Gastschrijver Karlijn: “Zomaar een maandagochtend in Ilhabela”

Het is maandagochtend op een eilandje aan de kust van Brazilië. Ilhabela heet het, letterlijk ‘mooi eiland’. Een plek die zijn naam eer aan doet. Waar de zon de dag in kalm tempo voort duwt, waar het ritme van het leven wordt bepaald door de gezindheid van de natuur en waar men op blote voeten van huis naar supermarkt naar strand wandelt. 

Ilhabela. De plek waar ik verliefd werd op zowel de oceaan als op die ene jongen. 

Ilhabela – leven niet makkelijker, wel simpeler 

Voor welke van de twee ik het eerst viel en waar de scheidingslijn tussen hen precies ligt, zou ik zo niet kunnen zeggen. Wel weet ik dat zij uiteindelijk de doorslaggevende factoren waren die mij overtuigden te verhuizen naar een leven dat zo anders is dan ik ooit gekend had. Een leven dat niet per se makkelijker is dan het Nederlandse bestaan, maar wel een heel stuk simpeler. 

Maar goed, maandagochtend dus. In mijn Nederlandse leven betekende dat het begin van de werkweek. Hier luidt de maandag het begin in van vijf dagen vrijheid. Werken gebeurt hier voornamelijk in het weekend. Dan nemen de stedelingen uit de dichtstbijzijnde grote stad São Paulo de stranden over. Met een verbazingwekkende bereidheid leggen zij ongeveer het dubbele neer voor een caipirinha dan de gemiddelde eilandbewoner zou doen. Wanneer het toeristisch gedruis op zondagavond weer de pont naar het vaste land heeft gevonden, keert de rust op het eiland terug en strekken de stranden zich weer uitnodigend uit voor de lokale bevolking. 

We ontbijten vandaag op het dak van het huisje dat mijn vriend een aantal jaar geleden samen met zijn vader bouwde, en waar we samen zijn gaan wonen toen ik naar Brazilië verhuisde. De muren zijn ongeverfd en er zit geen glas in de kozijnen, maar met het regenwoud in de achtertuin en de oceaan in de voortuin heeft het meer dan ik ooit had durven dromen. Nippend aan onze koffie zien we hoe de dag door de ochtendzon wordt ingekleurd: de oceaan krijgt vandaag een prachtig diepblauw toegekend en kust de voeten van lichtgroene bergen die verraden dat het de hoogste tijd is voor een regenbuitje. Het is een schoonheid die moeilijk met de pen te vatten is.

Beste medicijn tegen een zwaar hart

Een steek van gemis schiet door mijn onderbuik: mijn ouders, mijn broers, mijn vrienden, mijn oma alleen in haar huisje. Wat zou ik dit toch allemaal graag met hen delen. Met mijn telefoon maak ik een foto om later naar de familie-appgroep te versturen. Mijn vriend glimlacht lief naar me. De tegenstrijdige gevoelens hoef ik hem ondertussen niet meer uit te leggen. “Such a beautiful day,” zegt hij terwijl hij zijn ogen op de blauwe lucht werpt. “Yeah, it’s perfect,” en dat meen ik. Een vogel duikt het water in en komt er met een vis in zijn snavel weer uit. 

Wij besluiten vandaag de flippers en harpoen te pakken om te gaan free-diven, het beste medicijn tegen een zwaar hart. Ondergedompeld in de oceaan komt alle complexiteit van het leven bij elkaar in complete harmonie. Geen zorgen, maar gewoon lekker zwemmen en kijken of we ons avondeten kunnen vangen. Zoals ik zei: het leven is hier niet per se gemakkelijker, waar wel een heel stuk simpeler.