Emigreren van Amsterdam naar Drenthe

Eva van Dorst-Smit
door gepubliceerd op 26 april 2018Tags: , , ,

‘Die gewilde en drukbezochte stad? Nooit heb ik dat zo bijzonder gevonden’, vertelt Michele Berklou (40). Ik heb altijd gezegd dat ik ‘later als ik groot ben’ op een boerderij wilde wonen. Zo emigreerde zij met haar Amsterdamse gezin ‘helemaal’ naar Drenthe.

Amsterdamse roots

Mijn ouders waren ras Amsterdammers. Mijn vader werkte er ook en zo groeide ik op als puber in Duivendrecht. Mijn grote liefde Roger is een echte Diemenaar. Hij hield erg van zijn stad, Amsterdam en Diemen. Dus eigenlijk groeide ik op met allemaal stadse mensen om mij heen. Die zich hier thuis voelden, en hun wortels hier hadden. Maar bij mij zat er altijd een hang naar het landleven in. Mijn eigen jam kunnen maken, ruimte, natuur.

Meer ruimte

Gelukkig zat er ook in Roger een kant van liefde voor de natuur, ruimte, dieren, het echte buiten-zijn in. In eerste instantie gingen wij als jong stel samenwonen in Diemen. En later kochten we een huis aan de Molenkade, in Duivendrecht. Eigenlijk scheidde daar alleen de snelweg A10 ons van Amsterdam Watergraafsmeer. We woonden in – voor Amsterdamse begrippen –  vrij groot huis, een jaren ’30 huis aan een kade, maar wel op een soort industrieterrein. Meer ruimte dan middenin de stad, maar toch niet altijd ruimte voor parkeren. Hier kregen we onze eerste kinderen, een dochter en later een tweeling, twee jongens.

Zoektocht

De lucht in Duivendrecht daar aan de snelweg is niet al te best. Ik had altijd keelpijn. Het bleef altijd kriebelen bij mij om landelijk te gaan wonen. We zijn een keer gaan kijken in Groningen omdat we hoorden dat je daar voor weinig een grote boerderij met grond kon kopen. Rogers moeder was al overleden, maar mijn ouders leefden toen nog en vooral mijn moeder vond het niet leuk als we zo ver zouden gaan wonen. Groningen vonden we trouwens erg kaal en plat. Roger wilde wel in een boerderij wonen, maar hij wilde vooral in het bos wonen. Dat was daar niet zo veel. Na een paar keer kijken hebben we de zoektocht even gestaakt.

DE plek

Een paar jaar later gingen we een puppy ophalen in Friesland. Dat bleek toch ook wel erg mooi en groen en dat hebben we onthouden. Toen ook mijn moeder overleed hebben we toch de beslissing gemaakt om weer te gaan kijken naar een landelijke plek. Zo zijn we weer in Friesland beland om te oriënteren. Dat was zo mooi en groen! Maar een boerderij in het bos, dat bleek lastig te vinden. Er was aldoor wel iets wat ons niet beviel. Als je die kant op gaat vanuit Amsterdam om huizen te bekijken, wil je er op één dag ook wel een paar zien. Zo kwamen we in de buurt van het Drents-Friese Wold. Dat is echt de grens Drenthe/Friesland. We hadden ook net zo goed in Friesland kunnen belanden. Na veel zoeken hadden we DE plek gevonden. Aan het water, aan een rustig weggetje en vooral aan het bos.

Tekenen en berekenen

Het huis moest wel compleet opgeknapt worden, maar dat kon Roger doen met zijn kluservaring als ZZP-er. Inmiddels stond ons eigen huis te koop, maar zo lang we dat niet verkocht hadden, wilden we niets aankopen. Ondertussen zijn we een paar keer die kant op gereden, hebben we de buurt bekeken, de scholen en het stadje onderzocht en met mensen gepraat. En maar hopen dat het huis niet snel voor ons neus verkocht werd! Dat gaf best veel stress. Het huis was behoorlijk populair omdat de ligging zo prachtig is. Wat de meeste mensen tegenhield, is het feit dat er een nieuw dak op moest en eigenlijk was binnen ook alles, maar dan ook echt alles, gedateerd. Er was een piepklein woonkamertje, maar ook een enorme stal waar niets mee was gedaan. Dat zou onze woonkamer worden, maar dan moesten er ook etages tussen, een nieuw dak, de kamers aangepast, nieuwe badkamers, toiletten, keuken. Roger ging al aan het tekenen en berekenen. Hij had de nodige ervaring dus dat zou wel goed komen.

Maar behalve de makelaar en de eigenaar van het huis (die we kenden omdat we er een paar keer waren geweest) kenden we helemaal niemand daar in de buurt. Echt helemaal niemand. Iedereen die wij kennen woont in het westen.

Anders

Dat is echt even slikken. Wel dachten we dat het goed zou zijn voor ons ad(H)d-gezin en onze honden. De honden konden we in Duivendrecht nergens meer los laten rennen. Hier zouden we een enorm stuk grond hebben met onze eigen fruitbomen. natuur, groen, rust, maar ook vlakbij Assen en Groningen en hé, zo groot is Nederland ook weer niet. Dat blijkt ook wel, want we krijgen genoeg visite. Eigenlijk vindt iedereen het leuk om een dagje te komen. Je gaat natuurlijk niet meer even een bakkie koffie halen bij een vriendin, maar nu spreek je een hele dag af en ga je wat doen en samen eten. Het is anders, maar ook leuk. Roger is fulltime het huis aan het verbouwen en ik heb 700 meter verderop een baan gevonden als managementassistent bij het Coa omdat er ineens vlakbij een asielzoekerscentrum kwam. Ik kreeg al vrij snel een vaste fulltime aanstelling en leuke collega’s.

Wie had dat kunnen voorspellen dat ik in Drenthe zo dichtbij onze boerderij aan de slag kon als assistente, maar met zoveel verschillende culturen om mij heen!

 

700 vluchtelingen

In Amsterdam, Diemen en Duivendrecht zijn we gewend aan verschillende culturen en vonden wij het dus ook niet ‘raar’ om buitenlandse mensen bij ons in de buurt te krijgen. Juist leuk!  Ik bevond mij in een wereld waar 700 vluchtelingen, vooral uit Syria, Eritrea, Somalië, Iran, onderdak kregen. Ik heb van dichtbij gezien hoe mensen de oorlog uit kwamen zonder bezittingen met enorme trauma’s en dat ze zich hier veilig voelden. En dat vooral de kinderen zich ontzettend snel aanpasten aan Nederland en binnen no-time Nederlands spraken. Ik mag niet zomaar  hun verhalen vertellen, maar wat ik zag en hoorde, het zijn gewoon mensen die veiligheid en rust willen voor hun gezin, nadat ze vreselijke dingen hebben meegemaakt. Dit azc is trouwens inmiddels gesloten en ik werk 25 minuten verderop. Ook prima. Voor Roger is het soms wat eenzaam dat hij de hele dag alleen thuis is zonder collega’s. Nu iedereen zijn eigen kamer heeft, de woonkamer, keuken en nog wat dingen klaar zijn en we dus gewoon kunnen leven, is hij bezig om iets in deeltijd te vinden, gewoon voor de contacten.

Waar zijn de skelters?

Het leven is hier echt anders. Binnenkort ga ik met een collega een cursus eigen wijn maken volgen. Wij hebben heel veel appel- en perenbomen, zij heeft veel pruimen. Straks gaan we dus fruit ruilen en er appelcider en wijn van maken. Ook kun je langs de weg fruit of groenten kopen. Of eieren. De buurt is ook prima. We hebben er niet heel veel mee te maken, we wonen tussen twee dorpjes in. Iedereen kent elkaar. Dat heeft voor- en nadelen natuurlijk. De sociale controle is groot. Ik mis het soms ook wel om even spontaan in de tuin een bakkie te doen met een buurvrouw. In Duivendrecht deden we dat wel vaak, of staken we spontaan de bbq aan. Aan de andere kant kun je doen en laten wat je wil. Bij ons houden ze van harde muziek. Niemand heeft daar last van. Ook niet op zondagochtend. Je bent veel meer buiten, we hebben twee enorme trampolines staan, twee grote skelters. Die skelters hadden we al in Duivendrecht, maar eigenlijk konden we ze daar niet kwijt. Daar viel je erover en de kinderen konden er eigenlijk niet veilig mee over straat. Hier moet je ze soms zoeken, omdat we even niet weten waar wij ze hadden neergezet en kunnen ze zo over de weg met die dingen.

Wennen

Voor de kinderen was het wel wennen. De oudste was net vier maanden naar de middelbare school in Amstelveen. Daar heb je veel verschillende culturen en zijn ze veel “stadser”en dat vindt ze leuk. Hier zijn ze niet heel veel met merkkleding bezig en uiterlijk. Ook zie je hier amper buitenlandse kinderen op school en als ze er wel zijn worden ze niet door iedereen gelijk behandeld. Na het examen gaat de oudste studeren in Groningen. Dat is een half uur met de trein. Ze kan met de buurtbus naar het treinstation, of met de fiets naar de trein. De jongens zitten in Assen op school.

Vakantie

Ik mis het wel eens om even met de fiets naar de Albert Cuyp te gaan of even naar de Dappermarkt. Maar dat doe ik dan een keer als ik vakantie heb en als ik er ben. Ik ben ook blij als ik weer naar Drenthe rij. Weg uit de drukte! Ook zie je ‘s avonds een volle heldere sterrenhemel. Dat zie je in de stad niet door al dat kunstlicht. Er is hier ook genoeg vermaak: bossen, zwembaden, meren, uitgaansgelegenheden, terrasjes. Het is er allemaal. Of de kinderen hier in de buurt blijven wonen als ze ouder zijn weet ik niet, dat zien we wel. Stukje bij beetje wordt de vervallen boerderij ons droomhuis en zijn we nu ook de moestuin aan het aanleggen. De hertjes lopen in de tuin, het is rustig en mooi. Wij hebben nu na vier jaar nog steeds het idee dat we op vakantie zijn.

Over dit Wereldwijf: Eva van Dorst-Smit - Nederland

Eva van Dorst-Smit - Nederland
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!