‘La dolce vita’: zijn we hier op deze plek wel echt thuis?

Ik heb net met mijn man lang om de tafel gezeten en de kogel is door de kerk. Eindelijk durven we allebei toe te geven dat na 4 jaar, onze emigratie toch niet datgene heeft gebracht wat we gehoopt hadden. Ik had het voor mezelf al eerder toegegeven dan mijn man. Maar vandaag kwam bij hem het verlossende woord er ook uit, hij had het zich allemaal ook anders voorgesteld. 

We zitten nu allebei met een gevoel dat we niet happy zijn en veel stress ervaren. Dus tijd om de balans op te maken. Wat zijn onze verwachtingen van onze emigratie en wat willen we voor de toekomst? Is dit de plek waar we willen zijn?

De juiste plek? Neem de tijd om te wikken en wegen! 

Wij zijn destijds vertrokken uit Nederland omdat we het daar niet meer naar onze zin hadden. We woonden in de randstad, altijd druk, mensen met korte lontjes etc. Dus toen we de kans kregen om vervroegd met pensioen te gaan was de keuze snel gemaakt. We gaan emigreren naar Italië, het land waar we al jaren en jaren op vakantie kwamen en waar de moeder van mijn man woonde.  We hadden duidelijk voor ogen wat we wilden: een huis op het platteland, eventueel een b&b of een hondenopvang. 

In het eerste jaar hadden we een huis gehuurd om vandaar uit naar het geschikte huis te vinden. Via makelaars en Idealista [red – Italiaanse website voor huizen, vergelijkbaar met Funda] hebben we vervolgens heeeeel veel huizen bekeken, maar het geschikte huis zat er niet bij. Omdat we het zoeken op een gegeven moment zat waren en ongeduldig werden, hebben we uiteindelijk een huis gekocht in een dorp, met een stuk grond, waar we direct in konden trekken. 

Volg je hart én vertrouw je gevoel

Nu, achteraf gezien was dat niet handig. Ten eerste had ik van het begin af aan geen lekker gevoel en twijfels bij het huis. Daarnaast zat een hondenopvang of b&b er niet in. Maar we hadden ons toch laten ompraten door schoonmoeder, makelaar en mensen die met allerlei verbetertips kwamen. 

In de jaren die volgden, redeneerden we die gevoelens van onbehagen en alle nadelen weg. Ik dacht, “het ligt allemaal aan mij. Ik heb moeite met de emigratie en met het met pensioen gaan.” Je probeert van alles en gaat op zoek naar afleiding en oplossingen. Maar het gevoel van ‘niet happy zijn’ ging maar niet weg. 

Blinde vlek voor de plek

De weg voor je huis bleek erg druk te zijn, veel autoverkeer en als je niet oppaste werd je van je voeten gereden als je deur uitstapte. Toen kregen we te maken met een heel vervelende achterbuurvrouw die ons in een mediazione [red – conflictbemiddeling ] traject sleepte. Ook kregen we te maken met dorpsbewoners en de buurvrouwen, die heel erg hun best deden om ons op onze nieuwe plek thuis te laten voelen. Allemaal heel goed bedoelt maar de privacy die wij zo fijn vinden was daarmee ver te zoeken. 

In het begin probeer je al deze dingen te negeren en je voor te houden hoe leuk het is om te in een dorp te wonen en iedereen zo betrokken is. Toch ga je op allerlei manieren proberen je huis, tuin, ed aan te passen zodat deze voldoen aan je ideaalplaatje en je verwachtingen. Maar helaas, wat we ook deden, het werkte niet en we gingen steeds meer nadelen zien en werden steeds ongelukkiger.

Er is altijd een weg terug (naar het oorspronkelijk plan)

Onze relatie kwam door dit alles onder druk te staan omdat we beiden niet wilden toegeven dat we op deze plek niet gelukkig waren. We legden allebei de oorzaak bij onszelf en hadden onvoldoende in de gaten dat we allebei steeds ongelukkiger werden. Gelukkig viel het kwartje op tijd, maar wat nu? Het hele avontuur maar als mislukt beschouwen en terug naar Nederland? 

Dat idee trok ons allebei niet echt aan, want Italië op zich beviel ons wel en we voelden ons in het land wel thuis. Daar lag het niet aan dus. Maar wat dan? Lastig, omdat we het idee hadden dat we nu een beetje op een dood spoor waren beland. Het huis was ok, groot en mooi opgeknapt en we hadden er een aardig stukje grond bij. Alleen, het staat op de verkeerde plek. En hebben we wel zo’n groot huis nodig? Zijn we niet hierheen verhuisd om juist meer buiten te leven?

Al pratend kwamen we er achter dat de oplossing heel simpel is en niet onmogelijk. Terug naar ons oorspronkelijke plan en dat proberen vorm te geven zodat het aan alle verwachtingen voldoet. Dus: een huis met een stuk grond, privacy, ruimte voor de honden en niet midden in een dorp. 

Helder & haalbaar doel voor ogen 

Genoegen nemen met iets anders gaan we niet meer doen. We hadden immers een droom met verwachtingen toen we vier jaar geleden naar Italië emigreerden en ergens in dat proces hebben we uit gemakzucht of luiheid genoegen genomen met iets anders. Die nadelen waar je eerst nog van denkt dat je er wel overheen stapt, wegen op den duur toch zwaar. Het helpt veel als je allebei kan toegeven dat het avontuur niet is wat je hoopte of gehoopt had. Gelukkig komen we er nu samen achter: we blijven, maar op een andere plek!

Ik ben niet bang dat we dat huis niet kunnen vinden want de huizenmarkt is in Italië toch anders dan in Nederland. Hoogstens zullen we wat meer geduld moeten hebben voordat we dit huis verkopen. We zien het maar als een valse start, maar hebben er wel veel van geleerd. Dit keer gaan we bij de aankoop van een eventueel nieuw huis goed kijken of alles aan onze verwachtingen voldoet. Een paar concessies zijn prima, maar bij de minste twijfel gaan we gewoon verder op zoek.  

Alles krijgt uiteindelijk een plek

Terug naar Nederland? Dat zeer zeker niet. Het is nu een kwestie van een ander plekje zoeken binnen hetzelfde gebied en dat idee maakt al dat we ons een stuk gelukkiger voelen en nieuwe energie krijgen. En wat ook een enorme verademing is, is dat we naar elkaar hebben uitgesproken dat dit niet is hoe we onze emigratie hadden voorgesteld. 

Het heeft even geduurd maar ik ben blij dat we er samen achter zijn gekomen en dat we gewoon onze initiële plan achterna moeten gaan. En natuurlijk kan het zijn dat dat het ook niet is, wat ik niet geloof, maar dan hebben we het in ieder geval geprobeerd!