Wereldwijf uit Botswana op bezoek bij een wereldgozer in Peru

Onlangs had ik het voorrecht om mijn broer in Peru op te zoeken. Ja, híj is die wereldgozer in Peru. Als er een website voor wereldgozers zou bestaan, dan zou hij daar zeker een plek op verdienen door al het mooie werk dat hij doet. Omdat hij daar al bijna twintig jaar woont, was het natuurlijk niet mijn eerste keer in Peru. Maar hoe meer ik mezelf ontwikkel en me verdiep in wisdom keepers, hoe meer ik geïnspireerd raak door de mensen en culturen waar Peru zo rijk aan is.

Tijd voor een reflectie, een blog, over de wijsheid van buitenaardse wezens, Inca’s, indianen, koffieboeren… en die wereldgozer: mijn broer.

Nazca en de kolibri

Jaren geleden zou ik waarschijnlijk woorden uit de natuur genoemd hebben als ‘zee’, ‘bergen’ en ‘jungle’. Nu verras ik mezelf: ik benoem niet het natuurschoon van Peru, maar juist de mensen. Of zijn het misschien… buitenaardse wezens of reuzen?

Voor mijn man was het de tweede keer dat hij mee naar Peru ging. Zeven jaar geleden reisden we er ook samen naartoe en deden we, voor het eerst, een Ayahuasca-ceremonie samen met mijn broer met een sjamaan uit de jungle. Tijdens die ceremonie toonde een kolibrie zich aan mijn man. Een wezen dat volgens de oude Inca’s de boodschapper is tussen de drie werelden: de boven-, midden-, en onderwereld. Die kolibrie begeleidde hem tijdens zijn spirituele reis in zijn leven en op deze wereld. Eenmaal thuis in Nederland liet hij de kolibrie van de beroemde Nazca-lijnen op zijn arm tatoeëren. Tijdens deze trip wilde hij dan ook graag de Nazca-lijnen bezoeken.

De Nazca-lijnen zijn zo immens en indrukwekkend dat we ons alleen maar kunnen afvragen: Hoe dan? Hoe konden mensen zó iets maken? Het kan toch bijna niet anders dan dat buitenaardse wezens hebben meegeholpen? Of waren er ooit reuzen in Peru die het land van hoogte konden overzien, net als de kolibrie?

Een havik in de Heilige Vallei

Onze reis voert verder door de hoge Andes naar de oude Inca-hoofdstad Cusco. Onderweg, in Cusco zelf en ook in de Heilige Vallei van de Inca’s, bezoeken we verschillende (pre-) Inca-ruïnes. We zoeken meer informatie via Google, maar telkens blijven we achter met meer vragen dan antwoorden. Hoe is dit gemaakt? Hoe kan het dat die stenen in elkaar passen? Hoe hebben ze stenen van 15 ton kunnen verplaatsen? Maar wat een voorrecht om hier te zijn en om te mogen nadenken over deze vragen. Om het land te voelen en me even één te weten met de Inca’s en hun heilige grond.

Eén van mijn hoogtepunten is een cacao- en klankschalen-sessie in de Heilige Vallei. Die bracht mij weer terug naar mijn eerste Ayahuasca-ervaring en schonk me nieuwe inzichten: een ontmoeting met mijn (overleden) honden, én een nieuw krachtdier – de havik. De havik roept op tot bewustwording, vertrouwen op je intuïtie en handelen vanuit een hoger perspectief. In verschillende inheemse culturen geldt de havik ook als boodschapper van de geestenwereld. Toeval? Ik denk het niet.

Spiritueel Amazonewoud

Na vijfentwintig jaar mocht ik ook terugkeren naar het Manu National Park, één van de mooiste delen van het Amazonewoud. Daar kom je niet zomaar. Vanuit Cusco kronkel je via bergwegen omhoog, tot ver boven de 4000 meter, om vervolgens af te dalen naar 600 meter hoogte. Het dwergbos maakt plaats voor nevelwoud, met gigantische woudreuzen, apen en vogels in duizend kleuren. Wat is de natuur hier intens, groots en levend!

Wanneer we nog verder afdalen, komen we in het regenwoud. Hier voel ik me thuis. De mensen bij wie we verblijven voelen als familie. We maken samen pijlen met hen, zwemmen onder watervallen, leren over medicinale planten en eten maaltijden gestoofd in bamboe of junglebladeren op het vuur. Julio is onze favoriet. Hij kwam pas op zijn achtste voor het eerst in aanraking met de bewoonde wereld en wanneer hij voor ons zingt, krijgen we kippenvel. Tranen. Herinneringen aan iets dat lijkt te komen uit een vorig leven.

Welkom met eerlijke koffie

Het laatste deel van mijn reis bracht me samen met mijn broer naar koffieboeren. Drie dagen mochten we deel uitmaken van hun leven in hun huis en op het veld, tussen de planten. We reden urenlang vanuit de bergen naar hun dorp, en ik zag met eigen ogen hoe zwaar hun leven is, maar ook de overvloed die het landt biedt: avocado’s, passievruchten…zo lekker! En koffie natuurlijk! Ons leven daar was basic. Ik kan me nauwelijks voorstellen dit elke dag te doen, voor weinig geld en veel werk. Gelukkig zijn er mensen als mijn broer, die koffie tegen een eerlijke prijs inkopen, de boeren persoonlijk bezoeken en af en toe deel mogen uitmaken van hun leven. En gelukkig zijn er mensen die specialty coffee drinken en bereid zijn daarvoor een eerlijke prijs te betalen.

Ik ben diep dankbaar dat ik dit heb mogen ervaren en dat ik welkom mocht zijn. Met een hart vol inspiratie keer ik terug naar mijn huis in Botswana en neem ik afscheid van mijn broer. Met verdriet, maar vooral met dankbaarheid.

Wat een reis. Wat een rijkdom. Wat een inzichten. Wat een verbinding.