Wereldreis in 80 dagen (5) – Chaotisch Jakarta

In een serie blogs schrijft wereldwijf Esther over haar reisavontuur met haar partner: een wereldreis in 80 dagen à la Jules Vernes maar dan in moderne tijden. Een cadeau dat ze zichzelf doen omdat de één onlangs vijftig is geworden en de ander richting de zestig kruipt. Een beloning aan henzelf voor deze twee heuglijke data, plus het feit dat – in Esthers woorden – “we het toch al zolang op de aarde hebben volgehouden”.

Van georganiseerd en schoon Singapore reizen ze door naar de hoofdstad van Indonesië voor de volgende cultuurschok in Jakarta!

Complete verwarring in Jakarta

Chaos. Lawaai. Zwerfvuil, soms meters hoog, overal op straat. Luguber uitziende torens waarvan niet duidelijk is of deze nog niet afgebouwd, of half zijn afgebroken. Zwerfkatten. Zwangere zwerfpoezen. Gewonde zwerfkatten. Dode zwerfkatten. Stank. En zes maal per etmaal een gebed door de luidsprekers aan moskeeën.

Als je denkt dat je wel wat gewend bent omdat je in de drukke Nederlandse randstad je rijbewijs hebt gehaald, kom je in Jakarta van een koude kermis thuis. 

Chaos. Complete verwarring. Regels? Die verzint elke bestuurder ter plekke zelf. Gele strepen op de weg, witte strepen op de weg, doorlopend of onderbroken, het betekent hier allemaal niets. Van een vierbaansweg wordt een zesbaansweg gemaakt en iedereen dringt en dramt om niemand voor te laten, maar zelf voor de anderen uit te komen. 

Wie bepaalt de regels?

Misschien bestaat er toch een groter contrast met wat ik in het noorden van Zweden gewend ben dan Singapore. Een opgeruimde, goed onderhouden openbare ruimte vol designpronkstukken, orde, kalmte en een schone omgeving? Dat alles hebben we niet nodig om ons leven te leven, lijkt het antwoord van Indonesië op de overgereguleerde buurstaat. 

En het werkt, op een bepaalde charmante manier. Al vraag je je na slechts anderhalve dag al af of de stad Jakarta volledig ten onder zal gaan en zal worden opgeslokt door de krachtig groeiende natuur met bomen, die dwars door soms nog bewoonde gebouwen groeien, muren langs kanaaltjes omver duwen, het beton openbreken, kabels en pijpen opslokken. Of dat er toch nog iets van hoop is?

Gek genoeg voel ik me hier beter dan in Singapore, waar een zekere druk ervoor zorgt dat je niet uit de band springt. 

Hier in Jakarta zie je mensen in al hun kwetsbaarheid vechten voor hun bestaan, zonder dat ze hun vriendelijkheid hebben verloren. Opnieuw is het verschil voelbaar tussen de Aziatische mentaliteit, als je daarvan kunt spreken, en de westerse mens, die altijd maar schijnt te denken dat hij de beste en belangrijkste in de wereld is.

Heb je de voorgaande blogs gemist van dit avontuur? Geen nood, hier lees je alle blogs van deze wereldreis.