De wereld is één grote speeltuin

‘Mam, ik ga op reis’, zegt mijn dochtertje van twee tegen mij terwijl ik onder de douche sta. Ze staat met haar koffertje in haar hand. ‘Wat leuk’, zeg ik en vraag: ‘Waar ga je heen?’ ‘Ik ga naar Afrika. Doei!’

Tsja, ze heeft het niet van een vreemde. Haar beide ouders zijn dol op reizen en hebben het daar ook vaak over. Als we op reis gaan proberen we haar mee te nemen en betrekken haar ook graag bij de voorbereidingen ervan. Zo dobberden we toen ze acht maanden oud was al met een zeilboot op de Ionische Zee, gingen we backpackend door Bali, Lombok en de Gili eilanden toen ze 1,5 jaar oud was, zochten we afgelopen november vrienden op in Singapore en komen we net terug uit het magische Marrakech. Het is leuk om te zien hoe zij net als wij zo enthousiast over iets kan zijn.

Onze passie kunnen delen met haar is echt een cadeautje. Ik ben blij dat ze zo makkelijk is en ook graag op ontdekking gaat. Ze is onze kleine explorer.

Een vorm van educatie

Veel mensen vragen aan ons, ‘Maar wat heeft zo’n kind eraan? Je kunt beter wachten totdat ze ouder is en het ook meekrijgt.’ Daar moeten wij altijd om lachen. Waarom zou je moeten wachten? Het reizen doen we zeker niet alleen voor haar. Ook wij worden er erg blij van en dat heeft effect op ons dochtertje. Ze leert om te gaan met andere gebruiken en culturen en ontmoet zoveel mensen.

We zijn ervan overtuigd dat het haar verrijkt en zien reizen dan ook als een vorm van educatie.

Slow travel

Nu we met zijn drietjes reizen is het natuurlijk wel anders dan we gewend zijn, maar zeker niet minder leuk. We beleven de reis meer vanuit haar perspectief. Ze laat ons dingen zien waar we anders niet bij stil staan. We doen aan slow travel, althans dat proberen we. Niet alles willen zien op één dag, dat gaat gewoon niet en altijd ruimte openlaten voor dingen die op ons pad komen. Zo nemen we de tijd haar te laten spelen met de lokale kindjes die we onderweg ontmoeten.

Het is zo mooi om te zien dat kinderen over de hele wereld dezelfde taal spreken. Ze leggen zo makkelijk contact en het opent deuren. Daar kunnen wij volwassenen nog wat van leren.

The world is one big playground

Er zijn dagen dat ze aan mij vraagt of we morgen dan gaan zwemmen in Singapore en wanneer we dan naar ‘Melokko’ gaan. Ik moet er altijd om lachen. Ik probeer altijd fotoboeken van onze reizen te maken, zodat we deze samen terug kunnen kijken. Maar ook proberen we het contact met onze internationale vriendenkring levendig te houden. Zeker nu de meesten van hen ook kinderen hebben. Af en toe Skypen we dan ook met Indonesië of komen er videoboodschappen uit Italië.

The World is One Big Playground zeg ik altijd. En als ik haar dan zo lekker bezig zie hoe ze haar eigen koffertje inpakt dan ben ik echt een trotse moeder.

Over dit Wereldwijf: Jennifer Joedo - Nederland

Hi! Ik ben Jennifer Joedo. In 2008 reden mijn vriend en ik in onze eigen Landrover Defender overland naar Australië en weer terug naar Nederland via de oostkust van Afrika. Vervolgens hebben we op meerdere plekken op de wereld gewoond (Kuala Lumpur, Sydney en Corfu) en zijn we in 2015 weer naar Nederland terug gekeerd. Nu 5 jaar later en twee kindjes rijker zitten we middenin de voorbereidingen om opnieuw een overland trip te maken. Dit keer in onze Steyr brandweerwagen die we nu aan het ombouwen zijn tot een heuse 4WD overland expeditietruck. Onze reiservaringen deel ik niet alleen hier, maar ook op mijn website Travelguppies. Verder schrijf ik voor de Wereldwijven graag over inspirerende vrouwen die iets moois bijdragen aan deze wereld.