‘Winterblues’ van een Nederlandse emigrant in Zuid Italië

Deze winter hoor ik van veel mensen die geëmigreerd zijn dat het even allemaal niet zo lekker gaat en het huilen hun nader staat dan het lachen. Mensen zijn moe, hebben geen energie om iets op te pakken en missen ook de motivatie daarvoor. 

Het zijn de winterblues van de emigrant… In dit blog deelt Caroline vanuit Italië haar overpeinzingen met een lach en een traan. het bracht bij ons in ieder geval veel herkenning!

Winterblues, het hoort erbij

Als je al die artikelen leest, zijn heel veel dingen herkenbaar. Een emigratie doet wat met je en gaat niet in je koude kleren zitten. Dus het is heel normaal dat je je even somber en verdrietig voelt. Teleurgesteld dat het niet allemaal zo heeft uitgepakt als je had bedacht. Het blijkt er allemaal bij te horen en het is verklaarbaar als je de artikelen leest. 

Dit jaar was het onze tweede winter in ons eigen huis in Zuid Italië. Tot die tijd zaten we in vakantiehuisjes en hadden geen vaste plek. Bij onszelf bespeur ik een gevoel van ‘nergens zin in hebben’ en ‘de energie te missen’ om dingen op te pakken. Gevoelens van enige somberheid, verveling  en heimwee komen af en toe ook voorbij. Ik heb te weinig afleiding en veel te veel tijd om alles te overdenken en te analyseren. 

Hebben we de juiste keuzes gemaakt? Zitten we wel op onze plek hier? Hadden we toch niet liever in de bergen gezeten? 

In een nieuw ritme komen kost tijd

Je leeft niet veel buiten en zit veel meer binnen. Nu hebben wij ook een oud huis met dikke muren en weinig ramen. In de zomer is dat heerlijk, maar in de winter voelt dat al gauw als koud en ongezellig. Je kan kaarsen aansteken en de open haard aan doen, maar dat helpt maar een beetje (de kaarsen zijn trouwens niet te betalen hier). Daarnaast moet je op zoek gaan naar andere activiteiten als je meer binnen gaat zitten. Voor mij is dat nieuw, want in Nederland was ik gewend overdag naar mijn werk te gaan, maar nu ben ik 5 dagen thuis. En dat vind ik lastig. 

Een boek lezen is leuk, maar om een hele dag een boek te lezen heb ik geen geduld voor. Breien is leuk, maar ook niet iets om de hele dag te doen. 

Ik merk al gauw dat ik aan het einde van de dag niet zo blij meer ben en het moeilijk vind om dingen op te pakken. Ik probeer zoveel mogelijk naar buiten te gaan, maar buiten is niet zo veel te doen. Werken in de tuin is er niet bij, want alles is in een winterslaap. Met de honden wandelen is lekker, maar niet als het regent en stormt. De honden vinden daar trouwens ook niets aan en zijn niet vooruit te branden. 

Opgesloten achter luiken 

Toeristische dorpjes bezoeken aan de kust is ook een droevige gebeurtenis, want alles zit dicht en er is bijna geen leven op straat. In het dorp zelf is ook bijna geen mens te zien en alle luiken zitten dicht. Overigens zijn de luiken meestal het hele jaar dicht: ‘s winters tegen de kou, zomers tegen de hitte. Ik kan daar niet aan wennen en het deprimeert me. 

Gezellig behangetjes kijken zoals in Nederland dankzij de open ramen zit er hier niet in. Mensen zitten hele dagen binnen, met hun luiken dicht en de lampen aan. 

Eén van de eerste dingen die ik gedaan heb toen we hier kwamen wonen, was het verwijderen van een aantal luiken…. Dat vond men toch wel heel vreemd en bleek moeilijk uit te leggen. Wat nu als er ingebroken wordt? Vind je het niet erg dan dat mensen bij je naar binnen kijken? Allemaal vragen die ‘s morgens aan de koffietafel naar voren kwamen. Tot nu toe heb ik het ook nog niet kunnen uitleggen en inmiddels is men het gewend. Als je bij de kapper zit en mensen vragen waar wonen jullie dan? Dan is de kapster me voor en antwoord: “in het huis zonder luiken en waar je zo naar binnen kunt kijken.”

Korte winter maar toch… die winterblues!

Ondanks dat hier in Zuid Italië de winter pas eind december begint en het half maart alweer lente wordt, voelt het altijd alsof hij heel lang duurt. En ik merk dat het wel wat doet met mijn stemming. Vooral als de zon het af en toe ook nog laat afweten…. Dit jaar hebben we helemaal pech, want het is begin april en het wil nog niet zomeren. Het is koud, het regent en bijna elke dag stormt het. Toen we naar Zuid Italië emigreerden, had ik dit niet verwacht en stelde ik me voor dat ik de hele winter buiten zou leven en de activiteiten binnenshuis beperkt zouden worden tot de avonden. 

Ik heb zelfs alle winterjassen in Nederland achtergelaten omdat ik dacht dat ik deze hier niet nodig zou hebben. 

Wij zijn niet de enige die hier mee worstelen. Ik merk bij mede-emigranten hier in Zuid Italië dat zij daar ook last van hebben. Hoe vaak ik de afgelopen weken niet al heb gehoord: “als het straks weer mooi weer wordt dan kunnen we weer…..” . Alsof je uit een grote winterslaap komt en weer aan het leven deel gaat nemen. 

We leren door vallen en… opstaan! 

Toch ben ik blij dat we nu geconstateerd hebben dat er hier in Zuid Italië ook een soort van winterperiode is. We gaan daar volgend jaar rekening mee houden en zorgen dat we iets anders omhanden hebben waar we ons in vast kunnen bijten en energie van krijgen. We wonen tenslotte in een oud huis en daar valt gelukkig nog heel wat aan op te knappen. En gelukkig heb ik inmiddels ook de rust gevonden om wel dat boek te lezen, een verhaal te schrijven, een cursus te doen, of vrienden op te zoeken. 

Dus ja, het weer doet wat met mijn humeur. Ik ben naar Zuid Italië geëmigreerd onder andere voor de zon en het mooie weer en ik kan heel sjacherijnig worden als die niet schijnt en het een dagje grijs is. En dan te bedenken dat je uit een land komt waar dat zo heel gewoon is.