Mijn leven als TigerMom in Amerika

Ingeborg van t Pad Bosch

Ingeborg van t Pad Bosch - VS

11 mei 2018

Smash him to death!’, hoor ik een moeder van de tegenstanders in mijn oor gillen. Ik zit op een doordeweekse avond op de tribune bij de Varsity Lacrosse game van mijn middelste zoon.

Huh, wat? Lacrosse?

Ik hoor het je vragen. Morris speelt, net als zijn jongere broertje Doede, al jaren Lacrosse en als ik even mag opscheppen: Niet onverdienstelijk voor Hollandse jongens! Ik ben best een beetje trots op hen en het feit dat we zo ingeburgerd zijn hier in The USA. Want eerlijk gezegd, ik had er in Nederland nog nooit van gehoord. Ze bestaan wel hoor, Lacrosse teams in Nederland. Ik heb het voor de zekerheid even opgezocht voor als we ooit weer terug gaan. Ze zouden ons vermoorden als zij hun lievelingssport nooit meer zouden kunnen spelen. Je speelt het met een stick met een netje waarmee je de bal rond speelt. Indianen deden het spel vroeger voordat ze op oorlogspad gingen. Daar ging de adrenaline en de testosteron van stromen, zeg maar.

Auw, Oeh, roep ik steeds

En eerlijk is eerlijk, het is de allerleukste sport om naar te kijken. Het is een soort ijshockey maar dan op kunstgras. Grote helmen, elleboogstukken, handschoenen en harnassen om je hoofd en ledematen te beschermen want er mag gepookt en geslagen worden met je stick.  Als moeder roep ik steeds Oe, Ah, Auw, Shoot…en zie met lede ogen aan hoe mijn jongens bont en blauw worden gepookt. Af en toe een uitroep zoals ‘GET HIM, PUSH HIM OUT, HIT, SHOOT, WHEELS, SMASH! moet kunnen. ‘TO DEATH’ gaat me dan weer wat te ver. Maar hé, dat hoort erbij als je attacker bent, heb ik al vroeg van de Tigermoms begrepen.

 

Namen en rugnummers

Iedereen lijkt altijd alle namen en rugnummers te kennen. En alle spelregels. Behalve ik. Zo begrijp ik de vele time-outs nog steeds niet en als er een geel doekje op het veld wordt geworpen, weet ik over het algemeen ook niet waarom dat zo is. Ik moet dus soms mijn gejuich of gevloek weg laten sterven in het omgevingsgeluid omdat ik het vaak bij het verkeerde eind heb.

Opgenomen in de Couleur Locale

Beetje bij beetje voel ik mij ook steeds meer een Tigermom. Want inmiddels ben ik opgenomen in de groep. Ik bedoel, ze kunnen ook niet anders want we zijn inmiddels al zeven jaar onderdeel van de Couleur Locale. En die is ook nog eens Oranje. Carpoolen naar toernooien gaat steeds beter (al zijn het wel steeds dezelfde die reageren), we worden inmiddels redelijk goed op de hoogte gehouden van het wel en wee van de teams en meedoen aan het gezamenlijke cadeau voor de coaches is ook gemakkelijker dan vroeger. Maar wij hebben ons ook beter aangepast aan de gebruiken van de Lacrosse Elite…

Klapstoelen met cupholders

Een paar jaar geleden was dat wel anders. Toen zaten Jim en ik iedere wedstrijd alleen op de tribune en werd er nauwelijks gedag gezegd. We wisten van toeten nog blazen maar dat leek niemand iets te kunnen schelen. En regelmatig hebben we daar ook heel hard om moeten lachen. Helemaal als we iedereen goed voorbereid met cool-boxen, regenpakken, geavanceerde klapstoelen (met cupholders, ventilatiegaten en regenscherm) en extra energie-voer voor de Lacrossertjes zagen aankomen bij een toernooi. Hele BBQ’s en tenten werden meegesleept. Wij hadden het weer eens niet begrepen; moesten uren in de kou, regen of stikhete zon staan, hadden niets te eten op dat veld in the middle of nowhere, uren rijden van New York. Maar die tijden liggen achter ons. Ook wij gaan tegenwoordig goed voorbereid op pad. Zonnebrand, extra water, klapstoelen, paraplu…

Mascottes en Highschool Queens

Eén tigermom heeft vanavond haar hondje meegenomen. Het hondje is een fan want het draagt een shoker met Lacrosse motief. De Tribune is gehuld in zwart oranje truien, pyama broeken of andere gear en er is een heuse tijger mascotte.  Op de tribune achter mij zitten klassieke Amerikaanse Highschool queens. ‘Morris, you’re my hero’. Ik zie hem tien centimeter groeien in het veld. Want ondanks die grote helm heeft hij dat zeker gehoord. ‘Morris, Morris, get him! Score!! He runs like an antilope’. Das stukken beter dan ‘Smash him to death’, denk ik. En daarna hoor ik een zacht gefluister: ‘Shhhtt that’s his mom’. Ik kan een glimlach niet onderdrukken.

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!