Hoe ik al reizend plotseling in een bouquetreeks belandde

Een autobiografisch doktersromannetje over liefde, vriendschap en loslaten

Daar op dat bankje in Baños kan ik er mijn vinger niet opleggen maar iets zit ‘m dwars. Wanneer het begint te schemeren, besluiten we het laatste deel van de twee uur durende wandeling af te maken.

In het restaurant waar we een hapje eten, durft hij me amper aan te kijken. Als we richting huis lopen, komt de aap uit de mouw.

’Im, we zijn vanaf het eerste moment super open naar elkaar he?’
‘Ja.’
‘Ik heb het gevoel dat ik echt álles met je kan delen.’
‘Fijn dat je dat gevoel hebt, en ja dat kan inderdaad.’
‘Nou, ik zit ergens mee en weet niet zo goed hoe het je te zeggen. En of het wel goed overkomt in het Engels.’
OMG nu komt het hoor. Hij heeft een vriendin thuis zitten, is getrouwd of valt op mannen denk ik bij mezelf, maar ik zeg niks. Zijn hart zit overduidelijk in zijn keel. Dat van mij inmiddels ook.
‘Nou,’ zeg ik. ’Shoot.’
En ik houd mijn adem in.

Be careful what you wish for

‘Voordat ik op reis ging heb ik een date gehad met een meisje thuis. Ik hoop dat het serieus wat wordt als ik weer terug ben in Zwitserland. Hoe leuk ik jou ook vind, ik moet de hele tijd aan haar denken. We hebben nog niks, ze komt nota bene net uit een relatie met een vrouw en ik weet niet eens of ze ook echt op deze manier geïnteresseerd is in mij. Maar toen je vanmiddag op dat bankje wat in mijn oor fluisterde, schrok ik, want exact datzelfde heeft zij me ingefluisterd tijdens die ene date.’

Note to myself. Zeg nog eens wat verleidelijks Im, G^&%$^V^&%D.

‘Elke andere man zou nu waarschijnlijk.. tja je weet zelf, maar dat vind ik niet fair ten opzichte van jou en ook niet naar haar. En…ergens wil ik het heel graag en hoop ik maar dat ik geen spijt krijg. En…ga alsjeblieft mee raften in Tena want we hebben zoveel lol. Sorry, sorry, sorry. En…’

Stilte.

Daar staan we dan voor mijn appartement op straat in Baños. Het is een uurtje of tien ‘s avonds. Hij drukt zijn handen biddend tegen elkaar, houdt deze voor zijn gezicht en kijkt me angstig aan.

‘Im, zeg alsjeblieft iets?’

Zijn ogen worden vochtig en ik voel mijn tranen branden achter mijn netvlies.

R*E*S*P*E*C*T

‘Uh. Ja. Jeetje. Hier kan ik alleen maar respect voor hebben. Die vrouw mag in haar handen knijpen met een vent als jij.’
‘Ben je niet boos dan?’
‘Nee. Eerder verrast. Dit had ik niet aan zien komen. Verdrietig een beetje en tegelijkertijd enorm dankbaar onze connectie op deze manier weer te voelen.’
‘En,’ zeg ik hem nog steeds recht in zijn ogen aankijkend, ‘ik hoop oprecht dat het met die meid gaat uitpakken zoals je wenst. Én dat er ooit een vent op deze manier over mij praat, zoals jij nu over haar’ voeg ik er aan toe. Ik glimlach tussen mijn inmiddels rollende tranen door.
‘Vrienden dan maar?’
‘Haha, zeker weten!’
Daar staan we hoor. Twee half jankende, half lachende gringo’s. Midden in een bergdorpje in Ecuador. We geven elkaar een dikke knuffel, waarna hij terug gaat naar zijn broertje. En ik alleen naar bed.

Benieuwd hoe het verder ging?

We hebben met z’n drieën nog een toptijd gehad in zowel Baños als daarna in Tena. Het contact, inmiddels puur platonisch, was nog even betekenisvol. Ook was er de grootste lol om de hele situatie. Met name het perspectief van het broertje was om te gieren. ‘Ik snap niet dat je deze kans laat lopen. Je hebt nog niks met die chick thuis, die nota bene alleen maar relaties heeft gehad met vrouwen. Had je tenminste nog wat ervaring op kunnen doen hier. Je hebt geen idee hoe zij is met uh.. mannen.’ En in een restaurant waar ‘Zwitserse worst’ op het menu stond: ’Imke, jij een hapje? Heb je toch nog Zwitsers vlees geproefd.’

Na Tena scheidden onze wegen. Moeilijk? Onwijs. Je wilt een contact als dit het liefst zo dicht mogelijk bij je houden.

‘Some people though, stay in your heart, but not in your life.’

Mijn intense dankbaarheid overheerst. In no-time zijn we van complete vreemden via diepe gesprekken en een intiem moment naar oprechte vrienden voor het leven gegaan. Bizar! Dat kan alleen als je jezelf helemaal open durft te stellen. Jezelf durft te geven en te ontvangen zonder enige vooropgestelde verwachting. En de liefde, in welke vorm dan ook, kunt laten stromen.

Hij is inmiddels alweer geruime tijd terug in Zwitserland en berichtte dat het precies uitgepakt heeft zoals hij hoopte.
’Even better,’ in zijn woorden. Zo blij voor ‘m. Topvent. En ik? Ik zie de uitnodiging van hun bruiloft vanzelf tegemoet.

Lees hier wat er aan voorafging.