jongeling van het dakje naar beneden, die ik ook weer kon opvangen. Tja, en dan? Werp je je op als surrogaatmoeder, of laat je de situatie zich zonder verdere inmenging ontwikkelen? Ik heb een bakje met water, stukjes banaan en zonnebloempitten voor de twee dreumesen neergezet. Daarna heb ik het schilderwerk afgemaakt zonder op het plafonnetje nog een teken van leven te bespeuren. 

Glibberige eerste stappen in de weide wereld

Na een bezoekje aan het dorp echter, bleek bij thuiskomst dat mama eekhoorn wel vijf kleintjes had gekregen, want al snel gleed nummer drie naar beneden. We besloten tot enig management van de situatie en Thomas bedacht om een lange plank voor ze tegen het dakje aan te zetten. Daarlangs klauterde de rest op een deugdelijke manier naar beneden. 

Gesterkt nu ze weer samen waren, sprongen de knabbeltjes en babbeltjes rond op het jonge gras naast ons terras en waren voor wilde diertjes verrassend nieuwsgierig. Ze lieten zich aanraken en één eekhoorntje probeerde langs Thomas’ been omhoog te klimmen. Uitgeraasd kropen ze onder het terras en zijn daar vermoedelijk in slaap gevallen. Mama eekhoorn heeft zich inmiddels ook laten zien, maar zij is minder geïnteresseerd om kennis te komen maken. Het is maar goed dat we morgen een paar daagjes weggaan, zodat ze met haar kroost in alle rust op verkenning kan in hun nieuwe werkelijkheid. 

Geen gebroken pootjes, geen stress bij de kleintjes, mama weet waar ze zijn en ik kan met een gerust hart in slaap vallen.

Over dit Wereldwijf: Esther Quatfass - Zweden

Hi, ik ben Esther en trok in 2008 weg uit Nederland. Eerst woonde ik in het stille zuiden van Estland. Sinds 2014 vertoef ik in het bos van Västerbotten, Zweden, op de grens van Lapland. Rendieren tot aan de voordeur, zeer korte dagen in de winter, dag en nacht licht in de zomer. Oneindig veel muggen en naaldbomen. Ik ben auteur van fictieboeken en de natuur is mijn grootste inspiratiebron. Met mijn Duitse partner verhuur ik enkele vakantieverblijven. Schrijven is voor mij een uitlaatklep in mijn verder stille en teruggetrokken bestaan.