Wereldreis in 80 dagen (1) – Nog drie weken

In een serie blogs schrijft wereldwijf Esther over haar reisavontuur met haar partner: een wereldreis in 80 dagen à la Jules Vernes maar dan in moderne tijden. Een cadeau dat ze zichzelf doen omdat de één onlangs vijftig is geworden en de ander richting de zestig kruipt. Een beloning aan henzelf voor deze twee heuglijke data, plus het feit dat – in Esthers woorden – “we het toch al zolang op de aarde hebben volgehouden”.

Deze eerste blog schreef Esther drie weken voor vertrek; een korte terugblik op de afgelopen periode voordat ze zichzelf met haar partner de wereld inschiet en start aan hun wereldreis in 80 dagen!

Het leven is wonderlijk

Een vreemde plek, de aarde, als je het mij vraagt. Ik herinner me hoe ik als klein meisje één en al verwondering was en eigenlijk ben ik dat nog steeds, hoewel alles ook gewoon gewoon is geworden en veelal zelfs een beetje saai. Al kan ik nog steeds geen grip krijgen op het leven en heb ik het opgegeven dat te proberen. Loslaten is voor mij de oplossing. Mijn leven is eenvoudigweg niet bedoeld om grip op te hebben, maar om gewoon maar een beetje mee te bewegen met de stroming. 

Zo bracht een turbulente stroming mij en mijn lieve man een paar jaar geleden volkomen onverwacht samen in een wel zeer turbulentloze omgeving, want het is uiterst kalm hier in de subarctische regio van Zweden. Een ware low intensity plek. Ergens weggestoken in de taiga zitten we, met om ons heen een extreem laag bevolkingsaantal, waar de overige stimuli zich beperken tot naaldbomen, berken, meren en een enkele eland. Als je goed kijkt kun je nog meer ontdekken, maar met wat afstand lijkt het leven hier stil te staan.

Wat komt, dat komt tijdens deze wereldreis

Het zal wat worden als we ons over drie weken onderdompelen in enkele van werelds grootste metropolen. Een shock in alle opzichten, verwacht ik, want ik woon al heel lang in een low intensity omgeving en we reizen ook nog eens met een hoog tempo. Net alsof we snel weer thuis willen zijn, maar dat tempo past bij ons, we houden niet van wachten, dus het vele wachten wordt misschien wel de grootste uitdaging op onze trip.

Wachten in de terminals van saaie luchthavens, wachten in de vliegtuigen hoog boven die malle aardbol, waar van alles aan de gang is waar ik me druk over zou kunnen maken, maar wat ik niet doe.

Als ik de dingen laat gebeuren zonder me er al te veel in te mengen, ben ik simpelweg gelukkiger en een gelukkig mens creëert niet veel problemen voor zichzelf, of anderen. Gek genoeg is dat toch niet voor iedereen een makkelijke eigenschap om mee om te gaan, maar zoals Thomas zo nu en dan tegen me zegt: “Je bent al groot, dus kun je doen wat je wilt”.