‘Dat zijn jouw herinneringen mama!’

Daar loopt ze, ver voor me uit. Ik haal haar met ferme pas in. Sla mijn arm in de hare die ze stevig rond haar lichaam houdt. Onze terugkeer naar het gure Nederland valt haar zwaar.

Haar handen diep in haar zakken verstopt. Ik trek haar iets dichter tegen me aan alsof ik daarmee mijn steun wil betuigen. Ze torent met haar veertien jaar al ver boven me uit, maar de ijzige kou heeft haar ineen doen duiken in haar winterjas.

Haar lange blonde lokken hangen sluik langs haar gezicht. Haar neus verstopt achter een dikke sjaal en haar gezicht weggedoken tussen haar in winterjas verpakte schouders. Haar ogen voorspellen de weersverwachting voor vanmiddag – onweer. “En, wat vind je ervan?”, probeer ik voorzichtig. Een onheilspellend geluid diep uit haar keel krijg ik terug. “Moeilijk he? Ja, dat snap ik ook wel”, probeer ik voorzichtig. “Dat snap je helemaal niet!”, snauwt ze terug, tranen tegenhoudend en met dat begint het onweer, niet in de lucht maar in haar hoofd.

Missen van Nederland

Ze stevent voor me uit, iets verderop vertraagt haar pas – ze weet eigenlijk niet waar ze heenloopt. Ze staat stil, even zie ik haar kwetsbaarheid – we zijn op onbekend terrein. We zijn op zoek naar een middelbare school voor volgend jaar, voor na de zomer, want we –haar vader en ik- hebben na bijna twintig jaar buitenland besloten om terug te keren naar Nederland. We willen haar en haar jongere broer straatwijs maken, eigen verantwoordelijkheid aanleren op een ander niveau, maar ook vrijheid geven en gunnen als pubers. Naast de praktische redenen, zijn er ook de emotionele drijfveren die ons hebben doen besluiten, zoals het blijven missen van Nederland, onze familie en vrienden, een eigen huis en een plek onder de Nederlandse voorjaarszon.

Smeltkroes van culturen

Ze is geboren in Nederland -tijdens een tussenstop- maar vliegt na de eerste vaccinatie ronde rechtstreeks naar Dubai, haar thuis, waar ze haar hele leven tot nu toe woont, op een paar jaar in Saoedi-Arabië na. Haar leven is een smeltkroes van culturen, internationale vrienden en vriendinnen voor het leven, dagelijkse zonneschijn en een volledige Engelse woordenschat. Dus nee, ik snap het ook niet, hoe kan ik? Toen mijn ouders voorstelden om naar het naastgelegen dorp te verhuizen op mijn vijftiende, waarbij ik naar dezelfde school kon blijven fietsen met mijn vriendinnen, was ik ook niet blij. En dat was alleen verhuizing van kamer naar zolderkamer! En nu in het gure, winterse weer van haar toekomstige bestemming, probeer ik haar het idee te geven dat ik haar snap.

Herinneringen

En terwijl onze wijze dochter zich al de hele tijd groot houdt en meedeint op onze verwachtingen, verandert haar hele leven dat ze vertrouwt en kent. Dus besluiten we een week naar Nederland te komen, om scholen uit te zoeken binnen een straal van waar we willen en kunnen wonen. Een school van haar keuze. Want, zo redeneren we, wellicht verzacht dat het besluit, dat ze een school uit kan kiezen waar ze straks naar toe kan fietsen. ‘Ja mam, leuk fietsen,’ zegt ze met enig cynisme, ‘dat zijn jouw herinneringen, niet de mijne.’ En gelijk heeft ze. Mijn 14-jarige puber voelt nu al precies aan wat ik haar ga laten missen – haar herinneringen.